ประสบการณ์ชีวิตและการเรียนรู้ : หน้า 88/140

๘๔ แต่ตัวเดียว เกรงว่าถ้าต้องรื้อแล้วเนื้อ ไม้จะเสีย ให้ช่างใช้ไม้ทำเป็นลูกสลัก ใส่แทน” แปลกนะคะ บ้านถูกรื้อจริงตามนั้น คุณ ตาท่านมีลางบอกเหตุล่วงหน้าหลาย สิบปี “ต้องเรียกว่านิมิตจ้ะ ไม่ใช่ลาง นิมิตดี ตอนเริ่มสร้างวัดที่แรกนั้น เรา มีเงินรวม ๆ กันไม่กี่พันบาท สถานที่ ทำสำนักงาน บ้านพักคนงาน ที่เก็บ เครื่องมือ ที่ทำครัว ฯลฯ อะไร ๆ ก็ ไม่มีทั้งนั้น ป้าได้ไปกราบขอบ้านเรือน ไทยนั้นแหละจากคุณพ่อคุณแม่ นำมาใช้ เป็นอาคารอเนกประสงค์ในยุคนั้น ท่านทั้งสองยินยอมยกให้ด้วยความ เต็มใจ เป็นการรื้อ “รัง” ของท่านมา จริง ๆ ถ้าหลานเดินเลยเข้าไปในเขต สังฆาวาสของวัด หลานจะได้เห็นบ้าน หลังที่ป้าเล่านี้ ทางวัดยังเก็บรักษาไว้ เป็นอนุสรณ์" หลานเคยเห็นแล้วค่ะ ยังชอบบรรยากาศ ตรงนั้นมาก บันไดหน้าเรือนไทยอยู่ ตรงกับบริเวณที่มีคูน้ำหลายสายมา บรรจบกันพอดี ทำให้ดูสายน้ำเวิ้งว้าง เงียบสงบ วิเวกร่มเย็น เห็นแล้วสบายใจ คุณป้าคะ หลานเข้าใจแล้วค่ะ นี่ก็เป็น เรื่องบังเอิญอีกแล้ว บ้านหลังนี้คุณพ่อ คุณแม่ของคุณป้าปลูกขึ้นให้คุณป้าวิ่ง เล่น แต่ความจริงแล้วท่านปลูกเตรียมไว้ ให้คุณป้าใช้สร้างวัดนั่นเอง “ป้าก็ว่ายังงั้นแหละจ้ะ หลานจะ ฟังเรื่องบังเอิญต่อไปอีกมั้ย หรือจะพอ เพราะที่ป้าเล่าก็ยึดยาวมากแล้ว” ฟังสิคะ เล่าต่อเถอะค่ะ กำลังสนุก “ป้าเรียนหนังสืออยู่ในโรงเรียน ประชาบาลที่คุณพ่อคุณแม่เป็นครูตลอด มาจนจบชั้นประถมศึกษาสมัยนั้น คือชั้น ประถมปีที่ ๔ คุณพ่อจึงนำป่าไปฝากไว้ ที่บ้านญาติในตัวเมือง เพื่อเรียนชั้น มัธยม เวลานั้นเป็นยุคสงครามโลกครั้ง ที่สอง ครั้งนั้นเมื่อเรือบินของข้าศึกมา ทิ้งระเบิดในเมืองนั้น ป้าก็จวนตาย รอด มาได้อย่างปาฏิหาริย์” จะตายอีกแล้วหรือคะ เหตุการณ์เป็น ยังไงหรือคะ “ก็เรือบินกำลังทิ้งระเบิดใกล้ ๆ บ้านที่ป่าพักอยู่ ป้าวิ่งหนีพลัดหลงกับ ญาติ วิ่งไปคนเดียวพร้อมฝูงคน เกิด หกล้มกลิ้งลงไปข้างถนน มีอาการจุก เสียดแน่นท้อง ขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ได้ นอนอยู่ข้างถนนคนเดียว ขณะนั้นเรือบิน ได้ทิ้งระเบิดเวลา มันหล่นลงมาอยู่ไม่ ห่างจากที่ป้านอนอยู่ ป้าคิดว่าตัวเอง คงตายแน่ พอคิดว่าจะต้องตายก็คิดถึง พระคุณของคุณพ่อคุณแม่ เหมือน ปาฏิหาริย์มีตำรวจวิ่งมาคนหนึ่งเห็น ป้าเข้าพอดี เขาช่วยอุ้มพากันวิ่งต่อ มาได้เพียงครู่เดียวพอพ้นรัศมีระเบิด ลูกระเบิดที่ป้าเห็นเมื่อกี้นี้มันระเบิด กึกก้อง ก้อนดินปลิวว่อนหล่นตุ๊บตั๊บข้าง ตัวเราเต็มไปหมด ป้ายังนึกถึงพระคุณ ของตำรวจท่านนั้นอยู่จนทุกวันนี้” เป็นไปได้ไหมคะที่การระลึกถึงพระคุณ ของคุณพ่อคุณแม่ ทำให้คุณป้ารอดตาย “เป็นไปได้สิจ้ะ ก็พระพุทธเจ้า ตรัสไว้ว่าบิดามารดาเป็นพรหม เป็น พระอรหันต์ของลูก สมัยนั้นป้ายังไม่ รู้เรื่องศาสนา ป้าก็ยึดเอาคุณพ่อคุณแม่ เป็นที่พึ่งที่ระลึก ก็เปรียบเสมือนนึกถึง คุณของพระอรหันต์นั่นแหละ แต่เป็น พระอรหันต์ในบ้าน ที่ป่าพูดนี้ มิใช่ป้าพูดส่งเดช ป้า เชื่อมั่นจริง ๆ เพราะในชีวิตของป้ามีเรื่อง ที่จวนตายเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง จมน้ำ จนหมดสติบ้าง รถยนต์ชนกันบ้าง เจ็บ ป่วยอย่างหนักบ้าง ป้าคิดถึงพระคุณ ของคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้ง แล้วก็รอดตาย เหมือนปาฏิหาริย์ทุกทีไป” หลานชักเชื่อเรื่องที่คุณป้าพูดว่า ชีวิต ของคุณป้าราวกับมีอำนาจอะไรบางอย่าง คอยติดตามทําลายจะเอาให้ถึงตายที เดียว แล้วมีอะไรเกิดขึ้นอีกคะ “เพราะเรื่องหนีสงคราม ป้าจึง ต้องย้ายที่พักที่เรียนระหกระเหินไปเรียน ที่โน่นที่นี่ จนสงครามเล็ก ป้าจึงได้ กลับไปเรียนจบชั้นมัธยมที่โรงเรียนสตรี ประจำจังหวัด สอบได้คะแนนดีเป็นที่ หนึ่งของนักเรียนทั้งจังหวัด (สมัยนั้น ใช้ข้อสอบเดียวกัน มีกรรมการกลาง เป็นคนตรวจข้อสอบ) ป้าขอร้องคุณพ่อ คุณแม่ให้ท่านส่งป้าเข้าเรียนในกรุงเทพฯ ป้าอยากเรียนเป็นหมอ เพราะได้พบเห็น ความทุกข์ยากของชาวบ้านในตำบลที่ เราอาศัยอยู่ พอเจ็บไข้ได้ป่วยจะไปรักษา ตัวในเมืองก็ลำบาก แต่ป้าก็หมดหวัง เพราะคุณพ่อคุณแม่ไม่มีทุนทรัพย์จะให้ ป้าเรียน กลับได้ทุนจากจังหวัดให้มา Kalyanamitra.org