การเดินทางและการรักษาศีล : หน้า 111/128

ดูราอันธพาล ทำกรรมนานแต่ก่อนมา เจ้าจงแต่งเสบียง ทั้งหมากเมี่ยงจงเร็วไว เพราะกรรมทำมิดี ในชาตินี้สืบเวลา พี่นี้จะคลาไคล พาเจ้าไปไหว้มารดา จำเดิมแต่นี้นา อย่าได้ทำกรรมสืบไป จึงนางทิดาหน แต่งบัดดลตามวาจา จงถือเอาศีลห้า ให้รักษาซึ่งน้ำใจ อยากใคร่เห็นมารดา ทั้งบิดาของภัสดา ครั้นสิ้นชีวาลัย จะได้ไปสู่สวรรค์ ครั้นรุ่งขึ้นแสงใส แต่งตัวไปทั้งสองรา ยักษณรับวาจา จะรักษาศีลห้านั้น ออกเดินตามมรรคา ไปมิช้าถึงนที มิช้ากราบลงพลัน กายานั้นสาบสูญกาย แม่น้ำนั้นเล่านา มีนามว่าโรจนที ส่วนว่าหญิงนั้นเล่า ได้ลูกเค้าทุกข์ค่อยคลาย น้ำตื้นเพียงนาที กว้างยาวรีเขียวหลั่งไหล แล้วอุ้มลูกโฉมฉาย นางเยื้องกรายกราบลาไป ผัวเมียนั้นขี้ขลาด ใจมิอาจจะข้ามไป ยังมีชายคนหนึ่ง ถมึงทึงคนเข็ญใจ ยืนอยู่ดูแต่ไกล คิดในใจว่าลึกจริง เตี้ยต่ำด่าอ้วนใหญ่ พลัดชัดไปจากถิ่นฐาน มีชายหนึ่งเดินมา ชื่อเสียงนั้นเล่านา เขาเรียกว่าโคฬกาฬ นามชื่อทีฆปิฏฐิ อุตส่าห์ทำการงาน ช้าถึงนานได้เจ็ดปี ฝ่ายเจ้าโดฬกาฬ เมื่อบุญมาหนุนให้ จึงไปได้เมียด้วยดี ถามถึงในคงคา รูปร่างดำมิดหมี รูปไม่ดีทั้งสองคน ขอท่านได้เอ็นดู ชื่อเสียงนั้นเล่านา เขาเรียกว่าบิดาหน ข้านี้ไม่เห็นใคร ผัวเมียทั้งสองคน เป็นกุศลเคยกันมา ข้ามส่งจงเอาบุญ อยู่มาวันหนึ่งไซร้ กระสันถึงซึ่งมารดา ช่วยส่งข้าสองรา มีกายายาวทุกสิ่ง สูงใหญ่ยิ่งโตหนักหนา ถามมินานเรียกเข้ามา กฤๅนาช้าสงสัย จงพากนี้ข้ามไป ถ้ากระไรได้เมตตา ไม่ลืมคุณท่านเลยนา ให้ถึงท่าชลาลัย ว่าแก่ภรรยา พี่นี้น่าจะพาไป อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๐๙ ****** พฤษภาคม ๒๕๓๘