ความงามและความหลงใหล : หน้า 107/128

สวยงาม เป็นที่อยู่ของหมู่แผล ซึ่งมี กระดูก ๓๐๐ ท่อน คุมกันเป็นโครง ร่าง เจ็บป่วยอยู่เนืองนิตย์ ไม่ยั่งยืน แต่คนโง่พากันถวิลหา เชิญดูร่างกายที่ตกแต่งเสีย สวยงามด้วยแก้วมณีและต่างหู มี หนังหุ้มกระดูก งดงามอยู่ด้วยเสื้อ ผ้าอาภรณ์หลากหลาย เท้าทั้งสองย้อมด้วยน้ำครั้งสุด ใบหน้า ลูบทาด้วยกระแจะจันทน์ ท่า ให้คนโง่ลุ่มหลงได้ แต่ไม่สามารถ ท่า ให้ผู้ฉลาดลุ่มหลงได้หรอก ผมที่ตกแต่งปกหน้าผากเป็น ลอนคล้ายกระดานหมากรุก ๔ ตา นัยน์ตาทั้งสองงามทิ้งหยาดเยิ้มด้วย น้ำหยอด ท่า ให้คนโง่ลุ่มหลงได้ แต่ ไม่สามารถทำให้คนฉลาดลุ่มหลงได้ หรอก นายพรานดักบ่วง แต่เนื้อไม่ ติดบ่วง กินเหยื่อหมดแล้วก็หนีไป คุณเจ้าผู้เคยเป็นสามีของพวกเรา ความรักความสัมพันธ์ฉันผู้ลาวนั้น ทิ้งให้นายพรานคร่ำครวญอย่างผิด ละทิ้งพวกเราไปประพฤติพรหมจรรย์ ย่อมไม่มีอยู่ในใจของชายผู้เอ่ยสรรพ หวัง บ่วงขาดแล้ว เนื้อไม่ติดบ่วง นั้น มีรูปร่างหน้าตาสวยงามแค่ไหน” นามนี้ต่อหญิงสาวคนนั้นอีกเลย กินเหยื่อหมดแล้วก็หนีไป ทิ้งให้ “นี่แน่ะน้องหญิง” พระรัฐ ภรรยาเก่าของพระรัฐบาลรู้สึกเศร้า นายพรานเศร้าโศกอยู่ ปาลกล่าวตอบ “อาตมามิได้ประ พฤติพรหมจรรย์ เพราะต้องการ นางเทพธิดานางฟ้านางสวรรค์เลย นะ น้องหญิง” เมื่อได้ยืนสรรพนามว่า “น้อง หญิง” ที่พระรัฐบาลกล่าวเรียกนาง ทั้งสอง นางรู้สึกใจหายวาบ เพราะ ค่าเรียกชนิดนี้ ทากชายใดกล่าว กับหญิงสาวย่อมหมายถึงว่า เยื่อใย เลียใจ จนถึงกับเป็นลมล้มพับไปใน ทันทีนั้นเอง พระรัฐปาลลุกขึ้นยืนหลังจาก ติดบ่วง เมื่อบริโภคแล้วก็จักไป ขอ กระทำภัตตกิจ ล้างบาตร ล้างมือ อาตมาเปรียบเสมือนเนื้อผู้ บริโภคเหยื่อ (ภัตตาหาร) แล้วไม่ โยมพ่อโยมแม่อย่าเป็นเสมือนนาย พรานผู้คร่ำครวญอยู่เพราะเนื้อไม่ติด เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะกลับไปบำเพ็ญ สมณธรรมที่มิคาจิรวันราชอุทยาน ช่วงดังนี้เลย ท่านได้กล่าวอรรมีกถาโปรดโยมบิดา มารดาเป็นใจความว่า "เชิญดูร่างกายทีตกแต่งเสีย กันยายน ๒๕๑ 0 กัลยาณมิตร อ่านสอฉบับหนา