ยังงันขาดทุน : หน้า 72/128

ยังงันขาดทุน แล้วต้องไม่ลืมสร้างองค์พระประจำตัวให้ตนเองก่อนผู้อื่น เพื่อ ให้ดวงบุญประจําตัวเรามีขนาดโตขึ้น ดึงดูดทรัพย์มาได้ง่ายได้เร็ว ทีนี้เราก็ทำบุญสร้างให้ผู้อื่นตามใจชอบ ป้าออกเดินสายไปบรรยายตามที่ต่างๆ มาตั้งแต่เดือนพฤศ จิกายนปีที่แล้ว จนมีนาคม ๒๕๓๘ งานหนักไปหน่อย หลวงพ่อ เจ้าคุณพระภาวนาวิริยคุณ ท่านเป็นห่วงสุขภาพของป้า จึงออก ปากเตือนให้หยุด ป้าขอผัดท่านจะเดินสายเฉพาะงานที่รับไว้เดิม แต่แล้วก็ป่วยจนได้ เอามาคุยให้คุณฟังเป็นตัวอย่างว่า อย่ารอทำ ความดีเอาตอนแก่ เพราะร่างกายมันจะเป็นอุปสรรคซะเองยังงี้ เร่งทำความดีกันให้เต็มที่นะคะ ความตายไม่เคยกำหนดวัยแน่นอน ตายได้ทุกวัย เมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๕๓๔ ป้าได้ไปพูดคุยกับผู้คนคณะ หนึ่งสามสี่สิบคน ที่สมุทรปราการ มีสตรีอายุประมาณ ๔๒ ปีผู้ หนึ่งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเขาให้ป้าฟังว่า “ไม่กี่วันมานี่เองค่ะป้า หนูกำลังนอนหลับอยู่ ก็ว่าฝันไปนะ คะ แต่ทำไมมันถึงเหมือนจริงนักก็ไม่รู้ หนูเห็นผู้ชาย ๒ คน นั่ง ผ้าหยักรั้งสีแดง ไม่ใส่เสื้อ โพกหัวด้วยผ้าแดง ตัวเขาโตมาก สูง ใหญ่ล่ำสัน ผิวสีดำเมื่อม กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ถืออาวุธ เรียกอะไร ไม่รู้ค่ะ ตรงปลายเป็นของมีคมแยกเป็น ๓ แฉก มาถึงก็ช่วยกัน จับหัวไหล่หนูคนละข้าง แล้วถามว่า “เรานี่ ชื่อนังม่วย ใช่มั้ย หนูก็ตอบว่า “ใช่” เขาก็บอกว่า “งั้นก็ไปด้วยกันซะดีๆ ถึงเวลาแล้ว” แล้วเขา สองคนก็ช่วยกันผลักไหล่หนูคนละข้างอย่างแรง กำลังเขามากจัง เลยค่ะคุณป้า หนูไม่มีแรงต่อสู้เลย คิดจะหนีก็ไม่มีแรงหนี ต้องไป ตามที่เขาสั่ง ไม่รู้จะพาไปไหนกัน แต่มันช่างไกลเหลือเกิน หนู เหนื่อยมาก แทบหมดแรง พอหนูเดินช้าลง เขาก็ผลักอยู่เรื่อย แรงที่ผลักแต่ละครั้ง หัวคะมาแทบถึงพื้นดิน ไหล่ทั้งสองข้างเจ็บ ปวดพูดไม่ถูก ในที่สุดก็มาถึงที่แห่งหนึ่ง มองเห็นมีการเอาคนเป็นๆ มาสับ เป็นชิ้นๆ เหมือนเราสับผักสับปลานี่แหละค่ะ สับเสร็จก็โยนทิ้งไป เดี๋ยวก็เป็นตัวขึ้นมาให้ถูกสับใหม่ วนเวียนอยู่ยังงั้น ยังมีการทำ โทษอย่างอื่นอีก ล้วนแต่น่าหวาดกลัวหวาดเสียวทั้งนั้น คนสองคน นี่เขาพาหนูไปพบหัวหน้าเขา หัวหน้าเขาทักหนูว่า “เราเนี่ย นั่งม่วยขี้เมาใช่มั้ย หนูก็เถียงเขาซีคะ “ชั้นไม่เคยกินเหล้าซักหน่อย หัวหน้าเขานิ่งไปครู่ใหญ่แล้วถามว่า “สวดมนต์เป็นมั้ย?” กัลยาณมิตร ๗o พฤษภาคม ๒๕๓๘ น ผู้สร้างจะสร้างเพื่อ ใครก็ตาม คนที่ได้ รับผลานิสงส์เต็มที่ คือตนเอง ได้เต็ม ร้อยเปอร์เซ็นต์ ผู้อนุโมทนาได้เพียง ครึ่งเดียว หนูก็บอกว่า “เป็น” เขาก็บอก ให้หนูสวดให้เขาฟัง มันแปลกจริงๆ คุณป้า ปกติก่อนนอนหนูต้องสวดมนต์ ทุกคืน มีบทอิติปิโสน และบทอื่นๆ ตามอีกหลายบท ว่าปากเปล่าได้คล่อง เป็นปีๆ แต่พอถึงเวลานั้นนึกยังไงก็ นึกไม่ออก พอเปล่งเสียงท่องออกมา กลายเป็นบทอิติปิโสก็จริง แต่ไม่ใช่ ธรรมดา กลายเป็นอิติปิโสถอยหลังไป หมดทั้งบทเลย พอจบลง หัวหน้าเขา บอกพอแล้ว บทอื่นไม่ต้องสวด นี่ เอามาผิดตัวแล้ว ไม่ใช่นั่งม่วยขี้เมา นั่งนั่นสวดมนต์ไม่เป็น แล้วเขาก็หัน ไปสั่งคนสองคนที่พามาให้เอาหนูส่งกลับ ตอนนั้นหนูเสียใจมาก มันทั้ง โกรธทั้งน้อยใจ ทำกับหนูยังงี้ได้ยังไง หนูก็ร้องไห้ บอกว่าหนูยอมไม่ได้ เอา มาก็ผลักไสทารุณมากจนสองไหล่เจ็บ ระบม มาถึงพูดง่ายๆ ว่าผิดตัว แล้ว ก็ไม่มีโทษอะไร ทำได้ยังไง คนสองคน