การสร้างบารมีและการทำบุญ : หน้า 62/140

“คุณเล็ก...” ผมยกมือ ชิงเธอพูดต่อ “แต่ที่ผมหนักใจก็คือ วัน ๆ ในสมองของพ่อมีแต่เรื่องกำไร ถ้าผม พูดเรื่องนี้ หากท่านไม่ช็อคก็คงหาว่าผม บ้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อไม่เคยได้ยิน เรื่องการสร้างบารมี ท่านไม่เคยรู้จัก ความสุขที่แท้จริง สิ่งที่ท่านรู้ก็คือความ พอใจที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว แล้วท่าน ก็คว้าหาเอาใหม่ไม่สิ้นสุด...” “คุณยังไม่ได้เริ่มอย่าเพิ่งท้อซิคะ อยากให้ท่านทำบุญ คุณก็ต้องแนะ ท่านให้รู้จักบุญก่อน ไม่มีใครหรอก ที่ตนจะได้สะสมบุญ” กลับผุดมาให้เห็นเป็นฉาก ๆ ผมจึงเสีย เวลามากกับการเริ่มต้นใหม่ ดีที่ใจของ “ไม่เป็นไรนะคะ หลวงพ่อท่าน ค่ะที่รู้จักบุญแล้วจะปฏิเสธโอกาส ผมยังเบิกบานไม่หงุดหงิด “ผมกลัวไม่ทันกาลนะสิ กัลยาณ | สอนไว้ว่าให้อดทน ทำใจให้สบายไม่ มิตรที่คุณเล่าทำงานยิ่งกว่าผึ้ง ธรรมะก็ แน่น ปัญญาอย่างผมจะโน้มน้าวใจพ่อ กับแม่วิธีไหนจึงจะทัน” “นั่งสมาธิแล้วอธิษฐานจิตทุก วันสิคะ การเป็นกัลยาณมิตรให้กับ พ่อและแม่ได้บุญมากนะคะ ระหว่าง นี้เราก็ทำบุญของเราไปเรื่อย ๆ คุณ พ่อคุณแม่รักคุณมากเป็นทุนอยู่แล้ว ถ้าท่านเห็นว่าคุณปฏิบัติธรรมแล้ว มีความสุข ความดี เลิกเหล้า เลิกบุหรี่ และสิ่งไม่ดีอื่น ๆ ที่เคยทำได้ คุณย่อม จะโน้มน้าวจิตใจท่านได้สำเร็จ” วัดที่ดี หรือดีที่วัด ผมถูกพ่อสอนมาตั้งแต่เด็กว่า ทำสิ่งใดต้องตั้งใจทำให้ดี ทำให้ได้ เมื่อฝึกสมาธิ ผมจึงตั้งใจฝึกอย่าง จริงจังตามวิธีการที่หลวงพ่อสอน ความที่ผมเคยเหลวไหลมามาก เมื่อนั่งสมาธิใหม่ ๆ “ภาพ”ต่าง ๆ ใน อดีต ทั้งที่ยังจำได้และที่คิดว่าลืมไปแล้ว ต้องกังวล” ภรรยาของผมจะคอยปลอบ และ ให้กำลังใจทุกครั้งเมื่อผมเล่าให้ฟัง การนั่งสมาธิมาก ๆ เป็นประจำ แม้ใจของผมจะไม่สงบเท่าที่ควร เพราะ มีเรื่องมารบกวนมาก ประกอบกับยังวาง ใจไม่ถูกส่วน แต่ผมสังเกตตนเองได้ใน ระยะหลังว่า ผมใจเย็นมากขึ้น เวลาคิด ก็มีเหตุมีผลมีสาระประโยชน์ ผิดกับแต่ ก่อน วันหนึ่งพ่อเรียกผมไปพบที่ ธนาคาร ในห้องทำงานส่วนตัวของท่าน ผมทรุดตัวลงนั่ง ยังไม่ทันเอ่ย ปากถาม ท่านก็ชี้ให้ดูแฟ้มที่วางไว้บน โต๊ะ ในนั้นมีเอกสารและบันทึกอยู่หลาย แผ่น ผมเปิดดูผ่าน ๆ จับใจความตอน ท้ายว่า “ผลของการสอบสวนของคณะ กรรมการนาย....ควรรับโทษถึงขั้นออก จากงาน ทั้งนี้สุดแท้แต่ท่านประธานจะ พิจารณาลงนามในประกาศที่แนบมา ด้วยนี้ หรือจะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่น” “ถ้าแกเป็นประธานกรรมการอย่าง พ่อ ลองบอกสิว่าแกจะตัดสินใจอย่างไร ถึงเวลาที่แกควรจะเตรียมตัวได้แล้ว” พ่อบอกผมด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง “ให้เขาออกเราก็มีคนแทนได้ทันที ครอบครัวเขาจะลำบากไหมพ่อถ้าเขา ต้องตกงาน?” “จะไปรู้ ถ้าเขาไม่รู้จักห่วงครอบ ครัวมันก็ช่วยไม่ได้” ส่วนมากมนุษย์เราก็มักจะเป็น อย่างนี้ ตัวเองเดือดร้อนนิดหน่อยทน ไม่ได้ ส่วนคนอื่นจะทุกข์ยากมากมาย อย่างไรไม่เคยคิด “จริง ๆ แล้วพ่อคิดว่าเขาทำผิด หรือเปล่าครับ?” “ก็ไม่เชิง แต่เขาเป็นผู้จัดการก็ ต้องรับผิดชอบ” “เสียหายกี่ล้านครับ?” “ไม่ถึงล้านหรอก แต่ก็เฉียดเต็มที่” “ได้ตำแหน่งผู้จัดการเมื่ออายุ ๓๐ ตอนนี้อายุ ๓๙ เป็นมาแล้ว ๙ ปี ถ้าทำ กำไรให้อย่างน้อยปีละ ๑ ล้าน ๙ ปีก ๙ ล้าน ได้มา ๙ เสียไป ๑ พ่อนั่งฟังผมพูดอย่างสนใจ “เรียกเขามาพบเถอะครับ ลอง ถามเรื่องครอบครัวหรือเรื่องสุขภาพของ 13 Kalyanamitra.org