ฝันและลางสังหรณ์ในวรรณคดี : หน้า 72/128

ในฝันนั้นว่าผัวตัวตามไป ก็ตกในเหวห้องคิรีศรี ให้หวั่นหวั่นหวิวหวิวหิวหาวนอน พอม่อยหลับคลับคล้ายเห็นพลายห้อย ได้ความยากแค้นแสนทวี ขุนช้างถอยทับไว้ด้วยให้ขอน แล้วมีชายหนึ่งเรืองฤทธิไกร ผวานั้นตื่นตาให้อาวรณ์ มาอุ้มเจ้าลาวทองกับขุนแผน สะคินอ่อนในอกตกตะลึง ออกจากแดนยักตรงมาส่งให้ พอแมลงมุมอุ้มไข่ได้ตอก นางผงกเงี่ยฟังตังผึ้งผึ้ง ครานั้นขุนแผนแสนสนิท นิ่งคิดความห้องลาวทองฝัน ประหลาดลางหมางจิตคิดคะนึง เอ๊ะถูกห้ามร้ายเข้าพร้อมกัน ในวันรุ่งพรุ่ง จะมีภัย กูกับลาวทองจะต้องพราก เกิดความวิบากขึ้นโตใหญ่ ต่อเนิ่นนานจะค่อยคลายสบายใจ จะมีผู้แก้ไขให้พบกัน” (หอพระสมุดแห่งชาติ, ๒๕๑๐ : ๓๒!) หรือ นางวันทองรู้สึกสังหรณ์ใจว่าลูก จะเป็นอันตราย “ศรานินิวันทองผ่องโสภา เมื่อลูกแก้วแววตาจะอาสัญ รําลึกถึงลูกขายเจ้าพลายงาม ลุกออกมาหาจบไม่พบเห็น ที่คยเล่นอยู่กับใครเที่ยวไตรถาม เห็นฝูงนกกกมุตซิ่งสุดเศร้า โล้ลูกเราไม่รู้ว่าอยู่ไหน ชะนีโหวยโหยหวนรัญจวนใจ ยิ่งอาลัยแลหาน่า ตานอง พอแว่วแว่วแล้วเสียงสำเนียงเรียก นึกสำเหนียกหลายหนขนสยอง” (หอพระสมุดแห่งชาติ, ๒๕๑๐ : ๕๑๒- ๕๑๓) คิ้วกระเหม็นเป็นลางแต่กลางวัน กัลยาณมิตร ๗o กันยายน ๒๕๓๙ ส่วนลางสังหรณ์หรือฝันร้ายแล้วได้รับ