การเดินทางของคชสีห์ : หน้า 88/128

หลวงพ่อให้ขึ้นไปขี่คชสีห์ ดูว่า เขาจะเดินเป็นอย่างไร แม่ก็สวมความ รู้สึกเข้าไปนั่งที่กลางหลังคชสีห์ คือ ใหม่ๆ จากร้านทำเล็บในเมืองมนุษย์เรา ไม่มีกากผลไม้เหลือทิ้งเลอะเทอะ ผล เราเท่านั้น แต่ผลไม้ที่ป่าหิมพานต์ นะจ๊ะ การเดินก้าวย่างของคชสีห์เป็น ไม้ที่เขาเด็ดกินจากต้นไม้ก็จะงอกออก เมื่อทานเข้าไปแล้วจะรับรู้ได้ทุกส่วน การเดินที่สง่างาม มาใหม่อีกแทนที่ลูกที่โดนเด็ดกินไป ประสาท คือหอมหวานซาบซ่านไปทั้ง อย่างนั้นต้องเรียกว่า กินเท่าไหร่ก็กิน กาย เป็นสิ่งที่แปลกมหัศจรรย์ที่ได้รู้ ไม่หมด ผลไม้ที่ป่าหิมพานต์ที่แม่เห็น ในกลางนั้น มีขนาดใหญ่กว่าผลไม้ที่ กระดิกจิตเข้าไปนั่งที่กลางหลังของเขา อยู่บนโลกมนุษย์ อย่างที่เห็นคชสีห์ โดยที่ไม่ต้องไปกระโดดขี่เหมือนขี่ม้าที่ กินนั้น ใบใหญ่เกือบเท่าศีรษะของเรา เมืองมนุษย์เรานะจ๊ะ เมื่อขึ้นไปนั่งที่ มีสีเหลืองนวลอมส้ม รูปร่างเหมือน หลังคชสีห์นั้นแล้วเขาก็ก้าวย่างไปอย่าง มะม่วงก็ไม่เชิง มีปลายเรียว ส่วนบน นุ่มนวล ความรู้สึกที่อยู่บนหลังคชสีห์ กลมโต หลวงพ่อให้ลองทานดูด้วย ไม่รู้สึกว่ามีแรงสะเทือนจากการเดินของ อย่างนี้สิแม่ชอบเพราะน่าทานอยู่แล้ว คชสีห์เลย ไปได้อย่างราบเรียบไม่สะดุด แถมไม่ต้องปอกเปลือกออก แม่ก็ลอง และรวดเร็วทีเดียว เหมือนเรานั่งบน พรมวิเศษที่พาเราเดินไปในอากาศอย่าง รวดเร็ว คชสีห์เขาก็เดินอยู่บนพื้นนั้น แหละ แต่เหมือนเหาะไป เขาไม่ได้ กระโดดโลดเต้นไปนะจ๊ะ ไม่เหมือน เห็นและสัมผัสได้ด้วยกายธรรมของแม่ นะจ๊ะ ทานแล้วไม่มีกากเหลือทิ้งให้ ต้องขับถ่ายออกมาด้วย คือเป็นของ ละเอียด เป็นภพทิพย์ที่มีแต่ความเบา บางโปร่งใสไร้น้ำหนัก แต่ก็ให้ความ รู้สึกว่าอิ่มแล้วพอดีๆ ได้ทั่วทั้งร่างกาย แต่ที่โลกมนุษย์ เราจะรู้สึกว่าอิ่มอยู่ที่ กระเพาะ คือท้องเราจะรู้สึกหนักแน่น ถ้าทานมากก็จะรู้สึกอิ่มหนักๆ อึดอัด อย่างที่เราดูในภาพยนตร์ คนที่ขี่ม้าจะ ต้องจับบังเหียนกุมไว้ให้แน่น ไม่อย่าง นั้นตกม้าแน่ๆ เลย แต่นี่แม่ไม่ต้องจับ อะไรเขาก็พาแม่ไปอย่างไม่รู้สึกสะเทือน คือเหมือนก้าวย่างไปอย่างช้าๆ แต่ ระยะทางที่ไปได้กลับกันคือไปได้อย่าง รวดเร็ว และไปได้ไกลๆ หลวงพ่อให้ ดูว่าเขาพาไปไหน ก็เห็นว่าพามาที่แห่ง หนึ่งที่ร่มรื่นเหมือนเป็นถ้ำที่อยู่ของเขา ที่ตรงนั้นมีคชสีห์อยู่รวมๆ กันหลายตัว อยู่เป็นกลุ่ม มีลำน้ำหรือธารน้ำที่ใส ทานดู คือเอาความรู้สึกสวมเข้าไปทาน สะอาด ใสเป็นกระจกอยู่หน้าถ้ำ มี ต้นไม้ที่มีผลไม้ลูกใหญ่อยู่บนต้น คชสีห์ ที่แม่เห็น เขากินผลไม้นะจ๊ะ ลักษณะ การกินของเขาไม่ได้กัดกินอย่างตะกละ เลย เป็นรสชาดที่หอมหวานพอดีๆ หอมหวานแบบสดชื่น ไม่ใช่หวานแหลม เหมือนมะม่วงสุกที่เคยทาน แต่เป็น หวานหอมสดชื่น ไม่รู้จะเปรียบกับผลไม้ สัมผัสได้ทุกประสาทในร่างกายคือ ที่ ตะกรามเหมือนสัตว์ในโลกมนุษย์ อะไรในโลกมนุษย์ ความหวานหอม เหมือนเขากลืนเข้าไปเลย โดยไม่ต้อง เคี้ยวเหมือนไม่มีกาก ใส่ปากแล้วกลืน โลกมนุษย์ ประสาทสัมผัสรสชาด เข้าไป ผลไม้นั้นหายไปหมดเลย โดย ของอาหาร เรารับรู้ได้ที่ปลายลิ้นของ อยู่ที่ท้องหรือกระเพาะของเราเท่านั้น แต่ที่จะอิ่มพอดีๆ ได้ทั่วร่างกายไม่ใช่ที่ กระเพาะ หรือที่ท้องอย่างเดียว ความ อิ่มจะเฉลี่ยไปได้ทุกๆ ส่วนของร่างกาย ไม่มีความรู้สึกหนักท้อง ได้สัมผัสทั้ง ความหอมหวานของผลไม้ที่ทานด้วย มีแต่ความสดชื่นความหอมหวาน อย่าง นี้ละมั้งที่เขาเรียกว่า “อิ่มทิพย์” แม่ เคยได้ยินมาว่าอย่างนั้น ก็เพิ่งมาได้ กัลยาณมิตร ๘๖ พฤษภาคม ๒๕๓๘