การเตรียมตัวมาอเมริกา : หน้า 119/140

305 N.Frances St. Madison, Wisconsin 53703 U.S.A. กราบแม่ที่รักและเคารพยิ่ง หลังจากที่ได้คุยมามากแล้วถึง เรื่องการเตรียมตัวมาอเมริกา จอยคิดว่า บ้าง ดูเหมือนเป็นเมืองนิยายในฝันยังงั้น แหละค่ะ จอยจึงได้ฝันไว้นักหนาว่าจะ ต้องหาทางมาชมหิมะในซีกโลกตะวัน ตกให้จงได้ และถ้าพลาดจากการได้ มาชมสหรัฐอเมริกา แม้จะมีโอกาสได้ มาชมทิวทัศน์อันงดงามของประเทศ สวิสเซอร์แลนด์ หรือได้ชมปราสาท ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเดินทางมาถึงรัฐ | ราชวังเก่าแก่ในอังกฤษและฝรั่งเศสก็ วิสคอนซินเสียที อันที่จริงเหตุการณ์ ต่าง ๆ ที่จอยได้พบเห็น สังเกต และ จดจำ นับตั้งแต่เริ่มเดินทางจากเมือง ไทยมาจนถึงสหรัฐอเมริกานั้น มีข้อ ซึ่งแม่กับ ตื่นเต้นแปลก ๆ มากมาย จอยก็ได้พบเห็นร่วมกัน เพียงแต่ว่า ความนึกคิดอาจจะแตกต่างกันด้วยวัย และประสบการณ์ในชีวิตเท่านั้น การ ช่างสอดรู้สอดเห็นบางคนก็อาจจะไม่ ชอบใจและอยากรู้ขึ้นมาทันทีว่า “เอ เขา ไปไหนมานะ ทำไมต้องปิดเราด้วย” นี่ คือความคิดแบบไทย ๆ นับว่ายังดี ที่สมัยนี้เรามีคำว่า “สวัสดี” ใช้ทักทาย กันพอเป็นพิธีไม่ให้เก้อเขินอีกคำหนึ่ง ส่วนคนจีนนั้นเมื่อพบหน้ากัน เขาก็จะทัก กันด้วยสำนวนจีนแปลเป็นไทยได้ว่า ยังน่าตื่นเต้นมิใช่น้อย ด้วยเหตุที่จอย เคยเรียนวิชาประวัติศาสตร์ของยุโรป “กินข้าวแล้วหรือยัง” อันเป็นมารยาท แสดงความปรารถนาดีต่อเพื่อน เพราะ ชาวจีนถือว่าการกินเป็นภารกิจสำคัญ ของมนุษย์ และถ้าอยู่ดีกินดีแล้วอะไร ๆ ก็ดูจะพลอยดีตามไปด้วย ในสมัยนี้ คำถามนี้อาจจะเหมาะเฉพาะผู้มีอันจะ ตะวันตกมาบ้าง จินตนาการเกี่ยวกับ เรื่องลึกลับโลดโผน และซับซ้อนของ ประวัติศาสตร์อันยาวนานของยุโรปจึง ได้ประทับใจอยู่มาก ความทะเยอ ทะยานใฝ่ฝันทำนองนี้ดูๆ ไปก็ดีเหมือน กัน เพราะมันเป็นแรงผลักดันให้จอย เลือกเรียนวิชาภาษาฝรั่งเศส และแถม ภาษาเยอรมันเป็นวิชาพิเศษพอจะพูดได้ บ้าง เพราะได้วางแผนไว้ในใจว่า หาก ได้ก็เขียนให้คุณแม่อ่านพอเพลิน ๆ ก็ | บังเอิญได้ไปเรียนที่ฝรั่งเศสหรือสวิส- การที่จอยได้เกิดและเติบโตมา เล่าเรื่องชีวิตในอเมริกาของจอยจะไม่ เคร่งครัดในเรื่องลำดับเวลา คือคุยไป เรื่อย ๆ ตามอัธยาศัย นึกเรื่องอะไร แล้วกันนะคะ ในประเทศที่มีอากาศค่อนข้างร้อนเกือบ คราวเช่น เมืองไทยนั้น ทำให้จอยนึก ภาพไม่ออกเลยว่าเมืองที่หนาวจัด มี หิมะปกคลุมไปทั่วนั้นจะแสนสนุกหรือ แสนยากเข็ญประการใด การที่ได้เห็น เซอร์แลนด์ ก็จะยังพอมีความรู้งูๆ ปลา ๆ อาศัยอยู่ในประเทศเหล่านั้นได้ ด้วยสองภาษานี้ นอกเหนือจากภาษา ตลอดปี และมีฝนตกชุกเป็นบางครั้งบาง | อังกฤษที่เรียนมาแล้วตั้งแต่เด็ก ภาพทิวทัศน์อันงดงามประดับด้วยหิมะ ขาวโพลนในยามฤดูหนาว และบ้านชั้น เดียวหลังเล็กอยู่เรียงกันเป็นแถว เหมือน บ้านตุ๊กตามีหิมะคลุมหลังคาเต็มไปหมด เหมือนที่ได้เคยเห็นในภาพยนตร์หรือ โทรทัศน์ หรือแม้แต่ในหนังสือนิยาย ตะวันตกที่จอยเคยอ่านในสมัยเด็ก ๆ นั้น ทำให้จอยเคยนึกตื่นเต้นและภาวนา อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเมืองเช่นนั้น หลังจากมาพำนักอยู่ในอเมริกา “เมืองในฝัน” ได้สองปี จอยก็เริ่มจะเข้า ใจถึงสภาพความนึกคิดและอัธยาศัย ของคนเชื้อชาติต่าง ๆ ได้ดีขึ้น จอยเริ่ม เข้าใจคำทักทายของคนแต่ละเชื้อชาตินั้น มีความหมายแอบแฝงอยู่ในภูมิหลังของ แต่ละชาติ เป็นต้นว่า เมื่อคนไทยพบ กันในสมัยก่อนและแม้มาจนสมัยนี้ เราก็ มักจะทักทายกันด้วยอัธยาศัยไมตรีว่า “ไปไหนมา” ทั้ง ๆ ที่เราก็คงไม่อยาก รู้หรอกว่าเขาไปไหน เพราะไม่เกี่ยวกับ เรา แต่เอ! ตามนิสัยคนไทย ถ้าเราถาม แล้วเขาไม่ตอบ ได้แต่ทำหน้ายิ้ม ๆ คน กินกระมัง ถ้าไปถามกรรมกรหาเช้ากิน ค่ำ ก็อาจจะหาว่าสบประมาทก็ได้ ส่วนฝรั่งแปลกไปกว่านั้น ถ้าพบ หน้ากันเขาจะให้พรก่อนว่า “Good morning” คือ “สวัสดีตอนเช้า” และ แถมท้ายว่า “How are you?” ท่าน สบายดีหรือ คำทักทายเหล่านี้เราก็ พลอยพูดตามเขาจนติดปาก โดยไม่ได้ คิดหรอกว่า คำพูดของเขามีความหมาย ตราบจนเมื่อจอยมาเผชิญความหนาว เหน็บที่นี่ได้สองปี จึงทิ้งแก่ใจว่าคำ Kalyanamitra.org ๑๑๕