การฝึกฝนและการแข่งขัน : หน้า 101/128

ซึ่งก็มีทั้งผู้ที่สมหวังและผิดหวัง ทั่วทั้งสนามที่มีการแข่งขัน เป้าหมายเหมือนกัน นั่นคือการได้เข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่ง จึงมีทั้งเสียงหัวเราะและร้องไห้ระคนกันไป สำหรับผู้ที่สม” ทุกคนก็ต้องมีการแข่งขัน คือแข่งขันกับตัวเอง ด้วยการ หางนั้น หากมองย้อนไปเบื้องหลังก็จะพบว่า กว่าจะมีวันนี้ หมั่นเอาใจตรึกนึกถึงศูนย์กลางกายบ่อยๆ เสมอๆ ไม่ว่า ได้ต้องผ่านกระบวนการฝึกซ้อมที่แสนทรหด ต่อสู้กับความยากลำบาก นานัปการ ซึ่งถ้าจะมอง ในแง่ของธรรมะ ก็อาจจะ มุ่งประเด็นไปถึงความมี อิทธิบาท ธ อันประกอบ น ดวย ฉันทะ ความ พอใจในสิ่งที่กระทำ เพราะ นักกีฬาทุกคนไม่สามารถที่ จะเล่นกีฬาทุกชนิดให้ดีเท่า เทียมกันทุกอย่างได้ โดย มากจะถนัดในสิ่งที่ตนเอง ชอบมากๆ เท่านั้น เมื่อมี ความพอใจเป็นเบื้องต้นสิ่ง ที่จะตามมาก็คือ วิริยะ มีความ เพียรที่จะฝึกฝน ชั่วโมง แล้วชั่วโมงเล่า วันแล้ววัน ตองอดทน เล่า โดยไม่เปลี่ยนแปลง พร้อมๆ กับต้องมี จิตตะ คือความเอาใจใส่ที่จะฝึกซ้อม ฝึกหัดโดย ไม่ทิ้งๆ ขว้างๆ โดยมีริมังสา คือใช้สติปัญญาไตร่ตรอง เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย จะยืน เดิน นั่ง นอน หรือประกอบภารกิจการงานอะไรก็ แล้วแต่ มือเราก็ท่า ไปแต่ ใจเราเอามาไว้ที่ศูนย์กลาง กาย เมื่อเราหมั่นฟักอย่าง นี้บ่อยๆ เข้า สักวันหนึ่ง ชัยชนะกิย่อมเป็นของเรา ซึ่งเป็นชัยชนะที่น่าภูมิใจ เป็นธรรมดาของการ แข่งขันที่จะต้องมีทั้งผู้แพ้ และผู้ชนะ และเป็นธรรมดา ของโลกอีกเช่นกันที่ย่อมมี ทั้งความผิดหวัง และความ ลมหวัง ไม่ว่าจะเป็นอย่าง ไรก็ตาม ถ้าเพียงแต่จะ ยอมท่า ใจให้รับผลของการ กระทำ ต่างๆ ได้อย่างสงบ ด้วยสายตาของผู้มีปัญญา ว่าเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ ของทุกสิ่ง เรื่องบางเรื่อง ย่อมมีด้านดี ขอเพียงให้มีความอดทนรอคอย ด้านดีนั้นก็ จะหมุนมาเองเมื่อมีจังหวะ นอกจากนี้หากรู้จักพิจารณาจับแง่คิดมุมมอง เพื่อ น่า มาเพิ่มภูมิปัญญา และดีดให้เป็นคดีธรรมสอนตนเองได้ เมื่อนักกีฬาคนใดว่า ได้เช่นนี้ โดยมีวินัยในการฝึก จึงจะถือว่าเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์สูงสุดจากแอตแลนด้าเกมส์ ซ้อม มีความเคารพต่อผู้พี่กลอน และมีความอดทนต่อ อย่างแท้จริง ความยากลำบากในการฝึกฝน เชื่อว่าจะสามารถพิชิต ความสำเร็จได้อย่างแน่นอน ย้อนมาดูพวกเรานักสร้างบารมีกันบ้าง ทุกคนก็มี กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๙ V ๗๗