พ่อผู้พากลับบ้าน : หน้า 56/128

พ่อพากลับบ้าน ต่อจากหน้า ๔๕ “พ่อ” จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากองค์พระ สัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เป็นปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ ค้นพบหน ทางหลุดพ้นจากการเวียนว่ายอยู่ในกระแสทุกข์ พ้น จากพันธนาการของพงหนามแห่งป่าใหญ่ ผู้พบว่า “มัชฌิมาปฏิปทา” คือหนทางสายเดียวที่จะพาเราไกล จากเงื้อมมือมาร และด้วยพระองค์เองที่ทรงเป็น “พ่อ” น้าชาวโลกทั้งหลายเดินกลับสู่บ้านอันอบอุ่นปลอดภัย ของตัวเองได้ ด้วยหนทางสายกลาง สำหรับผู้เขียน “พ่อผู้พากลับบ้าน” คือ พระ เดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ผู้แหวกพงหนามเข้า มาพาผู้เขียนกลับบ้าน สู่ความสว่างไสวอันไพบูลย์ อย่างหาที่สุดมิได้ ตรงจุดศูนย์กลางกาย เป็นที่ที่ทำ ให้ผู้เขียนได้รับความสุขจากใจที่ได้หยุด ได้นิ่ง ได้พ้น จากความทุกข์ของการต้องหมุนตัวอยู่ในป่าใหญ่ จึง ทุกวันนี้ แม้จะยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในป่าผืนเดิม แต่ ความเป็นไปในป่าก็ไม่อาจทำให้ต้องทนทุกข์อย่างที่เคย เป็นมาก่อนพบพ่อ และที่น่าภูมิใจที่สุดคือ “พ่อ” หรือหลวงพ่อธัมมชโย ไม่เคยละทิ้งลูกคนไหน ไม่เคย กัลยาณมิตร ๕๔ เจาะจงว่าลูกคนนั้นๆ จะเป็นใคร พ่อยินดีที่จะรัก ที่ จะปกป้อง ที่จะประคองลูกๆ ทุกคนให้พ้นทุกข์ พ้น ภัย พ่อไม่เคยมีเงื่อนไข พ่อไม่เคยละเลย ไม่เคยมอง ข้ามทุกข์ภัยของลูกๆ พ่อพร้อมเสมอที่จะเอื้อมมือ อันอบอุ่น และยิ่งใหญ่เข้ามาให้ลูกๆ ได้เกาะเกี่ยว เพื่อพาตนให้พ้นจากภัยที่รายล้อม เมื่อพ่อพากลับบ้าน พ่อยังสอนวิธีใช้ชีวิต ในป่าใหญ่ให้อีกด้วย ทำให้แม้จะต้องมีชีวิตอยู่ในวง ล้อมของป่า ก็ไม่หนักหนาสาหัสเช่นแต่ก่อนอีกต่อไป ก่อนจะจบบทความในฉบับนี้ คงต้องขอร้อง ให้เพื่อนๆ ทุกคนที่เป็นลูกของหลวงพ่อธัมมชโย ย้อน ระลึกถึงวันคล้ายวันเกิดของท่าน วันที่ ๒๒ เมษายน ที่ผ่านมา แล้วพากันสัญญากับตัวเองว่า จากนี้ไปจะ ไม่ลืมนึกถึงบ้าน คือศูนย์กลางกาย และจะต้องนึก ถึงให้บ่อย ๆ เพื่อตอบแทนพระคุณและเป็นของขวัญ ชิ้นพิเศษสำหรับ “พ่อ ผู้พาพวกเรากลับบ้าน” อีก ครั้งอย่างมั่นคง และอย่างไม่มีวันที่จะปล่อยให้พวก เราต้องหลงทางอีกเลย พฤษภาคม ๒๕๓๘