การสร้างมหาวิหาร : หน้า 117/128

ผลไม่ชาตินี้ก็ชาติหน้า เราคงได้ทา ใจ จะได้รับอัญเชิญมาตั้ง ณ กลางพิธี ตอกเสาเข็ม เพื่อสร้างมหาวิหาร สำหรับเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อทอง ค่า องค์นี้ เป็นการถาวรตลอดไป “ฉันไปด้วย” ยายถ้วนรีบบอก ทันทีที่ทราบข่าว ต่อมาเมื่อแกได้ยินว่า ใครท่า บุญหนึ่งแสนจะได้เป็นเจ้าภาพ สร้างเสาเข็มหนึ่งต้นยายถ้วนก็รีบบอก อีกว่า “ฉันทำ ด้วยต้นหนึ่ง” หลายคนที่ได้ยินพูดพร้อมกันว่า “สาธุ” ยายถ้วนรู้ กราวกับว่าเสียงนั้น ตังไปถึงเมืองพิาเมืองสวรรค์ แกจึงไม่ ถึงพิธีเททองหล่อพระแกก็ถอดตุ้มหู รีรอรีบจัดการน่า เงินไปทำ บุญให้เรียบ สมอยาก” ผู้ที่ถูกยายถ้วนถามสอนผู้ สองข้างซึ่งแม่ของแกใส่ให้มาตั้งแต่เด็ก อ่อนวัย จนใบหูแกยานเห็นรูหูกลวงโบ ถอด “หนูอธิษฐานทุกครั้งแหละป่า ตุ้มหูถอดแหวนแล้วก็หย่อนลงในบาตร แต่ใจมันร้อนอยากให้บุญส่งผลเดี๋ยวนี้ ถวายให้พระภิกษุ เพื่อน่า ไปเทรวมลง เลย จะได้ทำบุญให้เต็มที่” “ทำบุญแล้วก็ต้องทำ ใจเย็น ๆ ไปเร่งบุญไม่ได้ จิตจะหยาบ บุญจะยิ่ง ส่งผลช้าออกไปอีก” ขณะฟังสองคนพูดเรื่องบุญ ยาย ถ้วนนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนเช้า ที่แกเข้าไปขอข้าวกล่องที่เต็นท์ซึ่งเตรียม ไว้แจกกลุ่มประธานรอง “ต้องทำ บุญ กันเป็นล้านๆ จึงจะหล่อพระทองคำ รูปเหมือนหนักเป็นต้นได้สำเร็จ ขึ้นมา มัวทำ แค่พันเดียวอย่างฉันคงต้องรอ อีกหลายชาติ...” ในเบ้าหล่อ “ขอให้ฉันได้ทำ บุญเป็น ล้านในชาตินี้ด้วยเถิด” ยายถ้วนอธิษฐาน ด้วยใจเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง รอย ใกล้วันงาน ผู้ว่ากลุ่มว่า โบว์ลี เหลืองทองหนึ่งอัน และลายสี่เหลี่ยม เล็กๆ สีเหลืองสองอัน มามอบให้ยาย ถ้วน พร้อมกับบอกแกว่าอันแรกสำหรับ ผู้ทำ บุญติดอกเสื้อ อีกสองอันสำหรับผู้ ติดตาม ซึ่งจะได้ไปร่วมตอกเสาเข็ม จําลองกับแกด้วย โบว์ทุกอันมีรูปหลวงพ่อวัดปาก หลังจากงานบุญใหญ่คราวนี้แล้ว นาฯ ติดไว้ตรงกลาง ยายถ้วนจึงเอา ยายถ้วนกลายเป็นคนเก็บปากเก็บค่า แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดคุยติสนิท กับแก มีข่าวออกมาว่า วันมาฆบูชาปี ๒๕๓๙ รูปหล่อทองคำ หลวงพ่อวัด ปากน้ำฯ ซึ่งใช้เวลาข้ามปีเพื่อตกแต่ง จากนั้นยายถ้วนก็ไม่พูดไม่จา ให้งดงามบริบูรณ์ ควรแก่การกราบ ไหว้บูชา และน้อมจดง่า รำลึกเอาไว้ใน แกตั้งใจเอาบุญตามหลวงพ่อเต็มที่ พอ กันยายน ๒๕๓๙ O กัลยาณมิตร ไปวางไว้บนหิ้งพระ ในวันงาน รถของหมู่คณะยาย ถ้วนไปถึงวัดทันพิธีท่า บุญตักบาตรพอดี เมื่อของที่น่ามาชิ้นสุดท้ายได้ใส่ลงใน บาตรพระแล้ว ยายถ้วนบอกชาวบ้าน ที่แกเลือกให้เป็นผู้ติดตามสองคนว่า “ฉันปวดหมักจะไปห้องสุขา เธอสอง คนไปกับกลุ่ม ให้ทิดสุขพาไปนั่งที่เต็นท์