การสร้างบุญและการบวช : หน้า 89/128

สุดยอฆ์เสอน ตอจากหน้า ถ/ถ/ พระภิกษุเถระรูปนั้นกล่าวว่า “ดีมาก ถ้าเธอ ใคร่จะพ้นจากทุกข์ละก็ เธอจงถวายสลากภัตร (อาหาร ที่ถวายตามสลาก) ถวายปักขิกภัตร (อาหารที่ถวายใน วันปักษ์) ถวายวัสสาวาสิกภัตร (อาหารที่ถวายแก่ภิกษุ ผู้จำพรรษา) ถวายปัจจัยทั้งหลาย มีจีวร เป็นต้น อ้อ...แล้ว แบ่งทรัพย์สมบัติของตนให้เป็น ๓ ส่วน เอาไว้ลงทุนธุรกิจการงานส่วน ๑ เลี้ยงครอบครัวส่วน ๑ อีกส่วน ๑ ถวายในพระพุทธ ศาสนา ถ้าท่าอย่างนี้ เธอคิด ว่าจะทําได้ไหม” “ได้ครับ” บุตร- เศรษฐีตอบ บุตรเศรษฐีท่าตามที่ พระเถระบอกทุกอย่าง ก็มี ความสุขจากบุญ จากความ ดีนั้น แต่ด้วยความปรารถนา ที่จะพ้นทุกข์ พบสุขที่แท้จริง เพิ่มขึ้นไปอีก จึงเรียนถาม พระเถระว่า “กระผมอยากจะ ท่า บุญอย่างอื่นอีก บุญที่ แล้วได้บุญมาก” “ถ้าอย่างนั้น เธอจง รับไตรสรณะ และศีล ๕” เมื่อบุตรเศรษฐีรับ ไตรสรณะและศีล ๕ แล้ว ก็ มีความสุขเพิ่มขึ้น และต้อง การสร้างบุญเพิ่มขึ้นไปอีก จึงเรียนถามพระเถระว่า จะ ต้องท่าอย่างไรต่อไป พระเถระได้ตอบว่า “เธอจงรักษา คล ๑๐" ๑๐ เมื่อบุตรเครษฐีรักษาศีล แล้ว มีความ ต้องการสร้างบุญ สร้างบารมี สร้างความดีให้ยิ่งๆ ขึ้น ไปอีก เขาช่างเป็นผู้ที่ไม่อิ่มในความดี เหมือนทะเลไม่ อิ่มด้วยน้ำ ไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อ บัณฑิตย่อมไม่อิ่ม ไม่เบื่อ ในการสร้างความดีเช่นกัน บุตรเศรษฐีจึงเรียนถามพระ กนยายน ๒๕๓๙ เถระนั้นอีกว่า “มีบุญที่ยิ่งไปกว่านี้อีกไหมครับ “ถ้าอย่างนั้น เธอจงบวช” พระเถระตอบ บุตรเศรษฐีได้อุปสมบท มีชื่อว่า “อุกกันฐิตภิกษุ” โดยมีพระเถระผู้เชี่ยวชาญด้านพระวินัยของสงฆ์เป็น พระอุปัชฌาย์และมีพระเถระผู้เชี่ยวชาญด้านพระอภิธรรม เป็นพระอาจารย์ เบื่อ “อุกกัณฐีตภิกษุ” ได้มาหาพระอาจารย์ พระอาจารย์ได้สอนธรรมะ ต่าง ๆ ในพระอภิธรรมมาก มายว่า สิ่งนี้ควรว่า สิ่งนี้ไม่ ควรทำ เมื่ออุกกัณฐีตภิกษุ ได้มาหาพระอุปัชฌาย์ พระ อุปัชฌายใต้สอนธรรมะต่าง ๆ ในพระวินัย ว่าสิ่งนี้ควรทำ สิ่งนี้!ม่ควรทํา บุตรเศรษฐีในภาวะ แห่งความเป็นพระภิกษุ มี ความคิดว่า “โอยทำไมมันทำ ยากอย่างนี้ เราอยากจะพ้น ทุกข์จึงบวช แต่พอบวชแล้ว จะทำ ไอ้โน่น ไอ้ที่ก็ไม่ได้ เรา อึดอัดจังเลย ถ้าเรากลับไป อยู่บ้าน ก็อาจจะพ้นจากทุกข์ ได้ เราควรสีกไปเป็นฆราวาส อีกว่า” ตั้งแต่นั้นมาท่านไม่ เป็นอันว่าอะไร นั่งเฉื่อยแฉะ เหม่อลอย คิดจะลาสิกขาอย่างเดียว พระภิกษุหนุ่มรูปอื่น ตลอดจนสามเณรเห็น อาการอย่างนั้น จึงถามพระอุกกัณฐีตะว่า “นี่คุณเป็น อะไรไป ท่าไม่ถึงยืนเฉื่อยยืนแฉะ ไปนั่งที่ไหนก็นั่งเฉื่อย นั่งแฉะตรงนั้นอีก ดูซิ ผอมเหลืองซูบซีด ตัวสะพรั่งด้วย เส้นเอ็น ถูกความเกียจคร้านครอบๆ แถมมีหิดเชื่อย เต็มไปหมด คุณไปท่าอะไรมา “เปล่า ไม่ได้ท่าอะไร คิดแต่จะสึกอย่างเดียว” กัลยาณมิตร