พระเจ้ามฆเทวะและความคิดเกี่ยวกับชีวิต : หน้า 92/128

“มมหงอกบนศีรษะของเทได้เกิดขึ้น มันได้เอาความหนุ่มของเราไปแล้ว เหมือนกับเบาทูตมาบอกเราว่า ถึงราคาที่เราควรจะบรรหขาแต้ว.. นอดีตกาลนานมาแล้ว มีพระราชาอยู่ พระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่า พระเจ้ามฆเทวะ ทรงปกครองกรุงมิถิลา ในแคว้นวิเทหรัฐ พระเจ้า มฆเทวะทรงปกครองแว่นแคว้นของพระองค์ด้วย ทศพิธราชธรรม บ้านเมือง และประชาราษฎร์ ของพระองค์เบียมไปด้วยความสุข ความเจริญ ตลอดมา ประชาชนไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินของพระองค์ มีความเคารพรักใคร่ในพระองค์เป็นอย่างยิ่ง แคว้น วิเทหะเป็นแคว้นที่อุดมไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร นานาชนิด พรั่งพร้อมไปด้วยเครื่องบำารุงบ่าเรอ ความสุขต่างๆ ที่องค์พระบรมกษัตริย์จึงมี แต่ พระเจ้ามฆเทวะไม่ได้หลงใหลเพลิดเพลินในความ สุขความสบายเหล่านี้ พระองค์ทรงคิดอยู่เสมอว่า มัจจุราชคือความตายจะต้องมาเยือนพระองค์สัก วันหนึ่งอย่างแน่นอน วันหนึ่ง ขณะที่พระเจ้ามฆเทวะประทับอยู่ ตามลำพังพระองค์เดียว ในพระราชอุทยาน พระ องค์ทอดพระเนตรเห็นสายน้ำที่ไหลล่องไปตามลำ ธาร เห็นมวลบุปผาชาตินานาชนิด ทั้งที่ตูมบ้าง แรกแย้มบ้าง บานบ้าง บางดอกบางชนิดก็แห้ง เหี่ยวร่วงโรยไปตามกาลเวลาของมัน เปรียบประ หนึ่งผู้ชราที่ต้องละทิ้งสังขารฉะนั้น พระองค์ทอด พระเนตรพลางคิดถึงความเป็นจริงของชีวิตมนุษย์ว่า ชีวิตของคนเรา เมื่อเติบโตขึ้นมาก็แสวงหาความรู้ ประกอบการงานอาชีพของตน แล้วก็ถึงความตาย ในวัยชรา พระองค์ทรงคิดว่า เวลาของชีวิต เปรียบเหมือนกับสายน้ำทไหลไป แล้วไม่ไหลกลับ คืนมา ถ้าหากเราปล่อยให้ชีวิตผ่านไปวันๆ โดย หาสาระประโยชน์อะไรไม่ได้แล้ว วันหนึ่งเราก็จะ ต้องตายจากไปอย่างไร้ค่า ไม่ต่างอะไรกับดอกไม้ ที่ร่วงหล่น แล้วไหลไปกับสายน้ำอย่างนั้น เมื่อคิดอย่างนั้นแล้วพระองค์จึงสั่งให้กัลบก กนยายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร