การระมัดระวังตัวในเรื่องกาม : หน้า 26/120

อันห้วงน้ำ คือกามทั้งหลาย ย่อม เอง เช้าขึ้นมาก็ระมัดระวังตัวเรื่อง กลับมาได้ก็ถอนใจเฮือกเลย เกือบ พัดไป” จะนุ่งห่มให้เรียบร้อย ถามว่าสบง ไปแล้วไหมล่ะ เสร็จแล้วก็มีคำถามต่อมา คำตอบคือ "บัณฑิตบรรเทา "บัณฑิตบรรเทาได้อย่างไร” ห้วงน้ำนั้นด้วยความเพียร ถ้าเป็นพวกเราเพียรอย่างไร คิดดูว่าจริงไหม มนุษย์เรา จีวรที่เราห่มคลุมอยู่นี้ห่มอย่างหมด ตื่นเช้าขึ้นมา กระแสที่จะพัดคนไป กามหรือยัง ยัง พระสัมมาสัมพุทธ ได้คือ กระแสของกาม กามในที่นี้ เจ้าท่านเรียกสบงจีวรว่าเป็น กามวัตถุ มีความหมายกว้าง คือหมายถึงตั้ง วัตถุอันเป็นสิ่งที่น่าใคร่อยู่ เรายังหนี แต่อย่างแรงที่สุด ได้แก่เรื่องเพศ กามกันไม่พ้น ถ้าว่ากันในเชิงศาสนา แล้วขยายไปถึงเรื่องความสะดวก ทั้งหลวงพ่อทั้งพวกเรายังเป็นพาลอยู่ ก็ต้องจัดเวลา หากินมันก็ต้องหาละนะ สบายทางเนื้อหนังต่าง ๆ แม้ที่สุด ยังไม่ใช่บัณฑิต แต่ว่าไม่ใช่พาลแท้ หมดเวลาทำกินแล้วกลับบ้านอาบน้ำ คิดจะไปดมดอกไม้ให้ชื่นใจคนเดียว ถ้าพาลแท้มันคิดแต่เรื่องจะไปทำแสบ อาบท่า กลางคืนแทนที่จะเสียเวลา ก็เป็นกามชนิดหนึ่ง เป็นกามอ่อน ๆ ทั้งวัน ส่วนพวกเราที่คิดดีมั่ง ไม่ดี จะไปฟังดนตรีให้เพลิน ๆ จะร้อง เพลงให้เพราะ ๆ ก็เป็นอาการของ มั่งนั้น ๆ กันอยู่ เขาเรียกว่า "กัล- ยานพาล” คือถ้าพาลก็พาลพองาม ดูทีวี ไม่เอา ขอสวดมนต์ไหว้พระ สัมมา อะระหัง ของเราดีกว่า นี่ แหวกตัวออกมาอย่างนี้ ที่ฝืนใจนั่ง ขึ้นมานั่งสมาธิก็ดี นี่คือสิ่งที่พระองค์ เรียกว่าความเพียร เพราะฉะนั้นใคร เป็นประเภท แหม คืนนี้มันเพลีย ๆ นอนก่อนเถอะวะ นั่นความเพียรหย่อน การกำเริบประเภทหนึ่ง นี่ยกตัว ไม่ใช่พาลแท้ ยังอยากจะเป็นบัณฑิต สมาธิตอนหัวค่ำก็ดี เช้ามืดรีบตื่น อย่างให้เข้าใจความหมายของคำว่า แต่ว่าเดี๋ยว ๆ มันก็คิดแวบออกไป "กาม” เหมือนกัน แต่พอรู้ตัวว่าใจมันคิดไม่ดี ทุกคนตื่นเช้าขึ้นมาก็เป็นห่วง ก็รีบ สัมมา อะระหัง ดึงกลับมาที่ เรื่องทางเนื้อหนังเหล่านี้ แม้พระภิกษุ เดียว บางทีดึงเสียตัวโก่ง พอดึง ๒๔ ก ล ย า ณ ม ต ร ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔