การสนทนาระหว่างศีขรินและโสมาวิกา : หน้า 96/120

ขรินได้ฟังเรื่องราวเพียงเท่า อะไรขึ้นมาได้ นางจึงกล่าวว่า นี้แล้วก็เข้าใจความโดยตลอด เห็นท่านครั้งหนึ่งเป็นเวลากลางวัน และ "ท่านศีขริน! อภัยเถิด ดึกดื่น เวลานั้นท่านยังอมทุกข์อมโศกอยู่ ข้าพเจ้า ถึงแผนการกลอุบายของหญิง ปานนี้แล้ว ท่านมีธุระอันใดหรือจึงเหยียบ ยังเห็นแววแห่งความงามของท่านพรมอยู่ ชายทั้งสองว่าเป็นประการใด ย่างเข้ามา ณ ตำหนักหลวงอันเป็นที่อยู่ ทั่วเรือนกาย มาบัดนี้ความทุกข์โศกของ เขารีบออกจากพุ่มไม้ไปกระซิบสั่งยามประตู ของหมู่สตรี ซึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อย ท่านได้เลือนหายไปแล้ว ข้าพเจ้าเห็นว่า ทั้งสองคนว่า ถ้ามีสตรีใดแต่งกายแบบ เหมาะสมสำหรับท่าน จริงอยู่ท่านเป็น คำเล่าลือของชาววังที่พูดกันยังน้อยกว่า ชาววังเดินออกไปให้จับกุมตัวไว้รอคอยเขา มหาอำมาตย์ที่ปรึกษาราชการแผ่นดินแห่ง ความจริงยิ่งนัก ข้าพเจ้าไม่ประหลาดใจ แล้วศีขรินก็หวนกลับมายังพุ่มไม้เดิม ก็ แคว้นมคธ แต่วัยของท่านยังหนุ่มอยู่ เลยที่พระเจ้าอยู่หัวทรงโปรดปรานท่านจน พอดีเป็นเวลาที่ทั้งสองแยกจากกัน สตรี การที่ท่านเข้ามาในสถานที่อย่างนี้ ในเวลา เป็นที่รู้กันทั่วไป เป็นบุญตาของข้าพเจ้า หนึ่งเดินกลับออกไปภายนอกวัง ส่วนอีก วิกาลเช่นนี้สมควรอยู่หรือ? แม้ท่านจะเป็น ยิ่งนักแล้ว ที่ได้เห็นท่านในราตรีอันมีแสง นางหนึ่งมุ่งหน้าสู่ตำหนักหลวง ศีขริน ที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน แต่พระราชาคง ไฟเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ สะกดรอยตามไปห่าง ๆ เมื่อนางเลี้ยวเข้า มิได้แต่งตั้งท่านให้เป็นที่ปรึกษาของพวก สู่ห้องหนึ่ง ศีขรินก็รีบสาวเท้าเข้าไปอย่าง ข้าพเจ้าด้วย” กระชั้นชิด นางได้ยินเสียงฝีเท้าคนจึง เป็นที่ทราบอยู่แล้วว่า ศีขริน ของศีขริน จึงเข้าใจข้อความที่ศีขรินกล่าว เหลียวดู เมื่อเห็นเป็นศีขริน อำมาตย์ที่ นั้นมีนิสัยชอบเย้าแหย่สตรีด้วยความคะนอง พาดพิงถึงตนนั้นว่าเป็นความจริง จึงยิ้ม ปรึกษาราชการแห่งพระราชาแคว้นมคธ ลิ้นอยู่แล้ว แม้เดิมที่เขาไม่ต้องการต่อปาก นางก็แสดงอาการตกใจ แต่ข่มความรู้สึก ต่อคำกับสตรีผู้นี้ ต้องการเพียงมาดูให้รู้ ระงับความตระหนกนั้นเสีย แน่ว่าเป็นใครเท่านั้น แต่เมื่อได้ฟังคำของ จริงทีเดียว ธรรมดาสตรีนั้น นางแล้ว ความรู้สึกสนุกที่จะต่อความยาว แม้จะมีความกลัวมากกว่าชาย แต่ก็ สาวความยืดก็เกิดขึ้น จึงทำที่เป็นตกใจ สามารถระงับความกลัวได้ทันท่วงทีและดี แล้วกล่าวว่า กว่าด้วยกฎแห่งธรรมชาติอันนี้ โสมาวิกา โสมาวิกานั้น โดยนิสัยเป็นผู้ มากไปด้วยความซื่อ มิได้รู้ถึงนิสัยเดิม ออกไปอย่างไมตรีแล้วถามว่า "ท่านมหาอำมาตย์มาเฝ้าพระ ราชาหรือ?” "กรัณฑิกา! อภัยข้าพเจ้าเถิด เมื่อศีขรินรับว่าจริงแล้ว นางก็ เดินเข้าห้องของนางไป ศีขรินรีบเข้าเฝ้า พระราชา เพราะตนมาเสียเวลากับการ แอบฟังเรื่องราวแผนการกลอุบายของนาง จึงลบรอยหวาดกลัวด้วยรอยยิ้มและแสดง ข้าพเจ้าได้สดับเสียงเล่าลือถึงความงามของ อาการคารวะแก่ศีขริน แต่แล้วเหมือนนึก ท่านอันชาววังพูดกันทั่วไป ข้าพเจ้าได้เคย อยู่มิใช่น้อย เป็นความบังเอิญโดยแท้ในขณะ ที่ศีขรินและโสมาวิกากำลังสนทนากันอยู่นั้น มีนางข้าหลวงคนหนึ่งโผล่ออกมาเห็นเข้า นางมิได้พูดอะไร รีบหลบเข้าห้องนางไป ศีขรินเข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่หัว เมื่อ พระองค์ทรงปรึกษาข้อราชการอื่น ๆ เสร็จ แล้ว ศีขรินจึงกราบบังคมทูลเรื่องราวที่ตน ประสบมา แต่ปลายมัชฌิมยามให้ทรง ทราบโดยตลอด พระเจ้าอโศกได้สดับคำของศีขริน แล้ว แววแห่งความพิโรธฉาบฉายออกมา ทางแววพระเนตร และพระพักตร์อย่าง ชัดแจ้ง เสด็จจากที่ประทับโดยมิได้ตรัส คำใดเลย มุ่งสู่ประตูท้ายวังมหาอำมาตย์ รีบตามเสด็จโดยใกล้ชิด เมื่อเสด็จมาถึงทวารวัง ทรงเห็น บุรุษในเครื่องแต่งกายสตรีถูกพันธนาการ ไว้อย่างหนาแน่นตามคำสั่งของศีขริน “พีรพล ท่านหรือ?” พระดำรัส เครียด “ข้าพระพุทธเจ้าเอง” เจ้าชาย พีรพลทูล ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔