การพิพากษาและความจริง : หน้า 110/128

ตื่นตกอกเต้น ขนจากสระมา หยิบผ้าสไบ วิ่งร้องตามไป ทันในกลางหน แลดู คดี ส่วนแม่แลเห็น จิตร้อนดั่งไฟ พระโพธิสัตว์เจ้า พิศดูรู้อาการ เพ่งพิศคิดในใจ แจ้งความเล่ามีฟันนาน ในวิญญาณแจ้งคดี คนนี้ไซร้ยักษิณี ชาติ ณีมีพริบตา จับเอาชายผ้า รานางสองศรี ตัวเรานี้พิพากษา แล้วจึงร้องต่า อ้บ้าแสนกล บอกสั้นตามสัจจา อย่ามุสาว่าจริงไป ซึ่งลูกกูไป อีใจทรชน หญิงทั้งสองคนนั้น รับค่าพลันในทันใด มาท้าชอบกล อีคนกาลี ทั้งนี้ตามแต่ใจ จงโปรดให้เห็นเท็จจริง อีกอยชาติข้า เมื่อนั้นเจ้าบัณฑิต เจ้าพินิจรู้ทุกสิ่ง เจรจาสา พาลูกกูหนี ลูกมึงเมื่อไร ใจกาลี อุ้มได้พาหนี มีอายเลยนา หญิงยักษิณี จะให้เห็นความจริง ครั้นแล้วเจ้าว่าไป odds ยักษิณี ผีป่า ส่วนแม่ยุดฉุดข้างหัว เนื้อความหญิงทั้งสองรา ด่าตอบทันที ว่า มุสา วางมือเสียทันใด น่งรองให้ ลูกถึงเมื่อไร อย่าได้เจรจา เมื่อนั้นเจ้าบัณฑิต กําหนดเจตนา ไม่มาอายใจ จึงถามคนทั้งหลาย ใครชิงได้เอาเถิดนา ฉายมาทาคร่าเอาไป เห็นลูกตัวมาตกใจ งให้ใจขาดหาย รำพึงคิดในจิตหมาย แยบคายบ้างฤๅนา หญิงทั้งสองรา บริวารทั้งหลายนั้น กราบลงพลันกับมาทา วิวาทไคลคลา ด่าว่ากันไป ข้าพเจ้าทั้งนี้นา มิได้มารู้ค บัดเดี๋ยวมีช้า ถึงศาลาลัย เจ้าจึงบอกทันใด หญิงนั้นไซร้ยักษิณี ซื้อชักผลักไส ชิงลูกแก่กัน ชิงกันทั้งสองนี้ ยักษิณีมีปราศรัย เสียงจึงปรากฏ ส่วนหญิงผู้มารดา จับเกศาลูกทันใจ ถึงเจ้ามโหสถ ให้หามาพลัน ครั้นเห็นลูกร้องไห้ สังเวชใจวางเสียพลัน ซักไซร้ไต่ถาม ไปตามทางธรรม ส่วนว่ายักษิณี หญิงกาลีใจฉกรรจ์ หญิงทั้งสองนั้น เข้ามาทันที กระชากลากไปพลัน ใจของมันไม่เมตตา อีกน ยักษิณี ใช่คนดีมันแปลงมา กาพย์ยานี ๑๑ ดูมันไม่พริบตา ทั้งกายาเงาไม่มี บอกเล่าให้รู้แล้ว จึงพระแก้วถามด้วยดี เมื่อนั้นมโหสถ อันปรากฏในโลกีย์ ดูราหญิงกาลี ยักษิณีมีงอยู่ไพร จึงถามตามคดี แก่สตรี สตรทงสองรา บัดนั้นยักษิณี ฟังวาทีบอกทันใจ ดูราหญิงสองศรี อยู่ในที่พิพากษา ตัวข้านี้เล่าไซร้ ใช่อื่นไกลยักษิณี แจ้งความเราเถิดนา จะปรึกษาให้เป็นธรรม จ๋าแลงแปลงเพศมา แต่พงป่าพนาลี ฝ่ายว่าหญิงมนุษย์ บอกสิ้นสุดทุกสิ่งอัน มาเห็นกุมารนี้ แต่ต้นทุนหลังนั้น บอกความพลับทุกประการ พระโพธิสัตว์เจ้า ข้ายินดีเป็นอาหาร จึงโลมเล้ามทันนาน กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๘