การประพฤติธรรมและการเป็นมนุษย์ : หน้า 10/120

เหตุนี้เราจะต้องคาดคั้นตัว เหมือนกัน ไม่โลภ อยากได้ของเขา ประการนี้แล้ว เรียกว่า เป็นหลัก ภูมิทั้งสี่ไม่เคลื่อนหละ ไม่พ้น พอ คิดจะให้สมบัติของเราเป็นเบื้องหน้า ประธานของการประพฤติธรรม ที่ เคลื่อนจากการเป็นมนุษย์แล้ว ก็ คิดชักชวนบุคคลผู้อื่นให้สละสมบัติ จะทำให้เป็นมนุษย์ เมื่อบริสุทธิ์ เป็นผู้ไปอบายภูมิทั้งสี่ที่เดียวเพราะ ของตน ให้แก่บุคคลผู้อื่น นี่เป็น ไม่มีพิรุธ แตกกายทำลายขันธ์จาก เหตุนี้การเกิดเป็นมนุษย์เป็นของได้ มโนสุจริต ไม่โกรธ ไม่พยาบาท มนุษย์ ได้กลับเป็นมนุษย์อีกทันที ยาก ไม่ใช่เป็นของได้ง่าย เกิดเป็น ไม่พยาบาทด้วย เป็นคนเมตตาแก่ตน เมื่อประพฤติขึ้นไปกว่านี้ ประพฤติ มนุษย์ ต้องประพฤติถูกธรรม ที่ทำ และบุคคลผู้อื่นทุกถ้วนหน้า รักใคร่ ดีขึ้นกว่าบริสุทธิ์กาย บริสุทธิ์วาจา ให้เป็นมนุษย์ จึงได้ง่าย ถ้าเคลื่อน ปรารถนาจะให้เขาเป็นสุข เขาเป็น บริสุทธิ์ใจ ประพฤติดีขึ้นไปกว่านี้ จากธรรมที่ทำให้เป็นมนุษย์ ก็เป็น สุขแล้วยินดีชอบอกชอบใจ แล้วก็ ก็ได้เป็นมนุษย์สูงขึ้นไปกว่านี้ เป็น มนุษย์ไม่ได้ ชักชวนบุคคลผู้อื่นให้ดำเนินเช่นนั้น มนุษย์เกินมนุษย์ขึ้นไป นี้กล่าว สรรเสริญพวกดำเนินเช่นนั้น ยินดี เฉพาะ ธรรมที่ทำให้เป็นมนุษย์เป็น เองเสียให้ดี พวกดำเนินเช่นนั้น นี้เป็นมโนสุจริต ของได้ยาก ดังนี้นะ เมื่อเราปรับกับ มนุษย์ ด้วยความบริสุทธิ์เช่นนั้น ความเห็นผิดไม่กล่าว ความเห็นผิด ตัวของเราแล้วละก็ ขาดธรรมที่ แล้วละก็ ต่อแต่นี้ไปเราจะเป็นมนุษย์ ทางใจเลิกเสีย ให้ความเห็นถูก ทำให้เป็นมนุษย์มากนัก ขาดธรรม อีกหรือไม่ เราจะเป็นกับเขาอีก ต้อง เห็นถูกด้วยตัวของตัว แล้วชักชวน ที่ทำให้เป็นมนุษย์ จะไปเป็นอะไร พินิจพิจารณา เราเกิดมาเป็นมนุษย์ บุคคลผู้อื่นให้เห็นถูก ยินดีในการ เมื่อขาดธรรมที่ทำให้ เป็นมนุษย์ แต่เราเกิดนี้ยังเป็นมนุษย์ชั้นต่ำอยู่ เห็นถูก สรรเสริญในการเห็นถูก ละก็ แตกกายทำลายขันธ์จากมนุษย์ หรือแค่เป็นมนุษย์ชั้นกลาง หรือเป็น สามข้อนี้ ข้อละ สี่ ๆ เป็น ๑๒ ต้องไปเกิดเป็นเปรตบ้าง อสุรกายบ้าง มนุษย์ชั้นสูงเราก็รู้ได้ เกิดเป็นมนุษย์ นี้เรียกว่า มโนสุจริต เมื่อบริสุทธิ์ เป็นสัตว์เดรัจฉานบ้าง เกิดในนรก ชั้นสูงก็เป็นพระเจ้าแผ่นดิน เป็นผู้ ไม่พิรุธทั้งกาย ทั้งวาจา ทั้งใจ สาม ๔๕๖ ขุมบ้าง ขุมใดขุมหนึ่ง อบาย ปกครองประเทศเป็นเศรษฐี ว่าเราได้อัตภาพเป็น พวก กั ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔