การให้และการสื่อสาร : หน้า 51/128

ต้องของความรู้นั้น เหล่านี้ทําให้ผู้ให้ต้องค้นคว้าหาความรู้ เพิ่มเติม ซึ่งส่งผลทำให้กลายเป็นพหูสูต แตกฉานในสรรท วิชานั้นๆ ความเป็นผู้มีปัญญาจึงได้รับการสั่งสมให้ติดตัวไป ตั้งแต่ภพชาตินี้ การให้ธรรมะเป็นธรรมทานก็เช่นกัน จิต ที่จดจ่ออยู่กับธรรม ย่อมซึมซาบไว้แค่สิ่งดี ปิดกั้นการแทรก ซ้อนของสิ่งเศร้าหมอง ทำให้เป็นผู้มีจิตบริสุทธิ์ และหากได้ มีโอกาสนั่งสมาธิ จิตใจที่ดีงามเป็นพื้นฐานนั้นจะเป็นต้นทุน ส่งเสริมให้มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี เป็นที่พอใจได้ ดังกล่าวข้างต้นจึงยืนยันได้ว่า “ทานที่ให้ใช้อันตรธาน” หวานใด จักชุ่มใจ เท่ามาลัยคำ วันนี้ “อ้นอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูมีรู้หาย แม้เจ็บอื่นหมื่นแสนยังแคลนคลาย เจ็บจนคายนั่นเพราะเหน็บให้เจ็บใจ” กลอน “สุนทรภู่” บทนี้ยังคงเป็นบทอมคะอยู่ได้ทุก เพราะทุกกระทงความคือความจริงเป็นที่ยอมรับนั่นเอง “คำพูด” คือสื่อในการห่าความเข้าใจซึ่งกันและกันใน ทุกเรื่องราว แน่นอนว่าความจริงคือสิ่งที่ต้องการ ความจริงนั้นมากับท่วงท่าไม่สุภาพ ถ้อยค่าไม่ไพเราะ ก็ อาจทำให้คุณค่าของถ้อยค่านั้นด้อยลงไป เนื่องจากความ ขรุขระของมันไปกระทบหน่วยความว่าของการรับรู้ให้กระ แดถา เทือนเพราะความโกรธ ไม่พอใจ อารมณ์จะรับฟังจะซึมซับ อรรถประโยชน์ของค่าจริงจึงไม่มี แต่หากค่าจริงเดียวกัน นั้นได้ผ่านการกรองกลั่นให้เสนาะหูแล้ว จะทรงประสิทธิภาพ เป็นทวีคูณ เพราะผู้รับได้เปิดใจรับชนิดไม่ยอมให้ตกหล่น แม้แต่ค่าเดียว ค่าไพเราะจึงทําให้ซุ่มขึ้นทั้งผู้พูดและผู้ฟัง นอกเหนือจาก ค่าจริง ค่าไพเราะแล้ว คำพูดที่มี คุณภาพยังต้องเป็น คำพูดที่พูดออกไปด้วยจิตเมตตาเพราะ กระแสใจเป็นสิ่งที่สามารถรับรู้ได้ในความปรารถนาดี ส่วน เรื่องที่ควรพูดนั้น ควรถือหลัก พูดแล้วไม่ร้อนเรา ไม่ร้อน เขา พูดแล้วกุศลธรรมบังเกิด จึงจัดเป็น “ปิยวาจา” (วาจา อันเป็นที่รัก) อย่างแท้จริง แถมท้ายอีกนิด หากคิดไม่พูดแล้ว เพียงหนึ่งรอยยิ้ม ก็อิ่มใจ ได้แทนหลายร้อยคำที่ไม่ว่างกลั่นกรอง บนเล้นทางนี้ ขอมีเพื่อนร่วมทาง V* ๔๙ กนยายน ๒๕๓๙ ไม่มีใครมีชีวิตอยู่ได้เพียงลำพังในสังคม และมีการ งานมากมายที่ไม่สามารถสำเร็จได้ด้วยกำลังของใครเพียงคน เดียว ฉะนั้น มิตรจิต-มิตรใจ จึงสำคัญ แม้จะไม่มีใครอยู่ ในฐานะบากต้องการความช่วยเหลือตลอดเวลา แต่ก็ไม่ มีใครรู้ล่วงหน้าว่า เวลาใดจะต้องการความช่วยเหลือบ้าง เมื่อเราเองก็มีความปรารถนาว่า หากยามใดต้อง การความช่วยเหลือแล้ว ขอมีใครสักคนยื่นมือเข้ามาด้วย ความเต็มใจ เมื่อนั้นเรื่องร้อนคงคลาย เรื่องหนักคงเบาไป เพราะได้มีเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข เราก็จิต เขาก็ใจ ใครคน อื่นก็ต้องการเช่นเรา การยื่นมือเข้าไปช่วยในกิจการงาน ของผู้อื่น เมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ จึงเป็นสิ่งที่น่าท่า อย่างสม่ำเสมอ เมื่อถึงคราวทำงานใหญ่ พลังจากมวลมิตร ย่อมบันดาลให้ทุกอย่างเป็นไปได้ ไม่ว่ากิจเขาหรือกิจเรา จึงกล่าวว่า การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน (อัตถจริยา) นี้ เป็นอัญมณีแห่งชีวิตที่แห้ทีเดียว เสมอต้นเสมอปลาย เมื่อไหร่ก็ซึ้งใจกัน ในความเป็นมิตรนั้น ความเชื่อถือไว้วางใจเป็นสิ่ง สำคัญยิ่ง และสิ่งที่นำมาซึ่งความไว้วางใจคือ มิตรภาพที่ แท้จริงที่เกิดจากการปฏิบัติอย่างเสมอต้นเสมอปลาย และ ปฏิบัติได้ตรงต่อสถานะของตนเอง ใจที่คิดจะทำดีเพื่อความ ดีแล้ว จะช่วยให้บุคคลนั้น ๆ มีความเสมอต้นเสมอปลายได้ โดยปริยาย เพราะทุกการกระทำออกจากมาตรฐานเดียวกัน คือมุ่งความดีเป็นหลัก ผิดกับการกระทำที่ท่าเพื่อหวังผล ตอบแทน อย่างไรก็ย่อมมีคนจับได้ หรือไม่เช่นนั้นผู้กระทำ เองก็จะแสดงความเป็นตัวเองออกมาให้เห็นลักวันหนึ่งเพราะ ไม่มีใครหลอกใครได้ทุกคน และทุกเวลาแน่นอน จุดเริ่มล้นความเป็นคนเสมออันเสมอปลายคือใจที่ ไส้มาตรฐาน ใจมาตรฐานคือใจที่อยู่ในฐานที่ตั้งเพื่อจะไม่มี พลังใจ ศูนย์รวมพลังนั้นอยู่ที่กลางตัวที่เรียกว่าศูนย์กลาง กายฐานที่เจิด ซึ่งเป้นตั้งหมดแห่งความสมบูรณ์ของชีวิต เพราะชีวิตเป็นของเรา สุขก็เรา ทุกข์ก็เรา เคยให้ ของขวัญใครๆ มาก็มาก แล้วจะเป็นไร หากของขวัญชิ้น ละไมชิ้นนี้ จะสัมปทานพื้นที่ในใจคุณบ้าง เพื่อศักดิ์และ สิทธิ์แห่งความเป็นคนน่ารัก และมีความสุขในสังคมปัจจุบัน ก็ลิทธิ์นี้เป็นของคุณ ใช่ของใคร .กัลยาณมิตร