การช่วยเหลือตนเอง : หน้า 22/128

บุคคลประเภทนี้จัดเป็นบุคคลที่น่ารักน่ายกย่อง และ เมื่อเขาไม่อาจทําอะไรสำเร็จได้โดยลำพัง ก็น่าให้ความ ช่วยเหลือ ส่วนบุคคลประเภทหลัง คือคนที่ไม่คิดช่วย เหลือตัวเอง เป็นคนเกียจคร้าน หนักไม่เอาเบาไม่สู้ งอมืองอเท้า คิดแต่จะพึ่งคนอื่น ขอความช่วยเหลือคน อื่นร่าไป บุคคลประเภทนี้ จัดเป็นบุคคลที่น่ารังเกียจ ไม่น่าให้ความช่วยเหลือ ด้วยประการทั้งปวง เด็กเล็กๆ คนพิการ คนสูงอายุ คนป่วย ถ้า หากว่าได้พยายามช่วย เหลือตัวเองบ้าง เช่นไม่ ร้องไห้ ท่าตามค่าแนะนำ หรือค่าขอร้องของผู้ดูแล รักษาด้วยดี ไม่มีแง่งอน หรือดื้อดึงอะไร เป็นต้น เช่นนี้ก็จัดว่าเป็นคนที่ช่วย เหลือตัวเองแล้วเช่นกัน เมื่อเขาช่วยเหลือตัวเอง ก่อนเช่นนี้แล้ว ก็น่าให้ ความช่วยเหลือ น่าเลียง ดูและน่าปรนนิบัติ คนที่ช่วยเหลือตน เองได้นี้จัดว่าเป็นคนที่พึ่ง ตนเองได้ มีตนเป็นที่พึ่ง ของตนเอง คนเช่นนี้ ย่อมจะไม่ลำบากใจ ไม่ ว่าจะอยู่ที่ใด ไม่ว่าจะพบสถานการณ์เช่นไร เพราะไม่ เคยคิดที่จะพึ่งใครตลอดไป ทั้งเมื่อไม่ได้รับความช่วย เหลือจากใครก็ไม่เจ็บใจหรือน้อยใจ ไม่เหมือนกับคนที่ คอยแต่จะพึ่งคนอื่น เมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือตามที่ ตองการ ก็มักจะเสียใจหรือน้อยใจคนที่ไม่ให้ความ ช่วยเหลือ ดังนั้น คนเราจึงต้องพึ่งตนเองให้ได้ แต่การ จะพึ่งตนเองได้ดีนั้น ว่าต้องฝึกฝนทำอะไรด้วยตนเอง ทำให้เป็นเข้าไว้ ศึกษาเข้าไว้ เรียนรู้เข้าไว้ เมื่อโอกาส มาถึง ก็จะสามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง และเมื่อเกิด ความจำเป็นหรือคับขันขึ้นมา ก็จะสามารถแก้ปัญหา ต่างๆ ของตัวเองได้ทันที โดยไม่ต้องรอให้คนอื่นมา ช่วยเหลือก่อน พึ่งตนเองได้เป็นดีที่สุดและสบายใจไม่ ลำบากใจในเรื่องต่าง ๆ โบราณว่ายืมจมูกคนอื่น หายใจนั้นไม่คล่องเหมือน กับหายใจด้วยจมูกตนเอง หรืออย่างปัจจุบันก็ต้องว่า หายใจด้วยเครื่องช่วยหาย ใจ แม้จะเป็นในกาล บางคราว แต่ก็ต้องพยา ยามหายใจด้วยตนเองให้ ได้ เพราะเครื่องช่วยหาย ใจไม่อาจช่วยได้ตลอดไป และเมื่อถึงขั้นต้องอาศัย เครื่องช่วยหายใจ ก็ไม่ สามารถทำอะไรด้วยตน เองได้แล้ว ท่านจึงว่าหาย ใจด้วยจมูกตนเองดีกว่า เกิดมาเป็นคนควร พึ่งตนเองดีกว่าพึ่งคนอื่น เพราะคนอื่นพึ่งได้เป็น บางอยางบางเวลาและไม ตลอดไป ส่วนตนเองพึ่ง ได้ทุกอย่างทุกเวลา ทั้ง พึ่งได้ตลอดไป และการพึ่งคนอื่นนั้นมักจะผิดหวังมาก กว่าสมหวัง ส่วนการพึ่งตนเอง ย่อมจะสมหวังมาก กว่าผิดหวัง กัลยาณมิตร ๒๐ กันยาย^ ๒๕๓๙ 0