การเกิดของธรรม : หน้า 17/128

เดียวว่า ธรรมเหล่านี้ที่เกิดขึ้น เกิด ขึ้นจากเหตุ เหตุเพราะทำขึ้น บำรุง ขึ้นให้เป็น ถ้าไม่บำรุงขึ้น ไม่ทำขึ้น ไม่เป็น ก็มุ่งจะให้สูงไปกว่านั้น ก็ ท่าขึ้นไปได้อีก วิมุตติ ถูกส่วนเข้าเห็นดวงวิมุตติ” ณาณทัสสนะ วัดผ่าเส้นศูนย์กลาง คืบหนึ่ง กลมรอบตัว หยุดอยู่ศูนย์ กลางดวงวิมุตติญาณทัสสนะ พอ ถูกส่วนเข้าเห็นกายธรรม รูปเหมือน พระปฏิมากร เกตุตอกบัวตูม ใส กายอรูปพรหมนั่นที่จะทํา ต่อ ขึ้นไป นั่งอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ เหมือนกระจกคันฉ่องส่องเงาหน้า ทำให้เป็นกายอรูปพรหม พอถูก หน้าตักโตเล็กตามส่วน อย่างโตที่ ส่วนเข้าก็เดินศีลเดียว เพ่งอยู่ใน สุดหย่อนกว่า ๕ วา อย่างเล็กที่สุด เนวสัญญานาสัญญายตนะ ไปหาธรรมในป่าในดอนในดงกันยกใหญ่ ส่เดียวเพราะไม่เห็น พอไปเห็นเข้าแล้ว โธ่ ล้าโพกหัวหาแทบตายไม่เห็น อยู่บนหัวน เอง ไปหาธรรมแทบตาย ธรรมอยู่กลาง ตวนนเอง ดวง ไม่เกินคืบหนึ่งไป นั่นเรียกว่ากาย ธรรมที่ละเอียดจริงนั่นแหละ ก็เห็น ธรรม เกิดเป็นลำดับไป ก็รู้ว่า อ้อ! ดวงศีล วัดผ่าเส้นศูนย์กลางคืบหนึ่ง ธรรมเกิดขึ้นได้เพราะเหตุ เหตุที่ เท่าดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ หยุดนิ่ง เรากระทำ ลงไปนี่เอง เหตุของศีล อยู่กลางดวงศีลนั่น ถูกส่วนเข้าเห็น สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณ ดวงสมาธิ วัดผ่าเส้นศูนย์กลางคืบ หัสสนะ นี่แหละให้เข้าถึงกายธรรม หนึ่ง กลมรอบตัวหยุดนิ่งอยู่กลาง ได้ เข้าถึงได้อย่างนี้ เห็นปรากฏ ดวงสมาธิ พอถูกส่วนเข้าเห็นดวง อย่างนี้ที่เดียว กายธรรมโคตรภู ปัญญา วัดผ่าเส้นศูนย์กลางคืบหนึ่ง กายธรรมพระโสดา ทั้งหยาบทั้ง กลมรอบตัว หยุดนิ่งอยู่ศูนย์กลาง ละเอียดก็ทำ ไปแบบเดียวกันนี้ กาย ดวงปัญญา ถูกส่วนเข้าก็เห็นดวง ธรรมพระสกทาคาทั้งหยาบทั้งละ วิมุตติ วัดผ่าเส้นศูนย์กลางคืบหนึ่ง เอียดก็ท่า ไปแบบนี้ กายธรรมพระ กลมรอบตัว หยุดอยู่ศูนย์กลางดวง อนาคาทั้งหยาบทั้งละเอียดก็ทำ ไป ป๋วไ.. กัลยาณมิตร กินยายน ๒๕๓๙ \ 7 แบบนี้ จนกระทั่งเข้าถึงกายธรรม พระอรหัต ก็ทำ ไปแบบนี้ เมื่อธรรมปรากฏขึ้นเช่นนี้แล้ว พราหมณ์แกก็รู้ว่าธรรมเกิดแต่เหตุ เหตุที่กระทำ ลงไปอย่างนี้ ไม่กระทำ ไม่เกิด ล้าไม่มีเหตุดังนี้เกิดไม่ได้ ต้องมีเหตุอย่างนี้จึงเกิดได้ เมื่อรู้จัก เหตุดังนี้ต้องทำ ลงไปในเหตุ ต้องการ ธรรมต้องทำ ลงไปในเหตุ ผิดเหตุ ละก็ไม่เกิด นี่ขั้นหนึ่ง ในคาถาที่ ๒ ว่า ยทา หเว ปาตุภวนฺดิ ธมฺมา อาตาปีโน ฌายโต พราหมณสฺส อกสฺส กงฺขา วปยนติ สพฺพา ยโต ขย์ ปัจจยาน) อเวทิ เมื่อใด ธรรมทั้งหลายปรากฏแก่ พราหมณ์ผู้มีความเพียรเพ่งอยู่ เมื่อ นั้นความสงสัยทั้งปวงของพราหมณ์ นั้นย่อมสิ้นไป เห็นจริงแท้ไม่ต้อง สงสัย ยโต ขย์ ปัจจยาน) อเวทิ เพราะพราหมณ์นั้นได้รู้ความสิ้นไป ของปัจจัยทั้งหลาย ตรงนี้สำคัญนัก พราหมณ์นั้นได้รู้ความสิ้นไปของ ปัจจัยทั้งหลาย รู้ความสิ้นไปเมื่อ พราหมณ์เดินขึ้นไปเป็นลำดับจน กระทั่งถึงกายพระอรหัต ก็รู้ทีเดียว รู้ชัดทีเดียว ที่จะขึ้นไปเช่นนี้ก็ต้องรู้ ชัด เห็นชัดทีเดียว เพราะแกเห็นแล้ว ดวงธรรมที่ทำ ให้เป็นกายมนุษย์ ที่ จะชะลอกายมนุษย์ไว้ได้นี้ เพราะ อภิชฌา พยาบาท มิจฉาทิฏฐิบังคับ อยู่บังคับธรรมที่ทำ ให้เป็นกายมนุษย์ อยู่ทั้งหยาบทั้งละเอียด กายทิพย์เล่า เพราะปัจจัยคือโลภะ โทสะ โมหะ