การเลี้ยงเด็กกำพร้า : หน้า 53/120

ตาย มารู้ในวันหลังว่านั่นก็เป็นบาร์ ที่บ้านที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นนะ มีระดับ คือเป็นบาร์ของนายตำรวจ คนหนึ่งคว้าขา ดึงพรืดเดียวได้ บ้านที่ปากเกร็ด มีเด็ก คนละชิ้น ฮะ เห็นแล้วก็อ่อนใจ ก็ ใหญ่คนหนึ่ง อืม ผู้ที่ลุกขึ้นมานั้น กำพร้าอยู่ประมาณสักสามสี่ร้อยคน เลยถามพวกที่มาดูแลอยู่นั่นนะ ถาม ได้ทราบในภายหลัง ที่เขาว่า แหม ได้มั้ง ประมาณสักสามร้อยคน ว่าเอ๊ะ พ่อแม่ของเด็กพวกนี้นะใคร คืนไหนไม่ได้เตะคนนอนไม่หลับ นั่น เหตุการณ์เมื่อ ๒๐ ปีที่แล้ว ก็ไป พอเขาตอบมาสะดุ้งเลย เขาว่ายังไง ร้อยตำรวจเอก พอดีในทีมที่ไปน่ะ กันประมาณสิบกว่าคนไปเลี้ยงเด็ก แม่มันหรือ ฮี! แม่มันก็ยายนิสิตใจ คนหนึ่งก็เป็นครูสอนยูโด ไอ้เจ้าที่ เด็กพวกนี้เป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่น ง่ายยังไงละ เอ้า เอาซะแล้ว ไม่โดนเตะแล้วนอนไม่หลับ ไอ้นั่น พอไปถึงเจ้าพวกผู้ชายที่ไปนี่ เด็กมัน กราดมาที่นิสิตผู้หญิง ไม่งั้นก็นั่นแหละ ก็เป็นมือรักบี้ในมหาวิทยาลัยเก่า เรียกพ่อหมด แล้วตะกายมาให้อุ้ม แม่พาร์ทเนอร์ตัวดีอยู่แถวสลัมนั่นแหละ หลวงพ่อเองก็ไม่ได้เก่งอะไร เป็น แย่งกันให้อุ้มยังกะลูกลิงนี่ เด็กผู้หญิง พ่อมันน่ะเหรอ เขาชี้กราดมาที่พวก แต่แชมป์ดาบสองมือ ฮือ เพื่อน ฮี ๆ ไปกี่คนกี่คนมันเรียกแม่หมด ผู้ชาย ฮี ก็ไอ้ขี้เมาเที่ยวบาร์เที่ยว อีกคนหนึ่งเป็นมือขับรถซิ่ง ครบชุด นั่นแหละ หน้าแดงกันเลย ไม่เคย คลับยังไงล่ะ ไปเดินดูซะให้ทั่ว หน้า สี่เสือ เปรี้ยงสองเปรี้ยงเดียวรู้เรื่อง ถูกเรียกแม่ ก็เลยถามเขา เอ๊ะ เห็น เหมือนตัวเองเอากลับไปเลี้ยงด้วย กัน แล้วร้อยตำรวจเอกคนที่ไม่ได้ อาการเด็กแล้วก็ไม่สบายใจอีกเหมือน เฮ่อ ยืนเซ่ออีกเหมือนกัน นี่เป็นอย่างนี้ เตะคนนอนไม่หลับ ลงไปคลานซะ แล้ว เจอมีอยู่โดเข้าให้ ส่วนไอ้เจ้า เพื่อนเราไม่โดนเตะนอนไม่หลับ โดน เตะแทบหลับเลย ตีฝ่าวงล้อมออก ไปแล้ว เหลียวกลับมาดูเอ้า เพื่อน เราไปหลับอยู่กลางวงซะแล้วหรือน่ะ ก็ลุยกลับไปเอาตัวมันออกมา เราก็ ว่าเราแน่แล้วนะ แชมป์ดาบสองมือ ว่าไม่โดนอะไรเลยแหวกเข้าไป แต่ กลับมาถึงบ้าน อ้าว... ไม่รู้มันยังไง ตามเสื้อเนี่ยะใส่เสื้อขาวไป รอยตีน ละเต็มเชียว (หัวเราะ) ไม่ทราบ บาทาใครต่อใครบ้างเหมือนกัน พอ กัน แย่งกันให้อุ้ม เอาเสื้อไปแจกก็ ครั้นมาวัดเข้ามาเจอสำทับ กันเชียว ก็เลยคิด คิดจะเลิก อิจฉากันด้วย ไอ้เจ้าคนไหนเสื้อยัง เข้าไปอีกรายหนึ่ง เอ้อ... ถ้าทำบุญ เตรียมจะเลิกอยู่แล้ว กลางเก่ากลางใหม่ เขาก็ไม่เปลี่ยน ปีหนึ่งแค่สองพันสามพัน แต่ว่าทำ แล้วหลังจากเหตุการณ์นั้น ให้ เจ้าคนไหนเก่าแล้วเขาก็เอาเสื้อ บาปปีหนึ่งหลายหมื่นจะเป็นแสนเอา ไม่กี่วัน ฮี เรื่องมันโยงกัน คนถึง ใหม่เราไปเปลี่ยน โอ้โฮ เด็กสาม พอโดนว่าอย่างนี้เข้า หยุดกึก กลับ คราวจะหมดเวร ไปเลี้ยงก่อน หลัง ขวบสี่ขวบเนี่ยะ อิจฉากันไม่เบาเลย ไปบ้าน ขวดเหล้าขว้างทิ้งเปรี้ยง จากมีเรื่องไม่กี่วัน พอดีเป็นวันเด็ก มันแย่งเสื้อตัวใหม่กันฉีกขาดติดมือเลย ตั้งแต่นั้นมาไม่เหยียบเข้าไปอีกเลย ไปเลี้ยงเด็กกำพร้าที่บ้านปากเกร็ด โอ เห็นแล้วก็สะท้านใจ ตุ๊กตา ซื้อ เลิก ไม่กินอีกเลย นี่ก็ทำมาอย่างนี้ ไปกันหลายคนเหมือนกัน น้อง ๆ ไปให้ เราก็ไม่รู้ว่ามีเด็กเยอะถึง แล้วก็เริ่มเข้าวัดเต็มตัว เข้ามาได้ นิสิตนักศึกษาเข้าไปกัน ไปเลี้ยงเด็ก ขนาดนั้น ซื้อมายี่สิบสามสิบตัวมั้ง ประมาณสักสองปี ก็วันหนึ่ง เป็น เสร็จ ก็ไปเจอเรื่องสลดใจ เด็กเลี้ยง ไอ้คนหนึ่งคว้าคอ ไอ้คนหนึ่งคว้าแขน วันที่ ๓๑ ธันวาคม ก็มานั่งนึก เออ พฤศจิกายน ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๕๑