การเดินทางสู่ความใฝ่ฝัน : หน้า 82/120

GO อย่างติดยึดพอกหนา เพื่อเชิดหน้า ชูตา เวไนยสัตว์เหล่านี้ต้องอาภัพ เพราะจิตยังขุ่นมัว ไม่สละเปลือกนอก และหัวโขนที่ตนเองตั้งเชิดไว้ คนเหล่านี้ โลกไม่สมควร ประณาม เพราะไม่ว่าจะเป็นผู้มีจิต ใจรักษาธรรมโดยแท้ ให้ทานด้วย ความเสียสละ ผู้โลภอยากได้ทรัพย์ ศฤงคารอันมโหฬารมากยิ่งขึ้น หรือ ผู้ได้อำนาจแสวงหาอำนาจยิ่งขึ้น งขึ้นเพียง ใด ท้ายสุดผลลัพธ์ ย่อมสิ้นสุด ลงที่การดับสูญทั้งสิ้น ท่านผู้อ่านคงนึกแปลกใจว่า ทำไมกระผมจึงเขียนบทนำด้วยความ นัยที่เหมือนเทศนา แล้วการเดิน ทางย้อนรอยประวัติศาสตร์พุทธกาล ที่กระผมตั้งเป็นหัวเรื่องไว้มันไปเกี่ยว กันได้อย่างไร สิ่งที่เขียนเล่ามา เป็นครรลอง ที่กระผมเชื่อว่า มนุษย์พึงปฏิบัติใน สังคมปัจจุบัน โลกใบใหญ่ของเรานี้ มีสิ่งที่สมควรตั้งจิตและมีสมาธิศึกษา ค้นคว้าอีกมากมาย โลกยังไฉไลไป ด้วยความอภิรมย์ และมีสรรพสิ่งที่ น่าดูน่าชมอยู่อีกมาก สิ่งที่น่าดูและน่าชมของมนุษย์ นั้น มีเพียงประการเดียว สิ่งนั้นคือ การเดินทางเข้าไปสู่ความใฝ่ฝัน เพื่อ เห็นสิ่งที่เป็นจริง ...วันหนึ่งที่หนาวเหน็บ เมื่อ เข้ารีตเป็นคริสเตียน เพื่อฟังคำตอบ สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า แต่ด้วย กระผมมีอายุเพียงสิบกว่าขวบ ต้อง จากพระผู้เป็นเจ้า จนเมื่ออายุได้ ประโยคสั้น ๆ ที่ว่า Thy Kingdom ห่างไกลบ้านเกิดเมืองนอนไปศึกษา ๑๕ ปี กระผมเป็นเพียงนักเรียน Comes ทำให้เกิดแสงสว่างขึ้นว่า อยู่ต่างประเทศ เรียนรู้ความพิศวง ไฮสกูลของโรงเรียนเพรสไบเทเรียน จิตของเราต่างหากที่อาณาจักรของ ของอารยธรรมตะวันตก และรอวัน (Presbyterian) ได้ขับขานบทสวด พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่อย่างแท้จริง กั ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔