ความรักและความแค้น : หน้า 102/120

ให้แตกสลายลงอย่างยับเยิน อนิจจา! จะเลี่ยงหนี คนที่เราหลีกหนีก็พยายาม สมัยหนึ่ง เราได้รักเธอ ยกย่องเชิดชูเธอ วิ่งตาม ไม่ค่อยมีความพอดีในเรื่องรัก เช่นเดียวกับที่ท่านมีความรู้สึกต่อเจ้าชาย โสมาวิกา!! "โสมาวิกา” อโศกรับสั่งเป็น เพราะความไม่พอดีนี่เอง ความรักจึงเป็น พีรพล เราได้ประสบปัญหาอย่างนี้มา ทำนองปลอบโยน "อย่าเสียใจคร่ำครวญ สิ่งทรมานทั้งคนวิ่งหนีและวิ่งตาม จริงอยู่ เช่นเดียวกับท่าน เราจึงสามารถอนุมาน อะไรนักเลย เราเองก็เคยประสบปัญหา ความรักเป็นสะพานเชื่อมชีวิตให้เนื่องถึงกัน ความรู้สึกของท่านได้ว่า เจ็บปวดและ อย่างท่านมาแล้ว ถ้าเรามีอำนาจจัดสรร อย่างสนิทแน่น เมื่อความรักสลายลง เพราะ ขมขื่นเพียงใด เราเป็นคนซื่อเมื่อรักใคร ผู้ตายให้อยู่รวมกันได้ เมื่อใดชโลธรา ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทรยศ แทนที่สายใยแห่ง แล้วก็รักอย่างทุ่มเท มิได้เผื่อใจไว้สำหรับ สิ้นใจลง เราจะจัดให้นางไปอยู่รวมกับ มิตรภาพจะยังคงเหลืออยู่บ้าง แต่มัน ความผิดหวังเลย คนชื่อก็มักจะถูก เจ้าชายพีรพล คนหัวใจคดด้วยกัน คน กลับกลายเป็นความคั่งแค้น เกลียดชัง หลอกเพราะมัวนึกว่าคนอื่นคงซื่อเหมือนตัว หน้าเนื้อใจเสือ คนทรยศอย่างรุนแรง เพราะหัวใจได้รับความระกำช้ำชอกเสียแล้ว แต่ คนที่ใคร ๆ หลอกไม่ได้นั้นคือคนที่ โสมาวิกา! เราเห็นใจท่าน เราทราบดีว่า ลำพังแต่ความแค้นอย่างเดียวอันสืบเนื่อง หลอกลวงคนอื่นอยู่เสมอ ๆ ความรักเป็นอย่างไร ความพร่องนั่นเอง มาจากเรื่องอื่น ๆ คงไม่ทำให้หัวใจบอบช้ำ “โสมาวิกา! เบื้องแรกเราคิด ทำให้คนต้องแสวงหาความรักและสิ่งที่รัก มากนัก แต่ถ้าความแค้นนั้นสืบเนื่องมา จะใช้ยาพิษที่ท่านจะใช้เป็นเครื่องสังหารเรา ที่คนรักกันนั้นมิใช่เพราะมีอารมณ์รัก แต่ จากความรักแล้ว มันเป็นประหนึ่งดื่ม นั่นเองประหารท่านเสีย เป็นการนำดาบ เพราะเขารู้สึกว่า ถ้าไม่ได้รัก ดูเหมือน น้ำขมผสมหวานรสชาติจึงโลดโผนแสลง ของท่านให้ฆ่าตัวเอง แต่เมื่อคำนึงว่า จะขาดอะไรไปสักอย่างหนึ่งในชีวิต ตราบใด อารมณ์อย่างยากที่จะอธิบายได้ ที่ท่านพยายามฆ่าเรานั้นมิใช่เป็นความ ที่ยังไม่มีที่รัก ตราบนั้นดูเหมือนว่าชีวิต "โสมาวิกา! ด้วยเหตุนี้เราจึง ประสงค์อย่างแท้จริง โดยส่วนตัวแล้ว ยังไม่มีความสมบูรณ์แท้ ฉะนั้น การที่ ซาบซึ้งในความแสลงใจของท่านได้ดี เรา ท่านมิได้เกลียดเรา ท่านทำการครั้งนี้ เรารักจึงมิใช่เพราะความรักอะไรเลยที่แท้ เชื่อว่าในโลกนี้ท่านจะไม่เกลียดชังใครมาก เพราะอำนาจแห่งความรัก ความรักซึ่งมี เป็นเพราะความรักช่วยให้เรามีความรู้สึก เท่าเจ้าชายพีรพลอีกแล้ว เป็นความ อิทธิพลเหนือหัวใจท่านอยู่ ท่านมิอาจ สมบูรณ์ไม่ขาด ไม่พร่อง ดังนั้นผู้มี เกลียดชังที่ฝังลึกจนสุดจะถอดถอนได้ จริง ขัดขืนอำนาจของมันได้ ทั้งนี้เพราะเจ้าชาย ความสมบูรณ์อยู่ในตนย่อมไม่ต้องการสิ่งไร อยู่สตรีแทบทุกคนย่อมปรารถนามีสามีเป็น พีรพลเป็นชายคนแรกที่ถือคบเพลิงแห่ง ไม่ต้องการที่รัก ไม่ต้องการความรัก ตัวเป็นตน เพื่อปกป้องผองภัยและเป็น ความรักมาจุดให้ลุกโชติช่วงอยู่ในหัวใจ "ในชีวิตมนุษย์นั้น ยากนักที่ ความอุ่นใจเมื่อเงียบเหงาว้าเหว่ แต่ถ้าได้ ของท่าน และเพลิงนี้เป็นสิ่งดับยากที่สุด จะให้สมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง ทุกแง่ทุกมุม สามีไม่ดี หาความซื่อสัตย์ต่อตนมิได้ก็ แม้มันปราศจากควันและไร้แสง คนที่โชคดีในเรื่องหนึ่ง ก็มักจะโชคร้าย อย่ามีเสียดีกว่า ปล่อยกายให้เปลือยเปล่า ความรุนแรงเผาหัวใจให้กรอบเกรียมไหม้ ในอีกเรื่องหนึ่ง บางคนประสบความ เสียดีกว่าใช้ผ้านุ่งห่มที่ทั้งเหม็นและคัน มอด เราเองก็เคยถูกเพลิงนี้ลามเลียเผา สำเร็จในชีวิตอย่างสูง แต่ไม่เคยประสบ มันก่อความรำคาญไม่มีที่สิ้นสุด ผลสำเร็จเลยในเรื่องรัก คนที่จะได้มาก็ "โสมาวิกา! เราเองเคยถูกทรยศ มองไม่เห็นว่าดี ส่วนคนที่เห็นว่าดีก็ไม่มี เรื่องรักมาทำนองเดียวกับท่านนี้ ชโลธรา แต่ก็มี ไหม้มาแล้ว จึงเห็นใจท่าน เราและท่าน มีหัวอกอันเดียวกัน "แต่ โสมาวิกา! คนเราเกิดมา ทางจะได้ คนที่เราปองใจใฝ่หาก็พยายาม สาวบ้านป่าซึ่งเคยเป็นเรือนใจของเราใน เป็นมนุษย์ต้องมีความกตัญญูต่อผู้ทำคุณ 1 ให้ ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นคนหรือสัตว์ แม้จะ ปราศจากคุณธรรมอย่างอื่นไปบ้าง ก็ไม่ D ควรขาดความกตัญญู ท่านรอดชีวิตครั้งนี้ เพราะแมวตัวหนึ่งตายแทน มันต้องรับ บาปแทนท่าน เพราะฉะนั้น เราจะให้ ช่างปั้นปั้นรูปแมวตัวนี้ ในท่าที่นอนตายอยู่นี้ ให้ท่านไว้กราบไหว้บูชาทุกคืนก่อนนอนและ เวลาตื่นเช้า” ตรัสจบประทับนิ่งอยู่ โสมาวิกา จึงกราบทูลว่า "เทวะ! หม่อมฉันยินยอม - ทุกประการแล้วแต่พระองค์จะทรงใช้ให้ทำ สิ่งใด แม้กระทั่งทรงใช้ให้ไปตาย หม่อม ฉันควรจะพบกับมัจจุราชแล้ว แต่ทรงชีพ อยู่ได้ต่อมาก็ด้วยพระมหากรุณาธิคุณล้น พฤศจิกายน ๒๕๓๔ . ๑๐๐ ก ล ย า ณ ม ต ร