การลอบปลงพระชนม์ : หน้า 97/120

"ท่านหมดปัญญาแล้วหรือจึงใช้ สตรีเป็นเครื่องมือเป็นขอนรองสำหรับเหยียบ ขึ้นสู่ราชบัลลังก์ เจ้าชายพีรพลไม่ตอบ “ดีแล้ว” รับสั่งเพียงสั้น ๆ แล้ว ทรงชักพระแสงออกจากฝัก พลางตรัสว่า “พีรพล ท่านวางแผนการ ประหารข้าพเจ้า ถ้าเราพลาดเราก็ตาย นี่ท่านมาพลาดลง ท่านก็ควรตายเช่น เดียวกัน” แล้วรับสั่งให้แก้เครื่องพันธนา การออก จ้วงฟันเจ้าชายพีรพลครั้งเดียว ศีรษะลงไปกลิ้งอยู่กับพื้น เลือดแดงฉาน วันรุ่งขึ้น ข่าวเรื่องเจ้าชาย พีรพลลักลอบเสด็จเข้าไปในวังหลวง เพื่อ ลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอยู่หัวก็แพร่สะพัด จนรู้กันทั่วไปหมดในบริเวณวังหลวง ข่าว ตรัสแล้วทรงจ้องหน้าศีขรินนิ่งอยู่ ไปทั่ว เล่าลือกันต่อ ๆ ไปว่าทหารยาม นี้เข้าสู่พระกรรณของพระเจ้าอโศก พระ แต่มิอาจทอดพระเนตรหน้าเขาได้ถนัด จับได้และเกิดการต่อสู้กันขึ้น ทหารยาม องค์รับสั่งให้ศีขรินและกรัณฑิกาเข้าเฝ้าใน เพราะศีขรินมัวก้มหน้านิ่งอยู่ ครู่หนึ่งจึง ฟันเจ้าชายพีรพลพระเศียรขาด ส่วน เวลาเย็น ทรงซักถามทราบความตามคำ คุกเข่าลงหน้าพระที่นั่งกราบทูลว่า ทหารยามทั้งสองบาดเจ็บเล็กน้อย กราบบังคมทูลของกรัณฑิกาว่า ในปลาย "ราชะ! เป็นพระมหากรุณาธิ โสมาวิกาได้รับทราบข่าวนี้ด้วย มัชฌิมยามแห่งราตรีที่ผ่านมานั้น นาง คุณล้นเกล้าฯ ที่พระองค์ประทานเกียรติ หัวใจสั่นสะท้าน แต่เธอจะกล้าเปิดเผย รู้สึกร้อนจึงลงไปเดินเล่นบริเวณสวนดอกไม้ แก่ข้าพระพุทธเจ้าว่า ทรงรู้สึกเสมือน ความจริงได้อย่างไร สิ่งหนึ่งซึ่งเพิ่มพูน ใกล้ตำหนัก เมื่อขึ้นมาจึงได้ยินเสียงฝีเท้า ภราดาร่วมอุทร เกียรติที่พระองค์พระ ขึ้นในหัวใจของเธอคือ ความเกลียดชัง คนเดินตามหลัง นางเหลียวไปดูเห็นเป็น ราชทานแก่ข้าพระพุทธเจ้านั้นสูงส่งและ พระเจ้าอโศก เจ้าชายพีรพลนั้นเป็นที่รัก ศีขริน และยืนสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ใหญ่หลวงยิ่งนัก แต่ข้าพระพุทธเจ้าไม่ สุดหัวใจของเธอ เมื่อเจ้าชายต้องสิ้น ศีขรินมีอาการว่าจะเข้าไปสู่ห้องนางแต่นาง รู้จักถนอมเกียรตินั้น โทษของข้าพระ พระชนม์ลง ความฝันที่นางสร้าง วิมาน ห้ามไว้ ศีขรินจึงบอกนางว่าจะมาเฝ้า พุทธเจ้าควรแก่การประหารชีวิต อนึ่ง ที่นางวาดไว้ในมโนนึกก็พังทลายลง ความ พระราชา และเดินผละไป ข้าพระพุทธเจ้ารับราชการสนองพระเดช กล้าอย่างบ้าบิ่นเกิดขึ้นมาแทนที่ นางคิด จอมราชันทรงสดับแล้ว ทรงทำ พระคุณก็ตั้งใจไว้แล้วว่า สามารถสละชีพ วางแผนอยู่ในใจว่าจะต้องรีบลอบปลง พระอาการประหนึ่งพิโรธศีขรินอย่างสุดขีด เพื่อพระองค์ได้ทุกเวลา ชีวิตของข้าพระ พระชนม์พระเจ้าอโศกให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะ ทรงตวาดด้วยพระกระแสเสียงลั่นก้อง พุทธเจ้าได้มอบไว้ใต้เบื้องพระยุคลบาทแล้ว "ศีขริน! ท่านนั้นเสียแรงที่ พระองค์จะทรงกรุณาประการใดก็แล้วแต่ ทำงานให้คนที่นางรักยังจะมีความสุขใจใน ข้าพเจ้าหลงไว้ใจยิ่งนัก รักท่านเสมอด้วย จะทรงดำริเถิด” แล้วศีขรินก็นั่งก้มหน้า ขณะตาย ได้มากกว่าที่จะมีชีวิตอยู่อย่าง ภราดาร่วมอุทร แต่การกระทำของท่าน คอยฟังพระบรมราชโองการอยู่ กรัณฑิกา ว้าเหว่ไร้ความหวัง เมื่อเจ้าชายพีรพลสิ้น ไม่สมกับที่ข้าพเจ้าหลงไว้ใจเลย เป็น ซ่อนยิ้มไว้ในหน้า แล้ว นางก็เหมือนสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อ ชะตาของข้าพเจ้าที่ไปรักใครเข้าก็มีอันก่อ จอมราชันรับสั่งให้ราชบุรุษนำ พระอาทิตย์ตกลง โลกก็ตกอยู่ในความมืด ความทุกข์ความเดือดร้อนให้เสียร่ำไป ท่าน ศีขรินไปขังไว้ ณ ที่แห่งหนึ่ง เพื่อรอการ ความรู้สึกของโสมาวิกาก็เป็นเช่นนั้น ยังหนุ่มวัยของท่านยังไม่ควรเป็นอัครมหา ลงพระราชอาญา ทำได้ ถ้านางจะตายเสียเองเพราะอาสา และในเช้าวันนั้นอีกเหมือนกัน อำมาตย์ที่ปรึกษาราชการแผ่นดินแห่ง - และแล้วพระราชาจึงตรัสแก่ มีข่าวเล่าลือกระซิบกระซาบกันเซ็งแซ่ใน มคธรัฐ แต่ข้าพเจ้าก็มิได้คำนึงถึงวัยของท่าน กรัณฑิกาว่า "กรัณฑิกา! เราขอบใจการ หมู่ชาววังว่า มหาอำมาตย์ศีขรินลอบขึ้น นำมาเป็นเครื่องกีดขวางตำแหน่งอันมีเกียรติ กระทำของท่านยิ่งนัก ที่ไม่ยอมให้ศีขริน ไปพบกรัณฑิกาถึงหน้าห้องนอน ต้นเสียง ยิ่ง แต่ท่าน ข้าพเจ้ามอบตำแหน่งอันมี เข้าสู่ห้อง แม้ท่านเป็นเพียงธิดาแห่ง นี้คงจะไปจากนางข้าหลวง ซึ่งโผล่มา เกียรติให้แล้วไม่รู้จักรักษาเกียรติ กลับ พราหมณ์บ้านนอกคนหนึ่งก็จริง แต่น้ำใจ เห็นศีขรินและกรัณฑิกาสนทนากันอยู่ เมื่อ ทำลายเกียรติเสียเอง เมื่อเป็นดังนี้ ของท่านนั้นประเสริฐล้น ถ้าเป็นสตรีอื่น ออกจากปากก็เข้าหู จากสองหูเป็นสี่ ข้าพเจ้าก็มิอาจให้เกียรติท่านอีกต่อไป หรือ อาจจะยินยอมสมัครใจด้วยศีขริน เพราะ จากสี่เป็นแปด และกระซิบกันต่อ ๆ ไป ท่านมีข้อแก้ตัวประการใดบ้าง?” หวังในเกียรติและตำแหน่งที่จะติดตามมา พฤศจิกายน ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๕ 7