การค้นพบและการปลดแอก : หน้า 113/128

ห่างไกลจากคำว่า “น่าเป็นห่วง” เรื่องแท้ๆ “เสียงแม่ค่อนขอดตาม มาของสิ่งที่เราไม่เคยเห็น เพียงแต่ หลังมาแต่ผมไม่สนใจที่จะต่อความ ด้วย ปล่อยให้แม่เพริดอยู่กับโลก ของแม่ตามลำพังเถอะ ผมกับปู่จะ ขออยู่ในโลกของพวกเราเช่นกัน ทันทีที่ผลักประตูห้องพระ เข้าไป ผมก็หายใจได้ทั่วท้องเพราะ ที่เห็นคือ อาการและสีหน้าของ เคยได้ยินว่ามี ! “นี่ถ้าอาเดรรับรู้ได้ เขาคง ยินดีที่บันทึกนี้กลับมาในยามที่ปู่ยัง มีชีวิตอยู่ เพราะเขาสั่งนักสั่งหนา ให้ทำให้ได้ ในสิ่งที่เขาไม่มีโอกาส ชนิดนับญาติกันไม่ถูกทีเดียว....ก่อน พร้อมๆ กันเถอะ รายยา” จะทำ” “ทำอะไรหรือครับ” “ปู่เองก็ยังไม่รู้... เรามารู้ หน้านี้ นับแต่รู้เดียงสา ผมเห็นสี หน้าดวงตาของปู่สั่งสมไว้แต่ความ อย่าร้อนใจไปเลย อาเดร.... กังวล แต่บัดนี้ดวงหน้าเดียวกันนั้น * * * (...ชีวิตหนึ่งของข้าพเจ้าคง อีกไม่นานนัก จะมีผู้หาญกล้า และมีบารมีพอ จะเป็นผู้นำ พับกระดาษสีคร่าไห้ผมดู มวลมนุษย์ปลดแอกตัวเอง ให้หลุดพ้นจากบ่วง ปรากฏสีสันของอารมณ์จนอิ่มเอิบ เหมือนกับสวะที่ปล่อยตัวเองให้ลอย มีความเต็มตื้นจนมือไม้สั่นเมื่อยื่น ไปตามกระแสน้ำ จนไม่มีเวลาที่จะ มากระเทาะกะโหลกกะลาที่หลงติด “รายยา เจ้าดูนี่...ดูนี่สิ” ปู่ อยู่ หากไม่มีวันนั้นวันที่ข้าพเจ้าบุก ละล่ำละลัก “เจ้าเห็นมั้ยว่า ในที่สุด ป่าฝ่าดงไปพร้อมกับคณะศิษย์และ มันก็กลับมาอย่างที่อาเครอาจารย์ พบกับรอยจารึกบนแผ่นหินใต้ซาก ของปู่บอกจริงๆ...บันทึกปริศนาที่ กระดูกช้างดึกดำบรรพ์ การพบที่ เรารอคอยมาแสนนาน ทำให้ข้าพเจ้าได้หวนคิดว่า ยังมี ผมลงนั่งกับพื้น มองตามมือ อะไรอีกมากมายที่ข้าพเจ้าควรรู้แต่ ปูที่ค่อยๆ คลี่พับกระดาษนั้นเขม็ง ยังไม่รู้ ผมเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้ เพราะเรา .....เหมือนกบตัวน้อยที่เพิ่ง ต่างก็ผ่านการรอคอยที่จะให้ความ เยี่ยมหน้าออกจากกะลาครอบ มา ว่างเปล่าของโกศแก้วกลายเป็นความ เห็นความไพศาลของโลกเป็นครั้ง มีอะไรสักอย่างมาช้านาน จนแทบ แรก ข้าฯเพิ่งค้นพบว่า แท้จริงแล้ว จะหมดความอดทนอยู่แล้ว นี่แม่ ข้าฯคือสัตว์ใหญ่ผู้มีพละกำลังมหา จะว่าอย่างไรบ้างนะ ที่ในที่สุดใน ศาล ทว่า...อะไรเล่าที่ทำให้เหล่าข้าฯ ความคิดของแม่ที่เห็นว่าผมกับปูเสีย ต้องมาตกอยู่ในครอบงำของมนุษย์ สติไปแล้ว ก็เป็นหมันอย่างถาวร ตัวกระจ้อยร่อยด้วย ข้าฯตกเป็น เพราะสิ่งที่แม่คิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ บ่าวเป็นทาสของมนุษย์มาตั้งแต่เกิด มันเกิดขึ้นตรงหน้าแล้ว....การกลับ โดยไม่รู้ตัว กัลยาณมิตร [000 พฤษภาคม ๒๕๓๘