ความสุขของแม่ลูก : หน้า 69/120

ได้ดั่งความเข้าใจในบุญ น้อยคนนัก จะรับรสแห่งผลบุญ "รู้สึกปวดศีรษะ และนอน สาย บ่าย เย็น คงมีแต่ความทุกข์ใจ แต่หลายต่อ ไม่ค่อยหลับค่ะ” เธอตอบคำถาม หลายคน ซึ่งรวมตัวผมในสมัยก่อน ของผม ด้วย เมื่อไม่เห็นผลบุญด้วยตาแล้ว วันที่ได้ลูก เป็นวันเดียวกับ “นอกจากนี้แล้ว มีอาการ ที่เธอสูญเสียอิสรภาพของชีวิต เธอ ศรัทธาจะมาจากไหนกัน ความไม่รู้ อะไรอีกบ้างครับ” นั้น บัดนี้ได้โบกมือลาผมไปเสียแล้ว "ก็ใจสั่น เหนื่อยง่าย...” ปลอบใจตัวเองเหมือนคนอื่น ๆ ว่า ความสุขอยู่ที่ลูก แต่เธอกลับต้อง เธอกล่าวเสริม ทำงานหนักขึ้น ยิ่งลูกโตแม่ยิ่งผอม ใบฏีกากองนั้นสะกิดใจและ "เคยเบื่อหน่าย ท้อแท้ชีวิต ความสุขของแม่ลูกเอาไปหมด เมื่อ เป็นเหมือนกัลยาณมิตรที่เตือนว่า วันนี้ บ้างไหมครับ” ผมถามเพราะสังเกต เป็นอีกวันที่ผมอย่าได้ลืมบอกหน เห็นแววตาแห่งความเศร้าของเธอ เวลามีฐานะใกล้แย่มาถึง เธอจำต้อง หน้าทั้งสิ้น ไม่เว้นผม ชีวิตที่ ทางแห่งความสุขแก่ผู้อื่น ผมได้ หรือ สำหรับranches item พกพาความคิดดังกล่าวพร้อมกระเป๋า ทํางาน เดินออกนอกห้องพักไป น้ำตาแห่งความระทมไหลพรั่งพรู เธอ ด้วยหัวใจที่สดชื่น ไป ร้องไห้อยู่สักครู่ พอผมยื่นผ้าเช็ดหน้า ห้องตรวจผู้ป่วยนอก กี่ปีก็คงเหมือนเดิม ห้องนี้ได้ พาตัวเองผ่านกาลเวลามานาน แสนนาน หลายต่อหลายคน ที่ผ่านมาแวะห้องนี้ล้วนแปลก เงยหน้าแล้วพูดต่อ “เขาไม่ค่อยรับผิดชอบ ครอบครัวเลยค่ะ คุณหมอ” เธอบ่น ถึงสามี "คุณแต่งงานกันนานหรือ ยัง” จากบ้านนามาหางานทำที่กรุงเทพฯ และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอสูญเสียที่ เหมือนเขื่อนพังทลาย สาย พักพิงใจจากพ่อแม่ เธอเอาผ้าเช็ดน้ำตา ก่อน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าของผู้คน แม้นว่า ห้องพูดได้ คงอยากจะบอก และปรับทุกข์ ให้ได้รู้ว่าใจคนนี้หน้า ให้ เธอค่อย ๆ ได้สติและบังคับ ตาเป็นเช่นไร เราทั้งสองต่างเป็นผู้ชม ตัวเองได้บ้าง ละครชีวิตนับไม่ถ้วนจากเวทีแห่งนี้ น้ำฝน เธอเคยอยู่กับทุ่งนา และป่าเขา ธรรมชาติได้กล่อมเกลา "ประมาณ ๓ ปีแล้วค่ะ - แต่ก่อนเขาก็เป็นคนดีนะคะ แต่ตอนหลัง เล่นการพนัน เลยเสีย คนไปเลย” "เป็นยังไงหรือครับ” "พอเสียขึ้นมา ก็เอาของ น้ำฝน พาร่างในวัยสาม ใจเธอให้ใสซื่อ เมื่อวัยสาวมาเยือน ในบ้านไปขายหมด วันนี้นะคะ เอา สิบเศษเข้ามาหาผม ด้วยเสื้อและ น้ำฝนต่างเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ ไปเกือบหมดบ้านแล้ว ทีวีที่บ้านดิฉัน ผ้าถุงค่อนข้างเก่า ทำให้ผมคาดเดา ที่ต่างหวังความเย็นอันชื่นใจ พ่อ ก็ต้องเอาใส่ในกรงเหล็ก หม้อข้าวก็ ฐานะของเธอได้ ใบหน้าไร้สีแต่งแต้ม แม่ของน้ำฝนมีลูกมาก เกินความรัก ต้องล่ามโซ่ไว้ เรือนร่างไร้เครื่องประดับ เธอลาก ที่จะให้ทั่วถึง น้ำฝนจึงหวังพึ่งความ เก้าอี้ด้วยอาการเกร็งเล็กน้อย แล้ว อบอุ่นจากสามีเหมือนหญิงทั่ว ๆ ไป เรื่องราวและน้ำเสียง ทำให้ ก็หย่อนตัวเองลงบนเก้าอี้ต่อหน้า ทั้งที่จริงแล้ว ความสุขนั้นเป็นเพียง ผมรับรู้ได้ถึงความทุกข์ใจของน้ำฝน "มีอะไรอยากให้หมอช่วย เสี้ยวเวลารุ่งอรุณที่น้ำค้างหยดเม็ดบน ชีวิตที่ผมพบเห็นว่ามี บ้างครับ” ผมเปิดฉากขึ้นก่อน ปลายเท้า ส่วนเวลาที่เหลือนั้นไม่ว่า แต่การล่ามคนไม่ให้หนี แต่ พฤศจิกายน ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร bal