การบินไทยและการบริการ : หน้า 122/140

๑๑๘ เขา ขณะนั่งมาในระหว่างทาง แม่จึง ถือโอกาสคุยกับเจ้าหน้าที่บนเครื่องบิน ด้วยความห่วงใยว่า บริษัทการบินไทย มีขาดทุนแย่หรือที่ต้องบินกลับจากดัลลัส ด้วยคนโดยสารจำนวนน้อย ไม่คุ้มค่า น้ำมัน และระยะทางจากดัลลัสมาถึง ซีแอตเติลซึ่งเป็นเมืองชุมทางก็ไกลมาก ตลอดเส้นทางแทบไม่มีผู้โดยสารเลย แต่การบินไทยของเราก็ใจทรหด ยอม รับบทบาทเสียเปรียบนี้ได้อย่างใจเย็น และหาทางชดเชยการขาดทุนด้วยการ ปรับปรุงบริการเรื่องอาหารและการ ต้อนรับเป็นเยี่ยม จึงสามารถเรียกผู้ โดยสารได้เต็มที่นั่งแทบทุกเที่ยว ตอน ขากลับ ขณะที่แวะสนามบินใหญ่ๆ ใน สหรัฐฯ ใคร ๆ ก็อดชมไม่ได้ว่า “พี่ ไทยเสียอย่าง มีที่จะยอมแพ้ใคร” แต่ จอยก็ยังคิดว่า คนไทยเราน่าจะฝึกวิธี การต่อรองทางเศรษฐกิจให้เก่งกว่านี้ มิฉะนั้นเราก็เสียเปรียบเขาอยู่เรื่อยไป ดูแต่ในกลุ่มประเทศอาเซียนของเราเองก็ เถอะ คนไทยเรามักจะยอมผ่อนปรนเสีย เรื่อย เมื่อแวะพักค้างคืนที่ดัลลัส ได้ นอนห้องพักใหญ่โตมโหฬาร กะว่าน่า จะอยู่ได้สัก ๕ คน แม่ก็เริ่มบรรยายถึง ประโยชน์ที่ได้มาพักค้างแรมที่นี่ แม่ บอกว่า “จอยเห็นไหมว่าอากาศที่เมืองนี้ เพิ่งหนาวนิด ๆ เท่านั้นเอง ขณะที่ วิสคอนซินมีหิมะตกเกือบจะถึงหัวเข่า นิโซต้า มองเห็นเมฆหมอกดำทะมึนจน ไม่เห็นแสงอาทิตย์ลอดมาได้เลย ดูหิมะ ขาวโพลนไปหมดตามเทือกเขา และ มองไปเบื้องล่างมีทะเลสาบหลายร้อย แห่งที่เห็นอยู่ลิบ ๆ ก็กลายเป็นแผ่นน้ำ แข็งไปหมด ดูมืดครึ้ม จอยมีความรู้สึก เหมือนฝัน คล้ายกับได้มาอยู่ในโลกใหม่ ที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลย เมื่อประสบ ภาวะเช่นนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต มันรู้สึก หวาดกลัวพิกล ดูไม่น่าชื่นชมเหมือน ที่เคยเห็นในภาพยนตร์หรือในรูปภาพ เลย ทำให้ตระหนักว่าแสงแดดนี้มีคุณค่า ต่อจิตใจมนุษย์มากมายทีเดียว การ เดินทางมาสิ้นสุดลงที่สนามบินในรัฐ วิสคอนซิน ซึ่งสภาพภูมิประเทศและ แล้วขณะนี้” และแม่พูดปลอบใจต่อ | ดินฟ้าอากาศก็คล้าย ๆ กับมินนิโซต้า ไปว่า “แม่อยากให้จอยค่อย ๆ คุ้นกับ มาถึงที่นี่ตอนบ่าย ๓ โมง โชคดีที่มี อากาศหนาวทีละน้อย จะได้ไม่รู้สึก เปลี่ยนแปลงรวดเร็วเกินไป และจอย เห็นไหมว่า เมืองเล็ก ๆ อย่างดัลลัสนี้ น่าอยู่ออกจะตาย อากาศก็โปร่งใสไม่ มีมลภาวะที่เป็นพิษเหมือนเมืองชิคาโก หรือนิวยอร์ค และข้อสำคัญค่าที่พักที่ นี่ถูกกว่าที่วิสคอนซินสัก ๓ เท่า เสีย ดายแต่ว่าไม่มีมหาวิทยาลัยดี ๆ ที่นี่ เพราะเป็นเมืองเล็ก” แม่คงพูดอะไรต่อไปอีก ๒-๓ ประโยค แต่จอยก็เข้าภวังค์และหลับไป แล้วด้วยความอ่อนเพลีย รุ่งเช้า เราออกเดินทางต่อจาก ดัลลัสโดยเครื่องบินสายภายในประเทศ เครื่องบินแวะเติมน้ำมันที่ชิคาโก หยุด รับคนโดยสารตามมลรัฐใหญ่ ๆ และ แวะหยุดที่มลรัฐมินนิโซต้าด้วย แม่ มองลอดหน้าต่างกระจกไปชมตัวเมือง มินนิโซต้าอย่างสนใจ คงคิดถึงความ หลังเมื่อ ๓๐ ปีมาแล้ว ก่อนจะถึงมิน นักเรียนไทยจากวิสคอนซิน เป็นชาย สองหญิงหนึ่งได้มีใจเอื้อเฟื้อมารับที่ สนามบิน และบอกว่าเพื่อนรุ่นพี่อีกคน หนึ่งที่อาจารย์ได้เขียนจดหมายมาฝาก ฝังไว้ เผอิญเดินทางไปเที่ยวรัฐอื่นอีก ๓-๔ วันจึงจะกลับ และเขาขอให้จอย และแม่พักที่ห้องเขาได้จนกว่าเขาจะกลับ ในคืนนั้นก็มีนักเรียนไทยทั้งหญิงชาย ๓-๔ คน ได้กรุณาจัดเตรียมอาหารเย็น ไว้เลี้ยงต้อนรับ ก็เลยโล่งใจไปอีกมื้อหนึ่ง เมื่อเข้าที่พักแล้ว แม่มีความเห็นว่าไม่ ควรอยู่ห้องเขาเกิน ๑ คืน รุ่งเช้าก็เลย ขอร้องให้นักเรียนไทยที่มาจากกระทรวง การต่างประเทศ มาทำปริญญาโทที่นี่ ชื่อ กิติพงษ์ หรือพี่ป่า ช่วยหาที่พัก ชั่วคราวให้ เขาก็ใจดีรีบเดินดื่ม ๆ ไป หาอพาร์ตเมนท์แถวใกล้ ๆ มหาวิทยาลัย แต่ไกลกว่าที่พวกเขาอยู่มาให้ ค่าเช่า ค่อนข้างแพงกว่าฐานะนักเรียนจะอำนวย ได้ แต่ก็ต้องเอาไว้ก่อน เพราะมหา Kalyanamitra.org