ป่าแห่งทุกข์ : หน้า 47/128

จึงรู้อย่างเดียวว่าอยากกลับบ้าน อยากกลับ คือไม่เห็นความสำคัญของการแสวงหาความสว่างใน ไปสู่ความสว่างไสว อยากกลับไปอยู่ในอ้อมไอของ กาย ที่เปรียบได้ดังแสงสุรีย์ว่าเป็นสิ่งสำคัญ ดูเบา ความอบอุ่นปลอดภัย อยากกลับไปอยู่ใกล้ ๆ กับผู้ เห็นการแสวงหาของนอกกายสำคัญกว่าการเข้าหา ที่ให้ความรัก และเข้าใจเรา....พ่อ ความสดใสในใจของตัวเอง มีแต่คำว่า ไม่มีเวลา พ่ออยู่ไหน....ในป่าที่ดุร้ายเช่นนี้ คงมีแต่พ่อ เพราะนำเอาเวลาทั้งหมดของชีวิตไปจำนำไว้กับการ เท่านั้น ที่สามารถแหวกพงหนามแหลมคมเข้ามา แสวงหาทรัพย์นอกตัว จนลืมเสียสนิทว่าเมื่อจะละ พาเราออกไปได้ ด้วยความรักบริสุทธิ์ที่พ่อมีต่อลูก ๆ จากโลกนี้ไป เอาอะไรไปไม่ได้ นอกจากหนทางหรือ ทุกคนที่เพลิดเพลินเดินพลัดหลงเข้ามาอยู่ในดงของ ร่องรอย ใส ๆ กลางใจของตน พงทุกข์ตรงนี้ และพ่อเท่านั้น ที่จะพาพวกเรากลับ ไปสู่บ้านอันอบอุ่นแสนสบายได้โดยปลอดภัย ป่าแห่งทุกข์นี้ จึงนับวันยิ่งทวีความหนาแน่น ที่ขีดข่วนจิตใจให้รุ่มร้อนได้ เต็มไปด้วยพงหนาม ทั้งหมดนิคอ บท โทมนัสสาหัสอยู่เสมอ อุปมาอุปไมยถึงความ “บ้านอันอบอุ่น เป็นจริงในชีวิต ที่เรา ปลอดภัย และแสน ทั้งหลายต้องพบและ สบาย” เป็นบทอุปมา เผชิญ ซึ่งหากจะให้ หมายถึง พระรัตน แจกแจง ก็คงจะให้ ตรัยในตัว อันสัมผัส คำอธิบายได้ว่า ได้เป็นแสงอันไสวเฉิด “ป่าแห่งทุกข์” คือ ฉายอยู่ ณ กึ่งกลาง ความทุกข์ที่รายล้อม ของเราเอง และบ้าน อยู่ทุกวันในชีวิต ทุกข์ ที่หมายถึงนี้ จึงเป็น จากการถูกแก่งแย่ง อะไรไปไม่ได้นอกจาก ทุกข์จากความไม่ได้ ศูนย์กลางกาย ที่ใจ จะเข้าไปพักได้อย่าง ดังใจ จากการถูกใส่ ร้ายป้ายความ จาก ความพลัดพราก ทุกข์ จากระบบของการทำงาน ทุกข์เพราะมีลูกไม่ดี สามี ไม่ดี ภรรยาไม่ดี ทุกข์เพราะครอบครัวไม่สมบูรณ์ ด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง หรือไม่ซื่อต่อกัน ทุกข์ เพราะจนหรือรวยเกินไป ทุกข์เพราะไม่ได้อยู่ใกล้คน ที่รัก ทุกข์เพราะโรคภัยไข้เจ็บที่รุกรานด้วยอาการไข้ และความเฒ่าชรา สำคัญที่สุด คือป่าแห่งทุกข์นี้ หลายคนมอง ไม่เห็นว่าเป็นทุกข์ กลับมองเห็นเป็นความเขียวขจี จึงเอาเวลาไปทุ่มทอดให้กับการแสวงหาทรัพย์ หาที่ ดิน หาเพชรนิลจินดา แล้วอ้างว่าเป็นของจำเป็น และที่ว่าเห็นเป็นความเขียวขจี จนแม้ทุกข์นั้น จะแผ่กิ่งก้านออกบดบังแสงสุรีย์ ก็กลับคิดว่าเย็นสบาย พฤษภาคม ๒๕๓๘ สบาย เป็นสุข และ ปลอดภัยจริง ๆ ดังเช่นในที่ประชุมของนักจิตวิทยา และนัก วิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่ง ที่เข้าใจ และยอมรับว่าการ ทำสมาธิเป็นสิ่งที่ดี ให้ความรู้สึกที่ดี และเป็นสิ่งที่ มนุษย์แสวงหา หนึ่งในบุคคลกลุ่มนี้ให้คำอธิบาย ซึ่ง เป็นที่ยอมรับว่า การทำสมาธิเหมือนการได้กลับบ้าน ได้กลับไปสู่ความสุขสดใส ที่หายไปในวันวัยแห่งการ เจริญเติบโต ความรู้ อาชีพการงาน และความรับผิด ชอบ การทำสมาธิ จึงเสมือนการนำใจกลับสู่ที่พัก พักจากการวิ่งวนอยู่กับสรรพสิ่งทั่วไปในชีวิตประจําวัน ...แล้ว “พ่อ” เล่าคือใคร กัลยาณมิตร ๔๕ อ่านต่อหน้า ๕๔