เบื้องลึก บันทึกร้าง : หน้า 118/128

เบื้องลึก บันทึกร้าง ต่อจากหน้า ๑๑๓ เลือกเชื้อชาติภาษา ต้องมีความตื่น ทำในสิ่งที่ข้าพเจ้ายังไม่ได้ทำด้วย ตัวพร้อมใจกันสร้างสันติสุขอันไพ บูลย์ให้เกิดขึ้นแก่โลก มนุษย์จะได้ กลับสู่ “ผังเดิม” ของมนุษย์ ผังที่ เหมือนที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ น่าเสีย จะทําให้มนุษย์มีเวลาสั่งสมบารมีโดย โปรดอย่าลืมข้าพเจ้าอาเดร “ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ ไม่ต้องเสียเวลากับสิ่งไม่เป็นสาระ ประเทศเรา” ผมทบทวนคำในบันทึก พร้อมชี้มือลงไปบนแผนที่โลก “ก็ ดายโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตมนุษย์ ประเทศไทยนะครับ คุณปู่ ปีนี้ ในการมีส่วนร่วมสร้างเจดีย์แห่งพระ พุทธศักราช ๒๕๓๘ พอดี ก็ได้ ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย “...ความสำเร็จของเจดีย์แห่ง พระรัตนตรัย คือสัญญาณความเป็น ไทของมวลมนุษยชาติ.... ถ้อยสรุปในบันทึกนั้นเขียนไว้ ชัดเจน ช่างสร้างความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ อลังการได้ดีแท้ๆ ใครไหนได้รับรู้ก็ คงไม่พ้นที่จะต้องมีความคิดเช่นเดียว กับผม ในฐานะที่เป็นมนุษย์คงอด รัตนตรัยนั้น มีให้สำหรับผู้ที่มีชีวิต เวลาที่เจดีย์แห่งพระรัตนตรัยจะบัง ไม่ได้ที่จะอยากมีส่วนในการสร้าง อยู่ในช่วงที่กำลังสร้างเท่านั้น พ้น เกิดขึ้นแล้ว โอกาสเป็นของเราแล้ว จากนั้นแล้วก็ไม่มีสิทธิ์ และจะน่า ที่บันทึกนี้กลับมาทันต่อเหตุการณ์ เสียดายมากขึ้น หากผู้มีชีวิตอยู่ใน ช่วงนั้น ละทิ้งโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิต ของตัวเองไป” “อีกนานไหมครับ จะถึงเวลา ที่ท่านว่า” “ปีพุทธศักราช ๒๕๓๘ คือ อย่างนี้” “ใช่แล้วรายยา โชคดีเป็น ของเรา จะไม่ยอมทิ้งโอกาสนี้เด็ด ขาด.....นึกแล้วก็เสียดายแทนอาเดร จริงๆ เขามีโอกาสเพียงแต่รับรู้ แต่ ไม่มีสิทธิ์มีส่วนร่วมในการสร้างเจดีย์ ความเป็นไทให้แก่ตัวเอง การสร้าง เจดีย์แห่งพระรัตนตรัยจึงเป็นหน้าที่ ที่ยิ่งใหญ่ของมนุษย์ทุกคน เพื่อมวล มนุษย์จะได้พ้นจากการเป็นบ่าวเป็น ทาสของ “ใคร” เสียที ...ปู่ค่อยๆปิดบันทึกฉบับนั้น ลง ริ้วรอยความกังวลบนดวงหน้าที่ สะสมมานานหลายปีอันตรธานหาย ปีเริ่มต้นที่กลุ่มนักสร้างบารมีดังกล่าว แห่งพระรัตนตรัยไม่ใช่สิ่งที่จะอุบัติ ไป และผมคิดว่า มันจะไม่กลับมา จะได้ประกาศอย่างเป็นทางการ อีก ขึ้นในโลกมนุษย์นี้ง่ายๆ ช่างน่าขอบ นานทีเดียว...นานเกินกว่าที่อาตมา คุณผู้นำชัยแห่งธรรมผู้นั้นเสียจริง จะมีชีวิตอยู่รอ น่าเสียดาย น่าเสีย ท่านช่างมีปัญญา มีบารมี และ ดาย” เสียงรำพึงนั้นแห้งโหย “แล้วผมล่ะครับ” ข้าพเจ้า เมตตาสูงส่งจึงเปิดโอกาสให้ชาวโลก ได้รู้จักความจริงแห่งชีวิต ได้มีโอกาส รีบถามนักบวชชรานั่งนิ่งไปพักใหญ่ สร้างบุญใหญ่ติดตัว ปูชักอยากไป จนข้าพเจ้ารู้ได้ถึงความสิ้นหวังของ กราบท่านเสียแล้ว รายยาช่วยจัด สรรเวลาแล้วไปประเทศไทยเป็นเพื่อน ตนเองโดยที่ท่านมิได้ปริปากบอก “น่าเสียดาย” ข้าพเจ้าคราง ปู่หน่อย” บ้าง “ทำอย่างไรผมจึงจะมีส่วนร่วม “ได้ครับ” ผมรับคำทันที ในการนี้ด้วยล่ะครับ” อารมณ์สลด โดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา โอกาสดี นี้คือที่มาของบันทึกฉบับนี้ มันคือ อย่างนี้มีครั้งเดียวในชีวิต ขึ้นผม สิ่งที่ข้าพเจ้าหมายให้คนรุ่นหลังไม่ ปล่อยให้ผ่านไปเปล่าคงต้องกลับมา พลาดโอกาสสำคัญ ซึ่งหมายถึงได้ เสียใจภายหลัง ที่เกิดมาทั้งที่ใช้ชีวิต กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๘ อีกแน่นอน ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนำส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้