การปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย : หน้า 40/120

เรา ถ้าเรามุ่งมั่นและจริงจังแล้ว สักวันหนึ่งย่อมประสบผลสำเร็จอย่าง แน่นอน • ชีวิตสุดคุ้มค่า เพราะว่าถึงธรรมกาย มุ่งมั่นตราบชีวาย สมใจหมายได้เกิดมา จริงจังให้คุ้มเกิด การปฏิบัติธรรมให้เข้าถึง พระธรรมกาย เป็นกิจที่ทุก 1 ชีวิต ต้องกระทำ ไม่ทำไม่ได้ ไม่ทำไม่ ปลอดภัย และต้องทำกันอย่างจริงจัง สะอาดบริสุทธิ์ ให้มีศีล ๕ เป็นปกติ จริง ๆ จัง ๆ เถอะ ไม่ใช่ทำไปวัน ให้สมกับการที่เราได้เกิดมาในชาตินี้ มีศีล ๘ เป็นครั้งคราว ตามกำลัง หนึ่งหยุดไปสองวัน ทำสองวันหยุด ให้เป็นชีวิตที่คุ้มค่ากับการได้เกิดมา ของฆราวาส อย่างนี้จึงได้ชื่อว่าทำ ห้าวัน อย่างนี้เรียกว่าไม่จริง ทำ ให้ได้พบกับความสุขที่แท้จริง สมดัง กันอย่างจริงจัง โอวาทของหลวงพ่อธัมมชโยตอน หนึ่งว่า เหมือนกระรอก เหมือนกระแต ถ้าทำกันได้อย่างนี้ ภายใน เวลามันวิ่งไปสักพักมันก็หยุด หยุด ไม่นานนี้ พวกเราก็จะสมปรารถนา แล้วมันก็กระดกหาง กระดกหางอีกที "...พวกเราควรจะปฏิบัติ นี่ต้องตั้งใจมั่นกันอย่างนี้ แล้วเวลา วิ่งอีกที อย่างนี้เรียกว่าไม่จริง ถ้า ธรรมกันอย่างจริงจัง แม้จะเป็น ที่เรานั่ง อย่ากลัวความปวด อย่า ปฏิบัติแบบกระรอกกระแตก็ไม่เกิด ฆราวาสก็ตาม ก็สามารถที่จะเอา กลัวความเมื่อย อย่ากลัวอุปสรรค ผล ไม่ว่าจะนั่งนานมากี่ปีก็ตาม ดังนั้น จริงเอาจังในตามส่วนของฆราวาสได้ อะไรที่เกิดขึ้น ตลอดระยะเวลาที่ เราจึงควรปรับปรุงกันเสียใหม่ เอา คือการทำมาหากินเราก็ทำไป มี เรานั่งต้องเอาจริงเอาจังกันไป อย่างนี้ จริงเอาจังกัน ๑ ภารกิจเกี่ยวกับการศึกษาเล่าเรียน จึงจะเรียกว่า ตั้งใจมั่น แต่คำว่า วิชชาที่เราจะเรียนกันนี้ เป็น การงานหรือครอบครัวเราก็ทำไป แต่ จริงจังในที่นี้ไม่ได้หมายถึงว่า เราจะ วิชชาของชีวิต เป็นวิชชาที่สำคัญ เราก็จัดสรรเวลาให้กับตัวของเราเอง ต้องบีบคั้นตัวเรา จนกระทั่งตึงเครียด ที่สุด เป็นเรื่องที่ไม่ปฏิบัติไม่ได้ ไม่ ว่าวันหนึ่งจะแบ่งเวลาให้อย่างน้อย ๒ เพราะหลักของการปฏิบัติธรรมหลวงพ่อ รู้ไม่ได้ ถ้าไม่รู้ไม่ปฏิบัติไม่เข้าถึง ครั้งคือ ตอนตื่นนอนใหม่ ๆ สักครั้งหนึ่ง ก็ได้แนะนำให้เรา วางใจสบาย ๆ ธรรมกาย ชีวิตนั้นยังไม่ปลอดภัย กับตอนก่อนเข้านอนอีกสักหนึ่งครั้ง ให้ใจหยุดใจนิ่ง โดยนึกถึงดวงแก้ว เราจะต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกนับภพ ครั้งหนึ่งก็อย่างน้อยสัก ชั่วโมง ใส บริสุทธิ์ อยู่ที่ศูนย์กลางกาย นับชาติไม่ถ้วน และที่สำคัญเราจะ ขึ้นไป อย่าให้ต่ำไปกว่านั้น ไม่ว่า ให้นึกอย่างสบาย ๆ นึกง่าย ๆ ไม่รู้จักความสุขที่แท้จริงน่ะเป็นอย่างไร เราจะเจ็บจะป่วยจะไข้ หรือจะเป็น คล้าย ๆ กับเรานึกเรื่องอะไรสักเรื่อง เพราะความสุขที่แท้จริงนั้นรวมประชุม อะไรก็แล้วแต่ จะเหน็ดเหนื่อย จะ หนึ่ง แล้วก็ใจเย็น ๆ ทำอย่างนี้ให้ อยู่ในกลางของธรรมกายที่เดียวเท่านั้น ง่วงเหงาหาวนอนก็อดทนทำเอา ตั้งใจ ต่อเนื่องเรื่อยไป อย่าให้ขาดตอน ดังนั้นจะต้องพยายามเข้าถึงธรรมกาย ให้มั่น ส่วนในเวลากลางวันถ้ามีเวลา คำว่าจริงจังให้ทำอย่างนี้ไม่ใช่ไปบีบคั้น กันให้ได้ เป็นเรื่องจริงจังทีเดียว เป็น ว่าง ๕ นาที หรือ ๑๐ นาทีก็ฝึกใจ ตัว เค้นจนกระทั่งมันเครียดไม่ใช่ เรื่องสำคัญที่เกี่ยวข้องกับตัวของเรา ของเราให้หยุดนิ่งอยู่ภายใน ในเวลา อย่างนั้นนะ เกิดมาทั้งที ไม่รู้ว่าความสุขที่แท้จริง เพราะฉะนั้น ให้ทำกัน เป็นอย่างไร เสียเวลาเกิด เสียไป เดียวกันก็ชำระกาย วาจา ใจให้ ๓๘ ก ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔