การท้าทายของหมู วารสารกัลยาณมิตร ปี 2530 ฉบับที่ 4 หน้า 92
หน้าที่ 92 / 140

สรุปเนื้อหา

ราชสีห์เอ๋ย ท่านมี ๔ ตื่น เราก็มี 4 ตีน ท่านมีเขี้ยวเล็บ เราก็มีเขี้ยวเล็บ ท่านเดินหนีเรา ทำไมเล่า มาสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะ สักหน่อย ที่หน้าทีหลังจะได้ไม่มาเพ่นพ่านแถวนี้อีก” คิดแล้ว เจ้าหมูป่าจึงวิ่งตามราชสีห์ไป พร้อมกับ ส่งเสียงร้องท้าว่า “นี่แน่ะเฮ้ย ราชสีห์ ไหนเขาลือกันว่าท่านเก่ง นักไม่ใช่หรือ โธ่เอ๋ย พอเห็นเราเข้าเท่านั้นแหละ รีบ เดินหลบไปเลย อย่างนี้มันไม่แน่จริงนี่หว่า ถ้าแน่ จริงมาสู้กันดูสักตั้งเป็นไร!” ราชสีห์ยังคงเดินเฉย แม้แต่ตาก็ไม่ชายมามอง เจ้าหมูป่ายิ่งได้ใจใหญ่ มันร้องสำทับขึ้นอีกว่า “ราชสีห์เอ๋ย ท่านมี ๔ คืน เราก็มี ๕ ต้น ท่าน มีเขี้ยวเล็บ เราก็มีเขี้ยวเล็บ ท่านเดินหนีเราทำไมเล่า มาสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะดีกว่า มา มะ ท่านราชสีห์" ราชสีห์รู้สึกรำคาญเต็มที่ จึงตอบไปว่า “เจ้าหมูอ

หัวข้อประเด็น

- การท้าทายของหมู

ข้อความต้นฉบับในหน้า

6666 ราชสีห์เอ๋ย ท่านมี ๔ ตื่น เราก็มี 4 ตีน ท่านมีเขี้ยวเล็บ เราก็มีเขี้ยวเล็บ ท่านเดินหนีเรา ทำไมเล่า มาสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะ สักหน่อย ที่หน้าทีหลังจะได้ไม่มาเพ่นพ่านแถวนี้อีก” คิดแล้ว เจ้าหมูป่าจึงวิ่งตามราชสีห์ไป พร้อมกับ ส่งเสียงร้องท้าว่า “นี่แน่ะเฮ้ย ราชสีห์ ไหนเขาลือกันว่าท่านเก่ง นักไม่ใช่หรือ โธ่เอ๋ย พอเห็นเราเข้าเท่านั้นแหละ รีบ เดินหลบไปเลย อย่างนี้มันไม่แน่จริงนี่หว่า ถ้าแน่ จริงมาสู้กันดูสักตั้งเป็นไร!” ราชสีห์ยังคงเดินเฉย แม้แต่ตาก็ไม่ชายมามอง เจ้าหมูป่ายิ่งได้ใจใหญ่ มันร้องสำทับขึ้นอีกว่า “ราชสีห์เอ๋ย ท่านมี ๔ คืน เราก็มี ๕ ต้น ท่าน มีเขี้ยวเล็บ เราก็มีเขี้ยวเล็บ ท่านเดินหนีเราทำไมเล่า มาสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะดีกว่า มา มะ ท่านราชสีห์" ราชสีห์รู้สึกรำคาญเต็มที่ จึงตอบไปว่า “เจ้าหมูอ้วน วันนี้เราไม่อยากมีเรื่องกับเจ้า หรอก เอาเถอะ ถ้าเจ้าแน่ใจว่าจะสู้กับเราจริง ๆ อีก ๗ วันขอให้มาที่นี่ แล้วเจ้าจะได้รู้จักเราดีกว่านี้” ว่าแล้ว ราชสีห์ก็เดินจากไป หมูป่ารู้สึกกระหยิ่มใจ มันคิดว่า คราวนี้แหละ เราจะขย้ำราชสีห์ให้จมเขี้ยวไปเลย มันเบิกบานใจ มาก รับเดินไปหาบรรดาพรรคพวกญาติพี่น้องทั้ง หลาย แล้วเล่าเรื่องที่มันไปท้าราชสีห์ให้ฟัง แล้วยัง เชิญชวนให้ไปเชียร์มันอีกด้วย พอพรรคพวกพี่น้อง ของเจ้าหมูป่าได้ฟังเรื่องเข้าเท่านั้นแหละ ทั้งร้องทั้ง วิ่งกันให้พล่านด้วยความตกอกตกใจ ทั้งยังพากัน ดุด่าเจ้าหมูป่าอีกว่า กำลังจะนำความตายมาให้ญาติ ดีกว่า พี่น้องเสียแล้ว หมูทั้งหลายต่างวิตกวิจารณ์กันไป ต่าง ๆ นานา จนไม่เป็นอันกินอันนอน เจ้าหมูป่ากลุ้มใจเหลือเกิน ขณะนี้มันรู้สึกกลัว ตายขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจ มันได้แต่ร้องห่มร้องไห้ ตีโพยตีพาย ด่าว่าความโง่เง่าของตัวเอง บรรดาหมู ทั้งหลาย ก็กลุ้มใจไม่แพ้กัน เพราะโอกาสที่พวกมัน ทั้งหมดจะถูกราชสีห์ฆ่าตายนั้น ไม่ใช่เรื่องยากเลย ถึงจะพากันหนี ก็คงจะหนีไปไหนไม่พ้น โอย...จะ ทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี เมื่อเข้าตาจน สิ้นหนทางจริง ๆ หมูป่าทั้งหลาย ต่างก็หันหน้าเข้าปรึกษากัน ในที่สุด หมูตัวหนึ่งก็ เสนอความคิดขึ้นว่า ธรรมดา “พี่น้องทั้งหลาย เราคิดได้แล้ว ราชสีห์นั้นเป็นสัตว์ที่สะอาด ถ้าเราทำตัวของเรา ให้สกปรก มันก็จะไม่มายุ่งกับเราใช่ไหม?” “ก็ใช่อยู่หรอก แต่ถ้ามันคิดจะฆ่า มันอาจจะ ไม่กลัวความสกปรกก็ได้นะ” หมูอีกตัวหนึ่งให้ความ เห็น “ถ้าอย่างนั้น เราต้องทำให้สกปรกจนถึงที่สุด ให้สกปรกยิ่งกว่าสกปรก” “มันเป็นอย่างไรล่ะ อย่าทำเป็นพูดเล่นน่า ยิ่ง กลุ่ม ๆ อยู่ด้วย” “ก็แสนจะสกปรกน่ะ ยิ่งถ้าทั้งเลอะ ทั้งเหม็น แล้วถ้าได้แมลงวันมาเป็นแนวร่วมด้วยละก็ รับรอง ราชสีห์จะต้องโกยอ้าวแน่ ๆ จริงไหม?” Kalyanamitra.org
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More