ความแตกดับแห่งชีวิต : หน้า 98/140

CC ความแตกดับแห่งชีวิต ความเจ็บป่วย กาลเป็นที่ตาย สถานที่ทิ้งร่างกาย และคติในสัมปรายภพ เป็นสิ่งที่ไม่มีเครื่องหมาย ใคร ๆ รู้ไม่ได้ “เธอมาอยู่ที่สบายดีหรือ?” “พอทนได้ พระคุณเจ้า” "แม่นางต้องการอะไรเกี่ยวกับ ปัจจัย ๔ ขอให้บอกข้าพเจ้า ๆ ขอปวารณา ไว้” ท่านเศรษฐีพูดขึ้นบ้าง แล้วพระ อานนท์และโฆสิตเศรษฐีก็จากไป นางมองตามพระอานนท์ ด้วย ความรัญจวนพิศวาส นางรู้สึกเหมือน อยากให้หกล้มวันละห้าครั้ง ถ้าการหกล้ม นั้นเป็นเพราะเธอได้เห็นพระอานนท์ อันเป็นที่รัก นางเดินตามพระอานนท์ ไปเหมือนถูกสะกด ความรักทำให้บุคคล ทำสิ่งต่าง ๆ อย่างครึ่งหลับครึ่งตื่น ครู หนึ่งนางจึงหยุดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วเหลียวหลังกลับสู่ที่อยู่ของนาง นางกลับสู่ภิกขุนูปัสสยะที่พักของ ภิกษุณี ด้วยหัวใจที่เศร้าหมอง ความ อยากพบและอยากสนทนาด้วยพระ อานนท์นั้นมีมากสุดประมาณ บุคคล เมื่อมีความปรารถนาอย่างรุนแรง ย่อม คิดหาอุบายเพื่อให้บรรลุสิ่งที่ปรารถนา นั้น เมื่อไม่ได้โดยอุบายที่ชอบก็พยายาม ท่าโดยเล่ห์กลมารยา แล้วแต่ความ ปรารถนานั้นจะสำเร็จได้โดยประการใด โดยเฉพาะความปรารถนาในเรื่องรัก ด้วยแล้ว ย่อมหันเหบิดเบือนจิตใจของ ผู้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของมันให้กระทำ ได้ทุกอย่าง พระพุทธองค์จึงตรัสว่า เมื่อใดความรักและความหลงครอบงำ จิต เมื่อนั้นบุคคลก็มืดมน เสมือน คนตาบอด นางปิดประตูกุฏินอนเหมือนคน เจ็บหนัก ภิกษุณีผู้อยู่ห้องติดกันได้ยิน เสียงครางจึงเคาะประตูเรียก “ท่านเป็นอะไรไปหรือ โกกิลา?” สุนันทาภิกษุณีถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรมากดอกสุนันทา ปวด ศีรษะเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะมีอาการไข้ ตะครั่นตะครอ โกกิลาตอบ เนื้อตัวหนักไปหมด" “ฉันยาแล้วหรือ?” เรียบร้อยแล้ว “เอ้อ มีอะไรจะให้ข้าพเจ้าช่วยท่าน บ้าง ไม่ต้องเกรงใจนะ ข้าพเจ้ายินดีเสมอ" “มีธุระบางอย่าง ถ้าท่านเต็มใจ จะช่วยเหลือก็พอทำได้" โกกิลาพูดมี แววแช่มชื่นขึ้น “มีอะไรบอกมาเถิด ถ้าข้าพเจ้า พอช่วยได้ ก็ยินดี” สุนันทาดอบด้วย ความจริงใจ “ท่านรู้จักพระอานนท์มิใช่หรือ?” “รู้ซิ โกกิลา พระอานนท์ใคร ๆ ก็ต้องรู้จักท่าน เว้นแต่ผู้ไม่รู้จักพระผู้มี พระภาคเจ้าเท่านั้น ท่านมีธุระที่พระ อานนท์หรือ? - “ถ้าไม่เป็นการลำบากแก่ท่าน ข้าพเจ้า อยากวานให้ท่านช่วยนิมนต์พระอานนท์ มาที่นี่ ข้าพเจ้าอยากฟังโอวาทท่าน เวลานี้ข้าพเจ้ากำลังป่วย ชีวิตเป็นของ ไม่แน่ พระพุทธองค์ตรัสไว้มิใช่หรือว่า ความแตกดับแห่งชีวิต ความเจ็บป่วย กาลเป็นที่ตาย สถานที่ทิ้งร่างกาย และคติในสัมปรายภพเป็นสิ่งที่ไม่มี เครื่องหมาย ใคร ๆ รู้ไม่ได้ เพราะ ฉะนั้นขอท่านอาศัยความอนุเคราะห์ เกื้อกูลแก่ข้าพเจ้าว่าโกกิลาภิกษุณีขอ นมัสการท่านด้วยเศียรเกล้า เวลานี้ นางป่วยไม่สามารถลุกขึ้นได้ ถ้าพระ คุณเจ้าจะอาศัยความกรุณาไปเยี่ยมไข้ จะเป็นประโยชน์เกื้อกูลและความสุข แก่นางทาน้อยไม่ เวลาบ่ายมากแล้ว ความอบอ้าว ลดลง บริเวณอารามซึ่งมีพันธุ์ไม้หลาย หลากดูร่มรื่นยิ่งขึ้น นกเล็ก ๆ บนกิ่งไม้ วิ่งไล่เล่นกันอย่างเพลิดเพลิน บางพวก ร้องทักทายกันอย่างสนิทสนมและชั้นสุข ดิรัจฉานเป็นสัตวโลกที่มีความรู้น้อย และความสามารถน้อย มันมีความรู้ ความสามารถแค่เพียงหากินและหลบ หลีกภัยเฉพาะหน้า แต่ดูเหมือนมันจะ มีความสุขยิ่งกว่ามนุษย์ซึ่งถือตนว่า ฉลาดและมีความสามารถเหนือสัตวโลก ทั้งมวล เป็นความจริงที่ว่าความ สุขนั้นขึ้นอยู่กับความพอใจ มนุษย์ Kalyanamitra.org