การทำใจให้หยุดนิ่ง : หน้า 42/128

ไม่จริง คงเป็นเพียงจินตนาการ หรือ นึกคิดเอาทั้งนั้น เลยพาลไม่เชื่อว่า ธรรมะมีจริง อยากจะอยู่กับอารมณ์นี้นานๆ ให้นิ่ง ต่อไปไม่ช้าก็จะถูกส่วน เหมือนถูกดูด วูบเข้าสู่ภายใน แล้วก็จะเข้าถึงดวง ธรรม และองค์พระภายในเอง เราทำ เพียงแค่หยุด นิ่ง อย่างสบายๆ ประสบ การณ์ภายในทุกอย่างจะเกิดเอง ฉะนั้น ดังนั้นเมื่อสมัครใจแล้ว ก็ต้อง ทำอย่างถูกวิธี มุ่งที่วิธีการหยุดนิ่งอย่าง ถูกต้อง อย่ามุ่งที่ผลว่า ต้องเห็นนั่น เห็นนี่ได้นั่นได้นี่ถ้าทำถูกต้องแล้วย่อม ความสบายเป็นสำคัญ ถ้าสบายแล้ว ได้ผลเอง พระเดชพระคุณหลวงพ่อ จึงจะหยุด ถ้าไม่สบายใจจะไม่หยุด สอนว่า “วิธีการที่ถูกต้องจะนำไปสู่ เด็ดขาด ประสบการณ์ภายในที่สมบูรณ์ ให้มุ่งที่ เพื่อน ๆ ของพี่เณร ที่เข้าถึง การทำใจให้หยุดนิ่ง อย่ามุ่งว่า จะต้อง พระธรรมกายส่วนใหญ่ก็จะมีพื้นฐานคือ เห็นนั่นเห็นนี่ เพราะการเห็นนั้นเป็น ใจสบายกันทุกรูปใจสบายเท่านั้นจึงจะ เพียงผลพลอยได้ แม้นั่งแล้วไม่เห็น เข้าถึงพระธรรมกายได้ สิ่งหนึ่งที่เราฝึก อะไรก็ตาม ให้รักษาใจหยุดนิ่งเอาไว้ กันมากคือการรักษาอารมณ์สบายให้ต่อ ให้พึงพอใจในประสบการณ์ที่มีอยู่ เนื่อง เพราะการเห็นไม่ใช่สิ่งยาก ใจ ความพอใจจะทำให้ใจละเอียดแล้วเกิด สบายเมื่อไหร่ก็เห็นได้เมื่อนั้น แต่การ ประสบการณ์ใหม่ ๆ โดยที่เราคาดไม่ถึง รักษาอารมณ์สบายให้ต่อเนื่องนี่เป็น ความสบายทำให้เกิดความพึงพอใจ สิ่งที่ยากกว่าเพราะจะทำได้ต้องรักษาใจ ความพึงพอใจทำให้ใจละเอียด แล้ว ให้ได้ทั้งวัน จะต้องไม่หงุดหงิดขุ่นมัว เราจะเข้าถึงประสบการณ์ภายในอย่าง กับเรื่องอะไรทั้งนั้น อารมณ์ดีทั้งวัน มีความสุขในทุกขั้นตอน และต้องอารมณ์เยือกเย็นด้วย ใจเย็นๆ อารมณ์สบายเป็นหัวใจในการที่ นี่สำคัญนะ ถ้าหากเรานั่งแล้วยังไม่ได้ จะทำให้เราเข้าถึงพระธรรมกาย พระ ผล อย่าเพิ่งท้อ ให้ใจเย็น ๆ หากน้อง เดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอนว่า “อย่า กังวลกับศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ มาก เกินไป สบายตรงไหนให้วางใจไว้ที่ ตรงนั้น ตรงจุดที่เรามีความพึงพอใจ ชอบใจ เมื่อวางใจตรงนี้แล้ว อารมณ์ มันจะนิ่งๆ เฉย ๆ ก่อนในเบื้องต้น เณรขยันนั่งแล้วยังไม่ได้ผลอีก ก็ขอให้ หันมาพิจารณาว่า เรามี “ความอยาก” มากเกินไปหรือเปล่า? ความอยากจะ ทำให้เราเผลอไปลุ้น เร่ง เพ่ง จ้องซึ่ง ไม่ได้ผล เราต้องทำใจเย็นๆ เราไม่มี ทางเลือกอื่นนอกจากใจเย็นๆ ให้คิดว่า มันไม่ถึงกับสบาย เป็นเพียงเฉยๆ ไม่ เราไม่ได้มานั่งแข่งกับใครหรือแข่งกับ ถึงกับสุขแต่ก็ไม่ทุกข์ พอเรารักษา ความสบายไปเรื่อยๆ ใจก็จะละเอียด ขึ้น ถ้าใครละเอียดแล้วถึงจะสัมผัส อารมณ์สบายที่แท้จริงได้ คือมันจะโล่ง โปร่ง เบา สบาย ใจขยายมีความรู้สึก กลืนไปกับบรรยากาศ เหมือนไร้ตัวตน เราจะเกิดความพึงพอใจในอารมณ์นี้ เวลา แต่เรานั่งเอาบุญ นั่งพักผ่อนให้ ใจสบายมีความสุข การที่เราคิดอย่าง นี้จะทำให้เราไม่ตั้งใจมากเกินไป จน กลายเป็นความทะยานอยาก เมื่อความ อยากหมด ใจก็จะหยุด และไม่ช้าน้อง เณรก็จะเข้าถึงพระธรรมกายอย่างแน่ นอน เมื่อเราเข้าถึงพระธรรมกายแล้ว เราจะปลื้มใจและรู้สึกภูมิใจในตัวเอง เห็นคุณค่าในตัวของเราเอง ทุกที่วา ราตรี ทุกลมหายใจของเรามิได้ผ่าน ไปอย่างไร้ค่า ไร้สาระ ไร้ความหมาย ทุกย่างที่ก้าวเดิน คือก้าวเดินแห่งความ สุขและความปีติใจที่เราจะได้รับ เรา จะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เราจะรู้จัก คำว่า “พอ” มีความสุขอิ่มเอิบอยู่ภายใน อยู่ในโลกส่วนตัวที่อิสระเสรี ไม่มีอะไร ผูกมัด เราจะเป็นตัวของตัวเองอย่าง แท้จริง สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ต่าง ก็ปรารถนา ซึ่งมันก็ไม่ได้ไกลเกินกว่า ที่จะเอื้อมถึง ถ้าหากน้องเณรรักธรรมะ จริงๆ ย่อมไม่มีสิ่งใดมามีอิทธิพล เหนือดวงใจของน้องเณรได้ ความรักที่ บริสุทธิ์ก็คือรักธรรมะ รักในการทำใจ ให้หยุด ทำใจให้นิ่ง และความรักในสิ่ง ที่บริสุทธิ์นี่แหละ ย่อมจะนำใจของเรา ไปสู่สิ่งที่บริสุทธิ์ด้วย ดังนั้น ให้น้องเณรดีใจ ปลื้มใจ และภูมิใจเถิดว่า เราได้ “กำไรชีวิต” แล้ว เพราะชีวิตของเราเดินมาถูกทาง ที่สุดและลัดที่สุดเพื่อไปสู่เป้าหมาย คือที่สุดแห่งธรรม เมื่อน้องเณรได้มา ปฏิบัติธรรมและรู้แล้วว่าเป้าหมายของ เราต้องการจะไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม ก็อย่าให้หลุดจากเป้าหมาย เพราะเป็น เป้าหมายที่สูงที่สุดของเรา ไม่มีอะไร ยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว ขอให้น้องเณรรักษามโนปณิธาน และเป้าหมายชีวิตให้ดี แม้กาลเวลาจะ เปลี่ยนไป แต่เป้าหมายไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะต้องยืนหยัดสู้ ต่อไป อุปสรรคทั้งหลายย่อมพ่ายแพ้ ต่อผู้มีความเพียรพยายามเสมอ 530 กัลยาณมิตร ๔๐ พฤษภาคม ๒๕๓๘