ความบริสุทธิ์แห่งพรหมจรรย์ : หน้า 103/128

ดังใจปรารถนา ยิ่งเพื่อนบรรพชิต ความปริสุทธิ์แห่งพรหมจรรย์ ด้วยกันต่างบอกเล่าถึงคำด่าว่าเสียด ที่บรรลุแจ้งแก้ว เป็นเหตุให้พระรัฐ- พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมนสิ การกำหนดใจของพระรัฐบาลด้วย สีของโยมบิดา เมื่อเห็นพระภิกษุ ปาลได้กล่าวคาถาขึ้นมาว่า พระหฤทัยของพระองค์แก้ว ทรง สงฆ์บิณฑบาตผ่านหน้าบ้านไปว่า “ข้าพเจ้าพยายามแก้วออก ทราบชัดเจนว่าพระรัฐบาลได้เป็นผู้ “เราไม่อยากพบเห็นพวก บวช ละทั้งโภคะและสมบัติทั้งหลาย มีจิตสงบ สะอาดปริสุทธิ์ ผ่องแผ้ว ภิกษุเหล่านี้ เพราะว่าเรามีลูกชาย ข้าพเจ้าไม่มีความรักใคร่ในโภคะ อยู่คนเดียวเท่านั้นที่เป็นแก้วตาดวง สมบัต อันเป็นเสมือนก้อนเขฬะ บรรลุมรรคผล เป็นผู้พ้นจากอาสวะ กิเลส ไม่มีสิ่งใดจะสามารถแปร ใจ แต่พวกเขาก็มาพรากเอาดวงใจ ฉะนั้น เปลี่ยนให้ต้องลาสิกขากลับไปเป็น ของเราไปแก้ว พวกภิกษุทั้งหลาย ข้าพเจ้าทรงไว้ซึ่งการน่า ธุระ ยังหวังจะมาเอาอะไรในบ้านของเรา คือความเพียรไป ซึ่งการน่า ไปซึ่ง คฤหัสถ์อีกแก้ว จึงตรัสด้วยพระสุร เสียงอันกอปรไปด้วยมหากรุณาเยี่ยม อิกล่ะ” ธรรมอันเป็นแดนเกษมจากโยคะ ก้น พระรัฐบาลก็ยิ่งเกิดความ และซึ่งกายในภพสุดท้าย ในพระ “ดูก่อนรัฐปาล เธอจงไปตาม สะเทือนใจ ใครที่จะได้ชี้แจงแสดง เหตุของความเป็นจริงในชีวิตให้โยม บิดามารดาได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แต่ เผาสิ้นแก้ว ฯลฯ ข้าพเจ้าเป็นผู้ไม่มี คิดขัดอยู่ที่ตัวของท่านนั้นก็ยังมิได้ อาสวะอยู่ ข้าพเจ้าเป็นผู้มาตีแก้วแลฯลฯ บรรลุคุณธรรมพิเศษอันปราศจาก ศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กิเลสทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้ กิเลสเครื่องเศร้าหมองใดๆ จึงยับ ค่า สอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้า ตั้งใจมิได้หวนคืนกลับไปเยี่ยมบิดา ได้กระทำ เสร็จแก้ว ปฏิสัมภิทา × มารดาเลยแพ้ลักครั้ง ดังนั้น เมื่อได้ตามเสด็จพระ บรมศาสดามาเข้าพักในเชตวันมหา ความประสงค์เถิด” เมื่อได้รับพุทธานุญาตแก้ว พระรัฐบาลก็ลุกขึ้นถวายบังคมพระ ผู้มีพระภาคเจ้า กระทำ ประทักษิณ เรียบร้อยแก้ว ก็จัดแจงเก็บเสนา สนะ ถือบาตรและจีวรมุ่งเดินทาง จาริกไป ณ ลุลลโกฏฐิตนิคม แว่น ฯลฯ ค่ำ สอนของพระพุทธเจ้า แคว้นกุรุ อันเป็นบ้านเกิดเมืองนอน ข้าพเจ้าได้กระทำ เสร็จแก้ว” บ เพื่อมุ่งโปรดบิดามารดาตามความ เมื่อได้บรรลุธรรมอันบริสุทธิ์ ปรารถนา เมื่อเดินทางบรรลุถึงแคว้นกรุ พระรัฐบาลจึงได้ไปพักอยู่ ณ มิคา วิหารเรียบร้อยแก้ว พระรัฐบาลจึง แก้ว พระรัฐบาลจึงได้เข้าเฝ้าพระผู้ ปลีกตัวออกมาจากหมู่คณะโดย มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ถวาย ลำพัง เพื่อตั้งใจปาเพ็ญสมณธรรม บังคมด้วยความเคารพแก้วกราบทูล จิรวัน อันเป็นเขตพระราชอุทยาน ด้วยความไม่ประมาท มีความเพียร ว่า ของพระราชาโกรัพยะ ซึ่งเป็นสถาน ที่สงบ ร่มรื่น เหมาะสำหรับการ บำเพ็ญสมณธรรมอย่างยิ่ง พอเวลา รุ่งเช้าพระรัฐบาลก็ครองจีวร ถือ บาตรออกไปบิณฑบาตในลุลลโกฏ เผากิเลสกระทำกิจในโยนิโสมนสิการ “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า เอาใจไปตั้งไว้ภายในดำ เนินจิตหยุด ผู้เจริญ ข้าพระพุทธเจ้าปรารถนา นิ่งไปในทุกอิริยาบถไม่คลาดคลาย จะได้กลับไปเยี่ยมโยมบิดามารดาที่ ไม่ช้าก็ได้สำเร็จกิจแห่งพรหมจรรย์ ลุลลโกฏฐิตนิคม แคว้นกรุ ขอพระ เป็นพระอรหันศสาวกผู้ทรงคุณธรรม องค์โปรดประทานอนุญาตให้ข้าพระ ฐิตนิคม อันอยู่ไม่ไกลจากเขตพระ อันเยี่ยม ทำให้รู้แจ้งซึ่งสัจธรรม พุทธเจ้าได้กลับไปในครั้งนี้ด้วยเถิด ราชอุทยาน ท่านบิณฑบาตไปตาม อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า พระเจ้าค่ะ” บ กัลยาณมิตร กันยเขน ๒๕๓๗ 100e ล์ คับหนทางจนล่วงลุไปถึงคฤหาสน์