ความรักและการเสียสละ : หน้า 101/120

- อโศกประทับบนเก้าอี้มีแขน กรัณฑิกา หมอบอยู่ใกล้พระยุคลบาท พระองค์ทอดพระเนตรนางด้วยความสังเวช พระทัยครู่หนึ่งจึงตรัสว่า "โสมาวิกา!” พร้อมกับคำว่า "โสมาวิกา!” นั่นเอง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว แต่พระ ราชารับสั่งให้ระงับความกลัวเสีย ภัย จากพระองค์ไม่มีสำหรับนาง "โสมาวิกา!” พระราชาตรัส ต่อไป "เรื่องของท่านนั้นเรารู้โดยตลอด รู้ว่าท่านเป็นใคร เข้ามาในราชสำนักเพื่อ ประสงค์สิ่งใด ท่านมุ่งหมายชีวิตของเรา แต่ชีวิตของอโศกนั้นทำลายได้ยากนัก เสมือนดวงมณีซึ่งฝังอยู่เหนือเศียรแห่ง นาคราช ท่านนั้นอ่อนทั้งกำลังกาย กำลังใจ และกำลังปัญญา แม้จะแข็งกล้าด้วย กำลังแห่งรักที่ท่านทุ่มเทให้เจ้าชายพีรพล ก็ตาม เราไว้ชีวิตของท่านเพราะเหตุสอง ประการ ประการหนึ่งเพราะเห็นท่านเป็น สตรีที่มีความรักมั่นคงยิ่งนัก ยอมอุทิศชีวิต "ความจริงโสมาวิกางามพอใช้ เสี่ยงอันตรายเพื่อคนรัก เป็นความเสียสละ อโศกเรียบร้อยแล้ว โดยวิธีให้ปลอมตัว อะไรยิ่งกว่านี้ อย่างสูงของท่าน อีกประการหนึ่งเราต้อง เป็นหญิงชนบท อย่างที่เคยเล่าอุบายให้ การให้ท่านมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นแจ้งด้วยตนเอง ท่านทราบแล้ว แต่จนบัดนี้ยังไม่มีอะไร แต่ข้าพเจ้ามิได้รักเธอ ท่านเองก็ทราบอยู่ ซึ่งหัวใจคิดของชายที่ท่านยอมสละแม้แต่ แน่ใจได้ว่าหญิงหน้าโง่คนนี้จะฆ่าอโศกได้ แล้ว ความรักเป็นเรื่องของหัวใจเป็น ชีวิตให้เขา โสมาวิกา! อย่าสงสัยเลย สำเร็จดังที่เราตั้งใจ ข้าพเจ้าคิดจะลอบ เรื่องที่ฝืนได้ยาก โสมาวิกาควรจะพอใจ เดี๋ยวท่านก็รู้เองว่าข้อความที่เรากล่าวนี้ จริง เข้าไปหาโสมาวิกาสักคืนหนึ่ง เร่งรัดให้ แล้วที่ได้รับความสมประสงค์จากชายที่ตน รีบทำงานให้สำเร็จ เราเคยพูดกันไว้ว่า หมายปอง เธอจะต้องการอะไรมากกว่านี้ เพียงไร” แลแล้วรับสั่งให้ศีขรินนำหนังสือ ถ้านางลอบฆ่าอโศกได้ และเรามีอำนาจ ข้าพเจ้าไม่อาจให้เธอได้ อย่างไรก็ตาม ซึ่งเจ้าชายพีรพลเขียนถึงมานกะเพื่อนของ ในแผ่นดินแล้ว จะแสร้งทำชื่นชมยินดี ถ้าโสมาวิการอดตายจากมือของอโศกก็ต้อง เขา ให้โสมาวิกาอ่าน ศีขรินส่งหนังสือ กับโสมาวิภาสักชั่วระยะหนึ่ง แล้วจะฆ่า ตายด้วยมือของเรา ข้าพเจ้าเคยบอกว่า ฉบับนั้นให้ เขาได้หนังสือนั้นจากการค้น เสีย ขืนเอาไว้ก็จะมีแต่ความรำคาญใจ รักโสมาวิกาขณะที่เธอยอมมอบกายมอบใจ ร่างกายเมื่อเจ้าชายพีรพลถูกประหารชีวิต นางจะทวงบุญคุณได้ว่า ความเป็นใหญ่ ให้ข้าพเจ้าทุกอย่างก็เพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือ โสมาวิการับหนังสือด้วยมือสั่น ของเราได้มาเพราะมือนาง ข้าพเจ้ายังจำ เท่านั้น น้อย ๆ คลี่ดูเธอจำได้ทันทีว่า เป็นลาย คำของท่านได้ว่า ธรรมดาคนจะสร้าง พระหัตถ์ของชายที่นางหลงรักมาเป็นเวลา ตึกใหญ่หรือศาสนสถานอันสูงมียอดนั้น นาน หญิงสาวหน้าเดือดลง ๆ ตามตัว จะต้องมีนั่งร้าน เมื่อสร้างสำเร็จแล้วก็ ขอสุขสวัสดีจงมีแก่ท่าน พีรพล โสมาวิภากำจดหมายฉบับนั้น อักษรที่ผ่านสายตาไป และในที่สุดเมื่อ ต้องรื้อทำลายนั่งร้านนั้นเสีย โสมาวิกา แน่นมือสั่นประหนึ่งคนจับไข้ พูดอย่าง "อนึ่ง ความหอมหวานอันใด เคียดแค้นว่า "พีรพล! ข้าพเจ้าเสียดาย ยิ่งนักที่ท่านรีบตายเสียก่อน ถ้าท่านยัง ความเผือดหายไป แววแห่งความคั่งแค้น เป็นเพียงนั่งร้านของเรา ก็เข้ามาแทนที่ ดวงหน้าและนัยน์ตาของ นางฉายให้เห็นถึงความคั่งแค้นซึ่งสุมอยู่ ที่จะพึงได้รับจากเพศหญิง เราก็ได้สิ่งนั้น ในหัวใจขณะนั้น อะไรเล่าจะปวดร้าวยิ่ง จากโสมาวิกาหมดสิ้นแล้ว เธอไม่มีอะไร กว่านี้ สำหรับสตรีใจซื่ออย่างโสมาวิกา ล่อใจให้ข้าพเจ้าใฝ่หาอีก เธอเป็นเสมือน "มานกะ สหายรัก! ดอกไม้ใกล้ทางและใกล้มือ เมือเอือม ข้าพเจ้าได้ส่งโสมาวิกาเข้าอยู่กับ เด็ดดมแล้วก็ปาทิ้งไป ไม่มีความหมาย พิลาปรำพันตามประสาสตรีที่ถูกขยี้หัวใจ พฤศจิกายน ๒๕๓๔ ไม่ตายและข้าพเจ้าได้ทราบความนี้ ผู้หญิง หน้าโง่คนนี้แหละจะฆ่าท่าน ท่านจะต้อง ตาย ตายด้วยมือของโสมาวิกา ซึ่งท่าน ประนามว่าโง่นักโง่หนา แล้วนางก็ร้องไห้ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๙