การค้นหาความหมายของชีวิต : หน้า 81/120

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) นชั่วชีวิตของกระผม ปริศนาแฝงอยู่ในใจมาก มาย ทำให้ใฝ่ฝันและ กระหายใคร่ดื่มในความ รู้ที่อยากรู้ อยากพบในสิ่งที่อยากพบ และอยากทำในสิ่งที่อยากทำ ทั้งหมดนั้น มิใช่เป็นเพียง แค่แนวทางแห่งการครองตนเท่านั้น แต่สำนึกแห่งธรรมะได้เกิดสติอยู่เสมอ ว่า ชีวิตอันสั้นนักของเรานั้น ไม่ใช่ อยู่ที่การแสวงหาผลประโยชน์สูงสุด เพื่อโภคทรัพย์และศฤงคาร แต่เป็น สัจจะแห่งความสว่างและสันติสุขจาก การให้ ซึ่งมิใช่เป็นเพียงลมปากที่ มนุษย์เพียงเปล่งวาจา โดยต่อหน้า เป็นอย่าง แต่ด้านหลังเป็นอีกอย่าง หลักธรรมที่ชัดเจนที่สุดคือการ "สละ” ไม่ใช่ว่าให้ทิ้งโลกหรือทิ้งสุขในการ ครองตนแต่ประการใดไม่ กระผม เห็นว่ามนุษย์นั้นอยู่กับกรรมคือการ กระทำ และเป็นไปตามลิขิตแห่งกรรม ผู้ประกอบกรรมดี โดยไม่ต้อง อ้างเอาตนขึ้นอวด หรือผู้ปิดทอง หลังองค์พระปฏิมาเพื่อคุณค่าแห่ง มี (ภาพบน) รูปสลักพุทธประวัติวันตรัสรู้ ธิดาพญามารมายั่วยวน ในเมืองตักสิลา (ภาพล่าง) ทุ่งเกษตรกรรม ในบริเวณเทือกเขาการาโกรัม และมิใช่ขึ้นต่อการฟังมนต์คาถา เพื่อ วัฏสงสารก็คือ เราหยุดและนิ่ง และยากที่จะบังคับให้เหมือนกันได้ ให้หัวใจสำราญไปตามความยินดีต่อ ทางกาย วาจาและใจ ก็เพื่อมอง คุณธรรม ก็ไม่ใช่อยู่ ณ รูปปฏิมานั้น หน้าบุคคลใด ๆ ไม่ โลกนานมาแล้วพร้อมมนุษย์ ผู้วกวน อยู่ที่ไหน กระผมได้เห็นผู้สร้างกรรม ได้ ทะลุเปลือกนอกที่เราปอกมันทิ้งไป เข้า รับผลอันชอบและควรแล้วมาหลาย แต่คุณธรรมความดี มีอยู่คู่ ไปค้นหาว่าสาระอันแท้จริงของมนุษย์ ครั้งหลายหน ได้เห็นคนปีนป่ายกิเลส และอำนาจขึ้นไปบนที่สูงและยังสร้าง อยู่ในห้วงกิเลสตัณหาและความ ตัณหาและความใฝ่ฝันที่ว่าย กรรมอยู่ รอวันร่วงระนาวกราวรูด ทะยานอยาก การสละหรือการปอก วนไปมาในโลกียสุขนั้น พระพุทธ และพบวันเวลาที่อาดูรอันยาวนาน เปลือกของสรรพสิ่งออกจากจิตของ องค์ตรัสว่ามิได้มีวันเวลาอันจีรังฉันใด กระผมได้เห็นธรรมะที่ไม่ใช่ เราต่างหากที่ทำให้เราหยุด เรานิ่ง การท่องไปในโลกกว้างของมนุษย์ จึง สัจจะสมบูรณ์ และเห็นผู้อวดอ้าง เราหยุดนิ่งเพื่ออะไร คำตอบใน ขึ้นอยู่กับใจของแต่ละคน ซึ่งต่างกัน ธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พฤศจิกายน ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๗๙