เรื่องราวของอุทุมพร : หน้า 112/128

แต่แรกคัวข้า ให้นามกร อยู่ใต้พฤกษา ข้าขอ^กไม่ วอนว่าโดยถวีล ชื่ออุทุมพร วรราชเทวิ มิให้ช้ากิน เอานามมะเดื่อ ชา เชื้อพราหมณ์ชี ช้ามานะ น ขึ้นผลาผล โฉมองทรงศรี ภูมิปริดา ชายชั่วผิวข้า ลงจากพฤกษา ตัดหนามสะไว้ ช้าไม่รู้กล น้ำใจทรชน กาพย์ฉบัง ๑๖ หนีไปบัดดล เสนานั้นไซร้ กลับมาบัดใจ ทูลให้ทําสาย แตตนสบาย เมื่อนั้นว้เทห์ราชา กิปด้วยชายา ม่านตาจะไปอุทยาน พันปีพระโองการ สั่งชาวพนักงาน อย่านานแด้งรกจงด้ ดั่งคำว โฉมยง บอกตรงโดยหมาย จะเสด็จไปชมสวนศรี ให้ชาวบุรี แต่ต้นจนปลาย ใหทราบคดี มากางรรคา วิทห์ราชา ตังเสนาว่า ม่านตาเปรมปรีดิ์ ตรัสถามมโหสถ โอรสพันปี จงกล่าวคคี พ่อนั้ชอตัง มโหลถกุมาร รับพระโองการ ปรึกษาโดยหวัง นายปังอุดรนั้นนา อยู่ในพารา เสนาปาวร้องพร้อมลัน ^กพันให้นลับตัว จับไต้ขอจอบหัว เครื่องทําวของตัว โพกหัวบังแดดร้อนกายา จังบังรั้งกระเบนชื้นพลัน ชักเอาเถาวัลย์ พระองคทรงเดช ภูเบศจงตัง กากทายดายทางมรรคา พวกชาวพารา อสามิลัง เป็นชองห้าวไท ถ้วนหน้าด้ามาพร้อมกัน โปรดเกล้าเกศา ครั้งรุ้งลมด้จทรงธรรม์กับด้วยเมียขวัญ นางคนนั้นๆ อยู่เชดเวียงชัย แม้นว่าช้าวของ เงินทองสั่งไร หาเจ้าของไม่ เป็นของพระยา ได้ตังคดี วิเทห์ภูมิ พันปีกล่าวมา วันนั้นทรงรถเสด็จไป นายมิ่งอุดรนั้น ไซร้ เห็นพระจอมไตร ตกใจกราบงามสามที่ เมื่อนั้นอุทุมพรเทวี เห็นคนบัดสี เทวิพินิจพิศดู ไสช้างเช้าใกล้ รับนางกัลยา นี่คือคนที่พากู พิศเพงเล็งดู จากค้นพฤกษา มิช้าทันใจ โฉม เจ้ารู้แน่ไจ สมเด็จราชา ครั้นถึงพารา เช้ายังวังใน จัดปราสาทปราง ให้นางอาลัย อภิเษกทรามวัย ไว้เป็นมเหสี นางนากมิอาจนิ่งได้ โฉมงามทรามวัย ร้องไห้แล้วทรงสรวลสันต์ หุนทันค่าารัสตรัสถาม เมื่อนั้นพระองค์ทรงธรรม โกรธคือไฟกัลป์ กัสยาณสูตร ^77. *** กันยายน ๒๕๓๙