เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด : หน้า 112/120

สายพูด "เปลี่ยวเหมือนกันนะ" น้า ก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ เหวี่ยงแขนปัดป้องไปมา แล้วออก เขาก้มลง เพื่อเปิดแผ่นฝา วิ่งไปข้างหน้า มันวิ่งตาม เตะไปที่ "ทุกทีไม่เปลี่ยวแบบนี้นี่นา กระโปรงรถขึ้น แสงไฟที่ส่อง เห็น หรือผิดซอย หนูกรอมหาที่กลับรถ ใบหน้าเขาชัดเจน เถอะ ผิดซอยจริง ๆ น้านี่แย่จริง ๆ ไปไหนไม่เคยจำทางได้ซักที" เครื่องกดบ ๆ กึก กึก เสียงรถสำลัก แล้ว ฉันสตาทเครื่องใหม่ เครื่อง ไม่ติด "ไม่ทราบว่าเครื่องเป็นอะไร" ฉันพึมพำ "ท่าทางน่ากลัว" ฉันคิดในใจ 'ฉันพอมีความรู้เรื่องเครื่อง ยนต์บ้างเหมือนกัน” เสียงพูด เสียง เปิดประตูรถ ฉันใจหายวาบ น้ากิ่ง ออกไปยืนข้างชายคนนั้นเสียแล้ว "กิ่ง" น้าสายเรียก แสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ "โน่น มีรถมาพอดี" น้ากิ่ง ไซค์ จงใจส่องไปที่ร่างของน้ากิ่ง อุทานดีใจ แสงสว่างของไฟดวงหนึ่ง สร้อยข้อมือเส้นใหญ่หลายเส้นในแขน ข้อพับของเธอ "ฉันจำหน้าแกได้ ฉันจะ "บอกตำรวจหรือ นี่แน่ะ" บอกตำรวจ” น้ากิ่งตะโกนลั่น มีดขาว วาววับ ชูขึ้น ตวัดลง ฉันหลับตาแน่น ความรู้สึก ดับวูบลง... "กรอม ๆ หนู ๆ...” เสียง พุ่งตรงมา ทั้งสองข้างของเธอ กระทบแสงไฟ เรียกดังเกือบตลอดเวลา ได้ยิน แต่ "รถเป็นอะไรครับ” ชายคน สุกใส ไม่อยากรับรู้ ที่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เป็นคนถาม "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ อยู่ๆ บนรถร้องบอกเพื่อน พลางเร่งเครื่อง เสียงคุ้นหู ฝ่ามือคุ้นเคยลูบไล้ไปทั่ว "เฮ้ย! มีรถมาโว้ย!" ชาย "กรอม เป็นยังไงบ้างลูก เครื่องยนต์ก็ดับ” ฉันตอบ เสียงดัง ใบหน้า ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ "น้ำมันหมดหรือเปล่า เดี๋ยว ผมจะดูให้ ชายคนเดิมพูดพร้อมกับ "แก แก ไอ้หัวขโมย" ฉันจำภาพได้ติดตา น้ากิ่ง แหม่ม "คุณยาย" ฉันพึมพำ จาก ยังอยู่ที่เดิม หลับตาลง แล้วลืมขึ้นมาใหม่ ท่าน "หนูกลัวจังเลย น้ากิ่งทอง ตายไหมคะ" ความเงียบของคุณยาย - ทำให้ฉันนึกรู้คำตอบ รู้สึกใจแห้งผาก หมดเรี่ยวแรง ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง ฉันเห็นขวดน้ำเกลือ ถัดออกไป - น้องภูยืนอยู่ระหว่างคุณภิภพกับ คุณป้าน้อม Co ฉันออกจากโรงพยาบาล - มียาเม็ดหลายซอง หมอให้มากิน ต่อที่บ้าน - มีซองหนึ่งที่หมอกำชับเป็น พิเศษ "รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ ออก ให้รีบทานยานี้แล้วรีบมาหา - หมอนะครับ" ๑๑๐ กั ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔