ความรักและความเจ็บปวด : หน้า 97/140

ไม่ควรปล่อยตนให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจแห่ง ความรัก เพราะการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก เป็นเรื่องทรมาน และเรื่องที่จะบังคับมิให้ พลัดพรากก็เป็นสิ่งสุดวิสัย วันหนึ่ง” พระพุทธดำรัสนี้ช่างเป็นความ จริงเสียนี่กระไร แต่เธอจะพยายาม หักห้ามใจมิให้คิดถึงพระอานนท์สัก เท่าใดก็หาสําเร็จไม่ เธอตกเป็นทาส แห่งความรักแล้วอย่างหมดสิ้นหัวใจ รุ่งขึ้นเวลาบ่าย นางเที่ยวเดินชม โน่นชมนี่ ในบริเวณโฆสิตาราม เพื่อ บรรเทาความกระวนกระวายกลัดกลุ้ม รุ่มร้อน เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ริมสระ ซึ่งมีบัวบานสะพรั่ง รอบ ๆ สระมีม้านั่ง ทําด้วยไม้และมีพนักพิงอย่างสบาย เธอชอบมานั่งเล่นบริเวณสระนี้เสมอ ๆ ดูดอกบัวดูแมลงซึ่งบินวนไปเวียนมา อยู่กลางสระ ลมพัดเฉื่อยฉิวหอบเอา กลิ่นดอกบัวและกลิ่นน้ำคละเคล้ากันมา ทำให้นางมีความแช่มชื่นขึ้นบ้าง ธรรม ชาติเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อชีวิต ชีวิตที่อยู่ กับธรรมชาติมักจะเป็นชีวิตที่ชื่นสุขเบา สบาย ยิ่งมนุษย์ทอดทิ้งห่างเหินจาก ธรรมชาติมากเท่าใด เขาก็ยิ่งห่างความ สุขออกไปทุกที่มากเท่านั้น ขณะที่นางกำลังเพลินอยู่กับธรรม ชาติอันสวยงาม และดูเหมือนความรุ่ม ร้อนจะลดลงได้บ้างนั้นเอง นางได้ยิน เสียงเหมือนมีคนเดินอยู่เบื้องหลัง ทันที ที่นางเหลียวไปดู....ภาพ ณ เบื้องหน้า นางเข้ามาทำลายความสงบราบเรียบ เสียโดยพลัน... พระอานนท์และโฆสิต มหาเศรษฐีเจ้าของคารามนั่นเอง นาง รู้สึกตะครั่นตะครอ มือและริมฝีปากนาง เริ่มสั่นน้อย ๆ เหมือนคนเริ่มจะจับไข้ เมื่อพระอานนท์เข้ามาใกล้ นางถอยหลัง ไปนิดหนึ่งโดยมิได้สำนึกว่า เบื้องหลัง ของนาง ณ บัดนี้คือสระน้ำ บังเอิญเท้า ข้างหนึ่งของนางเหยียบดินแข็งก้อนหนึ่ง นางเสียหลักและล้มลง พระอานนท์และโฆสิตมหาเศรษฐี ตกตะลึงยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นศิลา สักครู่ หนึ่งจึงได้สติ แต่ไม่ทราบจะช่วยนาง ประการใด นางเป็นภิกษุณีอันใคร ๆ จะถูกต้องมิได้ อย่าพูดถึงพระอานนท์ เลย แม้โฆสิตมหาเศรษฐีเองก็ไม่กล้า ยื่นมือประคองนางให้ลุกขึ้น นางพยายาม ช่วยตัวเองจนสามารถลุกขึ้นมาสำเร็จ แล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระอานนท์ ก้ม หน้านิ่งด้วยความละอาย “น้องหญิง” เสียงทุ้ม ๆ นุ่มนวล ของพระอานนท์ ปรากฏแก่โสตของนาง เหมือนแว่วมาตามสายลมจากที่ไกล "อาตมาขออภัยด้วยที่ทำให้เธอตกใจ และลำบาก เธอเจ็บบ้างไหม?” เสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความ ห่วงใยของพระอานนท์ ได้เป็นเหมือนน้ำ ทิพย์ชโลมใจนางให้ชื่นบาน อะไรเล่าจะเป็น ความชื่นใจของสตรีมากเท่ารู้สึกว่าชาย ที่ดินพะวงรักมีความห่วงใยในตน สตรี เป็นเพศที่จ่าความดีของผู้อื่นได้เก่งพอ ๆ กับการให้อภัยและลืมความผิดพลาด ของชายอันตนรัก เหมือนเด็กน้อย แม้ จะถูกเฆี่ยนมาจนปวดร้าวไปทั้งตัว แต่ พอมารดาผู้เพิ่งจะวางไม้เรียวแล้วหัน มาปลอบด้วยคำอันอ่อนหวานสักครู่หนึ่ง และแถมด้วยขนมชิ้นน้อย ๆ บ้างเท่านั้น เด็กน้อยจะลืมเรื่องไม้เรียว กลับหันมา ชื่นชมยินดีกับค่าปลอบโยนและขนมชิ้น น้อย เขาจะซุกตัวเข้าสู่อ้อมอกของมารดา และกอดรัดเหมือนอาลัยอย่างที่สุด การ ให้อภัยกับคนที่ตนรักนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ในหัวใจของสตรี และบางทีก็เป็น เพราะธรรมชาติอันนี้ด้วยที่ทำให้เธอ ชอกช้ำแล้วซอกช้ำอีก แต่มนุษย์ทั้งบุรุษ และสตรีเป็นสัตวโลกที่ไม่ค่อยจะรู้จัก เข็ดหลาบ จึงต้องชอกช้ำด้วยกันอยู่เนือง ๆ นางซ้อนสายตาขึ้นมองพระอานนท์ แวบหนึ่ง แล้วคงก้มหน้าต่อไปไม่มีเสียง เหมือนมีอะไรมาจุกที่ ตอบจากนาง คอหอย นางพูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าดีใจ หรือเสียใจที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น "น้องหญิง” เสียงพระอานนท์ ถามขึ้นอีก "เธอเจ็บบ้างไหม? อาตมา เป็นห่วงว่าเธอจะเจ็บ” “ไม่เป็นไร พระคุณเจ้า” เสียงตอบ อย่างยากเย็นเต็มที่ Kalyanamitra.org