การค้นพบตัวตน : หน้า 83/120

ที่เราเรียกว่า “กรรม” ต่างหาก มันทำ ให้เราผ่านประตูต่าง ๆ เพื่อไปพบ “ตัวเรา” ซึ่งคือพระเจ้าที่แท้จริง ประตู ในใจมีหลายชั้น เหมือนทางเดิน ซับซ้อน เปิดผ่านประตูบานนี้ไป ก็ ต้องไปเปิดบานต่อไป และยังมี ประตูบานต่อไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึง ที่สุดและเมื่อหันหลังเพ่งมองย้อนไป ก็จะเห็นประตูนับร้อย ๆ บานที่เขลอะ เลอะไปด้วยความเก่าของกรรม และ สนิมแห่งกิเลสจากผลของการกระทำ ที่เราเปิดมันผ่านมา พระพุทธเจ้าทรงอธิบายว่า ไม่ มีพระผู้เป็นเจ้าอยู่นอกกาย มีแต่อา ณาจักรอันบริสุทธิ์ในแก่นแท้ของจิต อย่างเดียว ซึ่งหากตั้งมั่นในความสงบ แล้ว เราทุกคนจะสัมผัสได้อย่าง ชัดเจน ไม่ใช่ด้วยการมองย้อนออก ไป แต่มองลึกเข้าไปในตัวตนของเรา เองอย่างถ่องแท้ต่างหาก ด้วยเหตุนี้ในปริมณฑลแห่ง การเรียนรู้ใด ๆ จึงไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับ การไปพบกับความจริงแห่งประวัติ ศาสตร์ ดังกล่าวมานี้ กระผมจึงมีแรง ผลักดันให้ค้นคว้าเรื่องราวอันน่าพิศวง ที่ได้เรียนรู้มาแต่ครั้งยังเล็ก เมื่อได้ เรียนบทเรียนมหากาพย์ตะวันตก และ ประวัติศาสตร์วรรณกรรมศาสนาว่า เทือกเขาการาโกรัม (Karakoram) ด้วยต้นธารแห่งศรัทธา ที่กล่าวไว้ว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดน กึ่งกลางทวีปอันยิ่งใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน จิตที่แท้จริง ย่อมสาดแสงส่องสว่าง ปรากฏหรือมีอยู่จริงทั้งในโลกและ นำทางชีวิตไปสู่เนื้อหาและความ จักรวาล หมายที่แท้จริงของมนุษย์ โดยพึ่ง การค้นพบอันยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ เป็นทวีปยุโรปกับเอเชีย ได้เป็น ตนเองจากภายใน ไม่ใช่ภายนอก มาจากภายนอกเลย แต่มาจาก ต้นธารแห่งอารยธรรมที่ซึ่งมนุษย์คือ หรือจากพระผู้เป็นเจ้าใด ๆ ซึ่งไม่ มรรคผลของการเดินย้อนการกระทำ ผู้สร้างอาณาจักรแห่งธรรมะ ที่ซึ่งรวม พฤศจิกายน ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๑