ความรู้สึกและการตัดสินใจ : หน้า 100/120

ดวงตาของนาง ดูไม่ออกว่ามีความรู้สึก ของพระองค์ กระแสลมอ่อนพัดผ่านเข้า สุดขีด พูดออกมาได้คำเดียวว่า “พระองค์ ชนิดใด เสมือนดนตรีที่ฟังไม่ออกว่าเป็น มาทางช่องพระแกลห้องเสวยอบอวลไปด้วย แล้วพลัดตกจากเก้าอี้สลบไป เสียงเศร้าหรือเริงรื่น กลิ่นหอม กลิ่นดอกไม้ในแจกันกลิ่น ทันใดนั้น พระนางเวทิสา อัคร "กรัณฑิกา!” อโศกตรัสด้วย กระแจะจันทน์และน้ำหอมจากเรือนกาย มเหสีของอโศก ศีขริน ชาลินี และ พระกระแสเสียงเรียบ "วันนี้ดูท่านสวย ของสาวน้อยกรัณฑิกา เป็นพิเศษ เหมือนแสงรวีเมื่อจวนอัสดง” “ยังไม่เสวยหรือเพคะ?” กรัณ แพทย์ประจำพระองค์ก็เข้ามาสู่ห้องเสวย ทุกคนมีสีหน้าปกติเพราะรู้ล่วงหน้าแล้วว่า เหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้น อีกครู่หนึ่งต่อมา เจ้าชายวีตโศก พระอนุชาก็เสด็จเข้ามา พระเจ้าอโศกมิได้ตรัสตอบใน ไม่มีใครพูดอะไรเลย ห้องนั้นเงียบ เงียบ “เหมือนแสงรวีเมื่อจวนอัสดง!” ฑิกากราบทูล มองพระราชานิดหนึ่งแล้ว กรัณฑิกาสะดุ้งใจอย่างมากที่ได้ยินคำนี้ หลบสายตาต่ำลง ทำนองผู้ก่อการร้ายทั้งหลายมักหวาดระแวง ว่าผู้อื่นจะรู้ ทันที ทอดพระเนตรข้ามศีรษะของหญิง อย่างน่ากลัว แมวตัวหนึ่งนอนตาย หญิง "เป็นพระกรุณาเพคะ” กรัณฑิกา สาวไปจับนิ่งอยู่ที่จิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งมี หนึ่งนอนสลบเพราะความตกใจกลัว เงียบ ทูลอย่างนอบน้อม ความรู้สึกที่จะทูล ลวดลายวิจิตรบรรจง รูปเทพธิดาโปรย จนกระทั่งพระสุรเสียงดังขึ้น ความจริงเรื่องนางลอบวางยาพิษในเครื่อง ดอกไม้ ถัดมาเป็นรูปโพธิ์ใบอ่อนช้อย เสวยเกิดขึ้นอีก แต่มาคิดเสียว่า วิสัย จนกระทั่งสกุณาหลงเข้าใจผิดเคยบินมาจับ แห่งพระเจ้าอโศกนั้นกระทำการเด็ดเดี่ยว เกาะด้วยสำคัญว่าเป็นของจริง ไม่เคยปรานีต่อศัตรูถ้าทรงทราบว่านางลอบ แลแล้วพระองค์จึงกลับมาทอด “ช่วยเขาหน่อย หมอ!” นั่นแหละแพทย์หลวงจึงเริ่มแก้ไข อาการของกรัณฑิกาไม่นานนักนางก็ฟื้นจาก อาการวิสัญญีภาพ ค่อย ๆ เผยอเปลือกตา วางยาพิษ ชีวิตของนางก็คงจะถึงจุดจบ พระเนตรแน่นิ่งอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาว ทีละน้อย แล้วเหลียวมองไปรอบห้อง เป็นแน่แท้ หากปล่อยเรื่องให้ดำเนินต่อไป พลางรับสั่งว่า พระเจ้าอโศกสิ้นพระชนม์ด้วยมือนาง แม้ "กรัณฑิกา! ข้าพเจ้าขออาหาร นางจะต้องตายตามไปด้วย ก็ชื่อว่าทำ จากภาชนะของท่านให้แมวสักหน่อยเถิด หน้าที่แก้แค้นเพื่อคนที่นางรักสมประสงค์ มันคงหิวเหมือนเรา” นางได้ฝากชีวิตมอบจิตใจและร่างกายให้ ทรงเอื้อมพระหัตถ์หยิบอาหาร เห็นหลายคนยืนล้อมรอบนางอยู่ ความ หวาดหวั่นพรั่นพรึงเกิดขึ้นแก่นางอีกครั้งหนึ่ง "กรัณฑิกา! อย่าตกใจเลย” อโศกทรงปลอบ "เราไว้ชีวิตท่าน แมวตัว หนึ่งได้ตายแทนท่านแล้ว” รับสั่งให้ผู้อื่น เจ้าชายพีรพลหมดสิ้นแล้ว บัดนี้เจ้าชาย ชนิดหนึ่งในถาดเงินของกรัณฑิกา พระ ออกไปภายนอกห้อง คงเหลือแต่ศีขรินเพียง อันเป็นที่รักสุดหัวใจก็สิ้นพระชนม์ไปด้วย ราชทานแก่แมวซึ่งพอดีลุกขึ้นบิดตัวอ้าปาก ผู้เดียว กรัณฑิกาลุกขึ้นคลานมา หมอบลง น้ำมือของอโศก ก็จะห่วงใยอะไรอีกเล่า รอรับอาหาร เสมือนได้ยินว่าพระราชา ใกล้พระยุคลบาทแห่งจอมราชัน เธอร่ำไห้ กับชีวิตของนางเอง ซึ่งทรงตัวอยู่เหมือน จะพระราชทานแก่มัน สะอึกสะอื้นจนสั่นเทิ้มไปทั้งกาย พลาง กล้วยที่ยืนต้นตายเพราะถูกตัดเครือ เมื่อ เมื่ออาหารตกถึงท้องเพียงครู่ ทูลวิงวอนขอชีวิต ตามวิสัยสตรีที่เมื่อถูก คิดมาได้ดังนี้ความรู้สึกแข็งกระด้างก็ฉาบ เดี่ยว แมวสีแดงตัวนั้นก็ร้องเสียงดังแล้ว จับได้ว่าทำผิดแล้วมักถือเอาน้ำตาและคำ ฉายออกมาทางแววตา มันมิได้รอดพ้น ล้มตัวลงตายทันที ความสังเกตของอโศกเลย จอมราชันทรง กรัณฑิกาหน้าซีดเผือด มือสั่น วิงวอนเป็นที่พึ่ง น้ำ ณ บัดนั้น ดวงฤทัยที่เคยแข็ง เหลียวดูแมวตัวหนึ่งซึ่งนอนอยู่ใกล้พระบาท ปากสั่น ความหวาดกลัวแล่นขึ้นจับหัวใจ กร้าวของอโศกก็เริ่มอ่อนลง ความจริงชาย ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร มักจะมีความปรานีและให้อภัยแก่สตรีเสมอ ถ้าสตรีนั้นมิได้เคยก่อความชอกช้ำอะไรให้ เป็นเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยว ข้อง ด้วยหัวใจ คือเธอไม่เคยหลอกลวง ทั้งโดยกิริยาวาจาให้เขาหลงรัก แต่สตรี ที่เคย ก่อความชอกช้ำแก่ชายโดย หลอกล่อให้เขา หลงรักหวังมาเป็นเวลา นานแล้วผละไปโดย ไม่ใยดี โดยไม่ชี้ แจงเหตุผลและแสดง อาการรังเกียจเมื่อ ชายนั้นงอนง้อขอโทษตน ถ้าอย่างนี้ละก็ มวลนารีเอย! จงจำไว้เถิด เธอร้องไห้ จนน้ำตาเป็นสายเลือด หรือเธอจะพร่ำ รำพันขอความกรุณาสักเท่าใด ก็ไม่อาจ - ได้รับความเห็นใจจากชายได้เลย พฤศจิกายน ๒๕๓๔