การเดินทางและความรู้สึก : หน้า 113/120

"หนูเป็นโรคอะไรคะ" "เป็นอาการขั้นต้น เกี่ยวกับ โรคหัวใจ ไม่ต้องกังวลนะครับ ทำใจให้สบาย" ฉันได้รู้แล้วว่า โรงพยาบาล บันทึกประวัติฉันไว้ ในฐานะคนไข้ โรคหัวใจ "ถ้าแกเป็นภาระมาก โทร มาบอกได้เลยนะครับ ผมจะขึ้น ไปรับเอง” ระหว่างพูด คุณพ่อบีบ หัวไหล่ของฉันเบา ๆ "คิดว่าคงไม่มีอะไร แล้ว ผมจะส่งข่าวให้ทราบ ขอบคุณครับ ที่กรุณาไว้ใจผม คุณภิภพตอบ คุณพ่อ "เดี๋ยวรถไฟจะออกแล้ว รอง นั่นสามอาทิตย์ ป้ากับตาภูก็ไปด้วย "พี่กรอบครับ คุณพ่อโทร กับเล็กสวัสดีคุณป้ากับคุณอาภิภพ ไปไหมหนู" มาบอกคุณยายว่าเดี๋ยวจะมารับไป เถอะลูก กรอมพักผ่อนให้สบายนะ เชียงใหม่... คำนี้ทำให้ เที่ยวแม่แตง ให้คุณยายเอาข้าวไป เหมือนตื่นจากฝัน แล้วความรู้สึก ทานที่นั่นด้วยนะครับ” ลูก" ฉันไหว้ลาคุณพ่อคุณแม่ ของฉันก็กลับซึมเศร้าเหมือนเดิมอีก และพี่ประพันธ์ซึ่งมาส่งฉันด้วย คุณพ่อคงจะสังเกตเห็น จึง คิดและคำพูดอื่นไม่มีในสมอง "อย่าลืมกินยานะกรอม” รีบสนับสนุน ปราณีหันมาสั่งก่อนจะก้าวลงบันได ตามพี่ชายไป "ค่ะ" ฉันพูดได้แค่นั้น ความ ปั้น ปั้น... "ฮั่นแน่ คุณพ่อกลับมาแล้ว.... หากไม่รบกวนจนเกินไป ผมฝาก คุณยายคร้าบ คุณพ่อกลับมาแล้วครับ" "ไปซิลูก เชียงใหม่น่าอยู่ออก ลูกสาวไปเที่ยวด้วยสักคนนะครับ” "ไม่รบกวนเลยค่ะ อยากให้ หนูกรอมไปด้วยจริง ๆ จะให้คุณรอง "ขึ้นให้สองคนนั้นไปด้วย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะ กับคุณหนูเล็กไปด้วยก็ได้นะคะ" ได้ไปเชียงใหม่เป็นครั้งแรก ในสภาพ คุณป้าน้อมมีท่าทางจริงใจ ไม่รู้สึกยินดียินร้ายเช่นนี้ ทั้ง ที่ ๆ เคยคิดเคยฝันร่วมกับเพื่อนสมัยเรียน งานการของคุณภิภพคงไม่ต้องทำอยู่ มัธยมด้วยกันว่า จะต้องหาโอกาส ห่าง ไม้เรียวของพ่อนานไม่ค่อยได้ ไปเที่ยวเชียงใหม่ให้ได้ หรอกครับ อีกอย่างไม่อยู่ทั้งสามคน "หนูกรอมไปเที่ยวเชียงใหม่ แม่เขาคงเหงาปาก จะมาตกหนักที่ กับป้าไหม คุณภิภพจะไปทำงานที่ ผมคนเดียว" พฤศจิกายน ๒๕๓๔ อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๑๑