การดำเนินตามหลักพุทธศาสนา : หน้า 12/140

ทัสสนะ ให้ถูกต้องร่องรอยความประสงค์ของทางพุทธ ศาสนาได้ ดังนี้เป็นปฏิรูปเทส เรามาอยู่ในประเทศ เช่นนี้แล้ว เราสมควรที่จะดำเนินให้ถูกต้องร่องรอยความ ประสงค์ของทางพุทธศาสนา ที่จะดำเนินให้ถูกต้องร่องรอยความประสงค์ของทาง พุทธศาสนานะ จะดำเนินอย่างไร ต้องแก้ไขใจของเราให้ หยุดเสียก่อน หยุดที่ไหน ต้องหยุดอยู่ที่ศูนย์กลางดวง ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของ ไก่ สะดือทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย กลางก๊กนั่น ตรงนั้น เวลา เรามาเกิด ใจเราต้องหยุดตรงนั้น เวลาเราหลับใจต้อง ไปหยุดตรงนั้น เวลาเราตายใจต้องไปหยุดตรงนั้น เวลา เราตื่นก็ต้องตื่นตรงนั้นแหละ จุดนั้นแหละเป็นที่เกิด ที่ดับ ที่หลับ ที่ตื่น มีจุดเดียว ต้องเอาใจของเราไปจรดนิ่งอยู่ ตรงนั้นแหละ ทำใจให้หยุด แก้ไขใจให้หยุด ใจหยุด ขณะใด ขณะนั้นถูกต้องร่องรอยความประสงค์ของทาง พุทธศาสนา ถ้าใจไม่หยุดละก็ไม่ถูกต้องร่องรอยความ ประสงค์ทางพุทธศาสนา ถ้าใจหยุดละก็ถูกต้องร่องรอย ความประสงค์ของทางพุทธศาสนาแท้ ตรงกับกระแส พระโอษฐ์ของพระบรมศาสดาได้ทรงประทานให้นัยแก่ พระองคุลีมาล จนองคุลีมาลละพยศ หมดพยศแล้วยอม จำนนแก่พระศาสดาแล้วเปล่งวาจาว่า “สมณะหยุด ๆ” พระองค์ทรงเหลียวพระพักตร์มาแล้วตรัสว่า “สมณะหยุดแล้ว แต่ท่านไม่หยุด” นั่น หยุดอันนั้นเป็นกระแสพระดำรัสของ พระบรมศาสดา หยุดนั่นแหละถูกต้องร่องรอยความประ สงค์ของทางพุทธศาสนา ถ้าไม่หยุดละก็เลอะละ แต่ถ้า หยุดได้แล้วก็อย่าออกจากหยุดหนา กลางของกลางที่หยุด นั้นแหละ กลางของกลางหนักเข้าไปอย่าถอยออก ถ้าถอย ออกผิดความประสงค์ กลางของกลางเข้าไปนั่นแหละ ตั้งแต่ต้นจนถึงพระอรหัต ไม่ให้คลาดเคลื่อนความหยุด าพอ อันนี้ เมื่อเราไปพบประเทศอันสมควรเข้าเช่นนั้นแล้ว เราจะ ต้องพึงปฏิบัติให้ถูกส่วน ประเทศที่สมควรเป็นประเทศกลาง กลางนั่นแหละที่ใจหยุดเป็นประเทศกลาง ที่กล่าวมาแล้วเป็นประเทศข้างนอก ประเทศข้างใน ต้องหยุดอยู่กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ หยุด ตรงนั้น จึงจะได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่สมควรทีเดียว หยุด ตรงนั้น ถูกมัชฌิมประเทศ ถูกมัชฌิมาปฏิปทา ข้อปฏิบัติ เป็นกลาง ไม่เข้าไปใกล้ที่สุดทั้งสองอย่าง คือ กามสุขัลลิกา นุโยค” กับอัตตกิลมถานุโยค เป็นมัชฌิมาปฏิปทาแท้ เหตุนี้แหละท่านทั้งหลายที่ได้มาประสบพบพระพุทธ ศาสนาต้องหยุดตรงนี้แหละ จับหลักอันนี้ให้ได้ ถ้าจับ หลักตรงนี้ไม่ได้ก็ไม่ถูกร่องรอยทางพุทธศานา ถึงจะปฏิบัติ ศาสนาสัก ๕๐ พรรษา ๕๐-๔๐ พรรษา หรือแม้ว่าจะเป็น หญิงเป็นชายชนิดใดก็ช่าง เข้าทางนี้ไม่ถูกก็เหลว ไม่ถูกต้อง ร่องรอยทางพุทธศาสนา ที่จะถูกต้องร่องรอยทางพุทธศาสนาต้องอาศัย อตฺต สมมาปณิธิ ตั้งตนไว้ชอบ ตั้งตนไว้ถูก ตั้งตนไว้ชอบ ตั้งตน ไว้ถูก ตั้งกันอย่างไร ต้องรู้จักตนเสียก่อนหนา ถ้าไม่รู้จักตน จะไปตั้งเลอะๆ เทอะ ๆ ที่เรียกว่า อตฺตสมมาปณิธิ ตั้งตน ไว้ชอบไว้ถูกนั่นอะไร อตฺตานํ สุขทุกข์ ภคคดีติ อตฺตา สภาพอันใดรับสุขรับทุกข์ สภาพอันนั้นชื่อว่าตน ก็บัดนี้กาย มนุษย์รับสุขรับทุกข์อยู่ สุขมันก็รู้ ทุกข์มันก็รู้ เมื่อรับสุขรับ ทุกข์อยู่ต้องตั้งตนไว้ชอบ ตั้งตนไว้ชอบตั้งกันอย่างไร ขั้นต้น ต้องตั้งตนไว้ในทาน ตั้งตนไว้ในศีล ตั้งตนไว้ในการเจริญ ภาวนา นี่เป็นการตั้งตนไว้ชอบของกายมนุษย์หยาบ ส่วน การตั้งตนไว้ชอบของกายมนุษย์ละเอียด กายมนุษย์ละเอียด คือกายที่ฝันออกไป เอากายมนุษย์ละเอียดมาหยุดนิ่งที่ศูนย์ กลางกายมนุษย์หยาบ ที่หยุดที่นิ่งนั่นแหละเรียกว่า อตฺตสมุ มาปณิธิ แท้ เมื่อถูกหลักเช่นนี้แล้ว หยุดเป็นลำดับเข้าไป เมื่อกายมนุษย์ละเอียดหยุดนิ่ง ที่หยุดที่นิ่งนั้นแล้ว กายทิพย์ ก็หยุดไปตามส่วนกัน กายทิพย์ละเอียดก็หยุดไปตามด้วย ตน ของกายรูปพรหมก็ต้องหยุดให้ถูกส่วน คนของกายรูปพรหม ละเอียดก็ต้องหยุดให้ถูกส่วน คนของกายอรูปพรหมก็ต้อง หยุดให้ถูกส่วน คนของกายอรูปพรหมละเอียดก็ต้องหยุดให้ ถูกส่วนกัน ถ่ายรูปพรหม อรูปพรหม ต้องหยุดให้ถูกส่วน กันดังนี้ ตลอดจนกระทั่งถึงกายธรรม พอถึงกายธรรมก็ต้อง หยุดให้ถูกจุด นิ่งที่จุดหยุดนั้น หยุดนิ่ง จุดอื่นไม่เอา จน กระทั่งถึงกายธรรมละเอียด กายธรรมพระโสดา พระโสดา "การประกอบตนให้พัวพันหมกมุ่นอยู่ในกามสุข * การประกอบตนให้ลำบากเปล่า คือพยายามเพื่อบรรลุผลที่หมาย ด้วยวิธีทรมานตนเอง เช่น การบำเพ็ญตบะต่าง ๆ ที่นิยมกันในหมู่ นักบวชอินเดียจํานวนมาก 13 Kalyanamitra.org