ความเชื่อและข้อห้ามในประเพณี : หน้า 79/128

“น้าคะ ทำไมเขาจึงเชื่ออย่างนั้นคะ” “อ๋อ....ก็เพราะพวกมึงเชื่อว่า ถ้าญาติพี่ น้องลูกหลานเย็บผ้า ผู้ตายจะถูกเข็มตำ ทำให้ ผู้ตายไม่ได้ไปผุดไปเกิด" “ห้ามอย่างอื่นมีมั้ยคะ น้า” พี่นิภาถาม “มีซินิภา เขาห้ามต่อเส้นด้ายไง” น้าน้อย ไม่ได้ “ก็ดีตรงไม่ต้องเปลืองน้ำ เปลืองสบู่ เปลืองผงซักฟอกและแชมพูสระผมไงล่ะ ไม่ ต้องเสียเวลา แล้วยังไม่ต้องเหนื่อยซักผ้าอีกด้วย สบายแฮไปเลยนะซิคะ พ่อน้องชายรูปหล่อ” “แล้วไม่ดียังไงคะ พี่นิภาขา” เสียงใส ตอบพร้อมกับใช้สายตาปราบพี่นิภาอย่างจริงจัง เล็กๆ ข้างตัวฉันก็ร่วมวงถามด้วย เพื่อห้ามซักออกนอกเรื่องนอกราว แล้วกล่าว “ก็ผมเหม็นสาบแย่นะซิคะ แม่หนูน้อย ต่อไปว่า “เพราะเขาเกรงว่าด้วยจะพันแข้งขาผู้ ที่น่ารัก” พี่นิภาทำเสียงหวานตอบช้าๆ อย่าง ตาย” ล้อเลียน แล้วเปลี่ยนเสียงเป็นขึงขังว่า “อ๋อ....เลยทำให้ผู้ตายไปเกิดใหม่ไม่ได้ “เออ... พี่รู้แล้วละ กุ้งฝอยไม่ใคร่ชอบ ใช่มั้ยครับ” ไกด์หนุ่มเกิดความเข้าใจอย่างฉับ สระผมนี่ ต้องเตือนแล้วเตือนอีกทุกที พี่ว่ากุ้ง พลัน น้าน้อยไม่ตอบด้วยวาจา แต่ผงกศีรษะ ฝอยมาอยู่เป็นลูกหลานชาวเขาเผ่าม้งดีกว่ามั้ง จริงมั้ยลักษณ์” พี่นิภาจบประโยคด้วยการโยน รับแทนพร้อมกับหน้ายิ้มๆ ฉันนึกขำในใจว่านี่ คำถามมายังฉันอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน ถ้าเป็นพี่นิภาเสริมตอนนี้ละก็ จะโดนอีกเผียะ มั้ยนะ “แล้วยังมีข้อห้ามอะไรอีกคะอาจารย์ขา” ลูกแก้วผู้มีเสียงหวานถามบ้าง “เขาห้ามซักเสื้อผ้า ห้ามสระผม และ ห้ามหวีผมด้วยค่ะ" “โอ๊ะ! ดีแฮะ!” มี ๒-๓ เสียง อุทานขึ้น คนละคําสองค่า “เอ...ข้อห้ามนี้มีทั้งข้อดีและข้อไม่ดีนะ” พี่นิภาพูดลอยๆ “ดียังไงครับ พี่นิภา” ไกด์หนุ่มอดถาม “ไม่เอาค่ะ ไม่เอา” เสียงเล็กๆ ใส ๆ รีบ ปฏิเสธเสียงดังอย่างทันควัน “ไม่เอานะคะ กุ้ง ฝอยไม่อยากอยู่กับชาวม้ง เดี๋ยวต้องลูบไล้ศพ อย่างน้าน้อยบอก กุ้งฝอยไม่ชอบค่ะ กุ้งฝอย กลัวค่ะ” สิ้นเสียงเธอ ทุกคนก็หัวเราะอย่างขบ ขัน น้าน้อยตบศีรษะเธอเบาๆ อย่างรักใคร่ ฉันสะกิดพี่นิภาแรงๆ เพื่อยุติวาทะ สงครามน้อย ๆ ระหว่างพี่นิภาผู้ชอบยั่วแหย่กับ กุ้งฝอยขี้กลัวขี้โวยวาย แล้วเบนความสนใจของ คนในรถด้วยการซักถามต่อ “น้าคะ เขามีความเชื่อยังไงคะ ถึงได้ พฤษภาคม ๒๕๓๘ 00 กัลยาณมิตร