การปลดแอกจากบ่วง : หน้า 115/128

เกิดมาเป็นมนุษย์ที่ต้องสร้างบารมี หากยอมตกอยู่ในบงการของเขาเป็น “หุ่น” ให้เขาชักใย หากเขาเล่นเอา เกิดกับเราจนพอใจ หุ่นอย่างเรา หมดสมรรถภาพที่จะลุกขึ้นต่อสู้ ปลดแอกให้อิสระแก่ตัวเองแล้ว เขา ก็จะทำลายและปล่อยเราเจ็บ, ตาย ไปในที่สุด แล้วเขาก็ได้ใจ รู้กลไก บังคับมนุษย์อย่างชานาญขึ้น ทำให้ มนุษย์ทั้งมวลอกอยู่ในบ่วงของเขา แน่นหนาขึ้น” “เรามีวันหลุดพ้นจากบ่วงของ เขาไหมครับ” ข้าพเจ้าใคร่รู้ “อย่าร้อนใจไปเลย อาเดร..... อีกไม่นานนัก จะมีผู้หาญกล้าและ มีบารมีพอ จะเป็นผู้นำมวลมนุษย์ ปลดแอกตัวเอง ให้หลุดพ้นจากบ่วง” “ใครครับ” ข้าพเจ้าถามทันที มีความยินดีที่ซ่อนไม่อยู่ "ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ถึงชัยชนะ ด้วยธรรม จะปักธงรบ พร้อมกับซัก เจ้าพบนักบวชชรา ผู้มีดวงตาใสสด เท่านั้นที่ปรากฏเป็นรูปธรรม ยาม ประดุจดวงตาของเด็กทารกก็ไม่ปาน ใดชัยชนะเป็นของ “พวกเขา” ครา ท่านยิ้มต้อนรับข้าพเจ้าอย่างเบิกบาน นั้น “มนุษย์” จะมีดวงจิตที่ขุ่นมัว เหมือนจะล่วงรู้มาก่อนว่าข้าพเจ้า ไปด้วยกิเลสทั้ง ๓ กอง โลภ โกรธ จะมาพบ ยังความประหลาดใจแก่ หลง คลุกคลีอยู่กับสมมุติสุขที่เขา ข้าพเจ้ายิ่ง ล่อเอาไว้ ลาภ ยศ สรรเสริญ แล้ว “มาแล้ว ไม่ผิดเวลาเลย” แก่งแย่งรบราฆ่าฟันกันเพื่อชัยชนะ ชวนมวลมนุษย์เข้าร่วมกองทัพธรรม ท่านทายทักพลางหัวเราะพอใจ หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วต่างก็เป็นผู้แพ้ บัดนั้น... “เจดีย์แห่งพระรัตนตรัย” ข้าพเจ้ารู้สึกตื่นเต้นจนต้องระงับอย่าง เพราะล้วนแต่ยังเวียนว่ายในวัฏฏ จะอุบัติขึ้นอย่างอัศจรรย์ เพื่อเป็น สุดความสามารถ นั่งรับฟังเรื่องราว สงสาร ตกเป็นบ่าวเป็นทาสของ ที่ไหลรื่นจากท่าน โดยไม่ได้ซักถาม “พวกเขา” ให้เขาเห็นเราเป็นเพียง เรื่องราวนั้นกระทบใจข้าพเจ้าอย่าง “หุ่นชักใย” ที่โลดเต้นไปตามจังหวะ ที่เขาชักรอก เมื่อไรเขาปล่อยเส้น ใยเราก็ล้มแผละแผ่ลงพังพาบกับพื้น” จัง “เจ้าคิดถูกแล้ว มนุษย์เรา อยู่ท่ามกลางสนามรบ สงคราม ระหว่าง “มนุษย์” กับ “พวกเขา” ซึ่งเราไม่เคยรู้จักตัวตน มันเป็นการ ต่อสู้ที่ไร้ร่องรอย มีเพียงผลแพ้ชนะ “เราเกิดมาใช้ชีวิตโลดเต้นไป ตามความต้องการของ “เขา”... “หลงติด” กับหน้าที่จอมปลอมจน “หลงลืม” หน้าที่ที่แท้จริงของการ พฤษภาคม ๒๕๓๘ QOM กัลยาณมิตร กองบัญชาการรองรับเสบียงบุญที่ส่ง จากพระนิพพาน เป็นกำลังสำคัญที่ ทำให้เราชนะศึก” “ความสำเร็จของเจดีย์แห่ง พระรัตนตรัย ที่กลุ่มบุคคลร่วมกัน สร้าง จะเป็นสัญญาณที่ไปกระตุ้น เตือนให้ชาวโลกรู้ว่า บัดนี้ถึงเวลา แล้ว ที่มวลมนุษย์ทุกหมู่เหล่า ไม่ อ่านต่อหน้า ๑๑๖