ข้อความต้นฉบับในหน้า
รรมะ & สุขภาพ
โดย นพ.ประภาส อุครานันท์
วัน อาทิตย์ต้นเดือนที่ผ่านมา ภายใต้เต็นท์รับ
บริจาคยามบ่าย มีผู้คนจำนวนหนึ่ง ยืนรอทำบุญกัน บรรยากาศประการหนึ่งที่ผมประสบมา ไม่
ทราบว่าคุณผู้อ่านจะเคยเจอะเจอบ้างไหม กัลยาณมิตรที่แวะเวียนมาบริจาคปัจจัย ซึ่งพอจะคาดเดา
ได้ว่าไม่น่าจะรู้จักกันมาก่อน ต่างทักทายประสานบทสนทนา เพื่อแนะนำ ช่วยเหลือ และแสดง
จิตบำบัด
ทัศนะดั่งว่ามาประชุมด้วยหน้าที่ของ
การสร้างบารมีร่วมกัน
มีน้องชายร่างโปร่งผิวคล้ำ
สวมแว่นตากลมบนใบหน้าที่สื่อความ
จริงใจ ทักทายผมก่อนเพื่อความแน่
ใจ พร้อมแนะนำ ตนเอง ว่าเป็นนาย
ตอนนี้
แพทย์รุ่นน้องร่วมสถาบัน
ท่างานเป็นนายแพทย์ประจำโรงพยา
บาลชนบทแถวโคราช มีงานที่ภูมิใจ
นอกเหนือจากการเป็นแพทย์คือการ
ดจมจบ
เป็นผู้นำบุญ ชักชวนคนให้มาปฏิบัติธรรม และสร้างพระธรรมกายประจำ ตัว เพื่อไปที่สุดแห่งธรรม
ของแถมทิ้งท้ายก่อนจบบทสนทนา คือบทสะท้อนเพื่อการพัฒนาของผู้เขียนบทความต่างๆ
เขาเล่าว่า ได้มีโอกาสนา ข้อเขียนของผมไปเป็นวิทยาทานต่อ สิ่งนี้มีคุณค่า ยิ่งกว่าเกียรติคุณ
ประกาศอันใดสำหรับผม
จะว่าไปแล้ว นี่ก็อาจถือเป็นส่วนหนึ่งที่ส่งผลต่อจิตใจ คล้ายจิตป่าบัดเหมือนกัน เรื่องของจิต
บำบัด หากจะนับเนื่องว่าเป็นบรรยากาศอันดี ที่จะสร้างความเข้าใจให้กันและกัน ช่วยกันขัดเกลา
แก้ไขข้อบกพร่อง เพื่อการพัฒนาตนเอง เพื่อความสุขของชีวิตแล้วละก็ สร้างกันได้ทุกที่ทุกเวลา
ปัญหาทางจิตใจหลายๆ ชนิด ใช้การรักษาด้วยวิธีบำบัดได้ทั้งนั้น ตั้งแต่อาการเป็นน้อยๆ
อาทิเช่น ภาวะวิกฤตในชีวิต ไม่ว่าการพลัดพรากจากบุคคลหรือสิ่งของอันเป็นที่รัก ทำ ให้เกิดความ
ทุกข์ความเศร้าใจ จนกระทั่งถึงอาการเป็นมากๆ ไม่รู้ตัว หลุดออกไปจากโลกแห่งความเป็นจริง จะ
กัลยาณมิตร /โน่า..
กนยายน ๒๕๓๗