ประสบการณ์ในการฝึกนั่งสมาธิ : หน้า 83/128

จดหมาย โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จดหมายฉบับที่ ๑๐ จากแม่ถึงลูก นี้ ข้าพเจ้าได้เขียนเล่าประสบการณ์ในการฝึกนั่ง สมาธิของข้าพเจ้า แล้วนำเอาความรู้นั้นไปรู้ไปเห็นในดินแดนที่อยู่ในภพละเอียด คือป่าหิมพานต์ ซึ่งมีบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ที่มีรูปร่างหน้าตา ความเป็นอยู่แตกต่างกัน ความมุ่งหมายในการเล่าประสบการณ์ในครั้งนี้หรือในจดหมายฉบับก่อนๆ ก็เพื่อ ให้ลูกมีกำลังใจในการฝึกนั่งสมาธิ เพื่อให้ตระหนักถึงความสำคัญของวิชชาธรรม กายที่บริสุทธิ์ มิใช่เป็นการคุยโอ้อวด แต่เป็นการเล่าประสบการณ์ในการนั่งสมาธิ ซึ่งให้ผลของการปฏิบัติที่เหมือนกันทุก ๆ คน สำหรับผู้ที่ปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ซึ่ง จะทำให้ได้ไปรู้ไปเห็น หรือรู้แจ้งเห็นจริงด้วยตนเอง ซึ่งมีผู้ปฏิบัติหลาย ๆ คนที่ได้ เข้าถึง และรู้แจ้งเห็นจริงแล้วเป็นจำนวนมาก และได้พิสูจน์ให้เห็นจริงว่า สามารถ ปฏิบัติด้วยตนเองทุก ๆ คนเพราะเป็นความรู้จริงในตนเอง มีอยู่ในตัวของเราเองทุก คน สามารถเรียนรู้โดยการฝึกใจให้หยุดนิ่ง สิ่งที่ได้รู้เห็นนั้นเกิดขึ้นด้วยปัญญาของ กายธรรม ที่ได้เข้าถึงในความละเอียดนั้น เป็นการเห็นที่เกิดขึ้นด้วยตาภายใน ปัญญาของกายภายในได้ไปเรียนรู้ และเห็นอย่างชัดแจ้ง ภาพที่เห็นจึงเกิดขึ้นอย่าง ชัดเจนตามความละเอียดของการเข้าถึง จึงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นและสามารถถ่ายทอด ออกมาได้อย่างมั่นใจ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องมานั่งนึกคิด ตามจินตนาการของตนเอง หรือ ของผู้อื่นมาใช้ประกอบในการเล่านั้น ซึ่งอาจทำให้คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงได้ การได้รู้เห็นในสิ่งเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่ต้องอาศัยใจที่หยุดนิ่งเป็นหลักใน การเรียนรู้ ตรงตามที่หลวงพ่อท่านได้เมตตาสั่งสอนแนะนำแนวทางให้เราได้ทำ ตาม เพื่อให้ได้ผลของการปฏิบัติที่ถูกต้อง นำไปสู่ประสบการณ์ที่ถูกต้องสมบูรณ์ ตรงตามความเป็นจริง และข้าพเจ้าได้นำเอาความรู้จากประสบการณ์ของตนเองมา ถ่ายทอดให้ลูกได้ทราบและนำไปปฏิบัติด้วยตนเอง เพื่อเป็นแนวทางไปสู่เป้าหมาย ที่สำคัญกว่า ยิ่งกว่าการไปรู้เห็นสิ่งที่เป็นทิพย์เหล่านั้น นั่นคือ การเรียนรู้การเข้า ถึงวิชชาที่จะทำให้ตนเองพ้นทุกข์ เพื่อให้เข้าถึงสรณะที่แท้จริงที่มีอยู่ภายในของทุกคน ขอบารมีธรรมของพระธรรมกายทุก ๆ พระองค์ในอายตนนิพพาน จงดล บันดาลให้ผู้อ่านทุกท่าน มีดวงตาเห็นธรรมได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน เป็นที่พึ่ง อันสูงสุดเป็นนิรันดรทุกท่าน เทอญ กราบอนุโมทนาบุญ กัลยาณมิตร ๘๑ พฤษภาคม ๒๕๓๘