น้ำของฝน : หน้า 68/120

ผู้อ่าน ส่งมา น้ำของฝน โดย ภาสเวช ชียงใหม่ เป็นชื่อซอยที่ อยู่ตรงข้ามโรงพยาบาล สมเด็จเจ้าพระยา นับจาก ปากซอยไปไม่กี่เมตร ก็ ถึงหอพักแพทย์ สองข้างซอยร่มรื่น ด้วยเงาไม้ไม่สูงนัก สุดซอยเป็นท่าน้ำ ที่หยั่งลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา เสียงรถตุ๊ก ๆ ของอู่รถ บริเวณปากประตูหอพัก เป็นนาฬิกา ปลุกที่มิต้องซื้อหาของข้าพเจ้าทุกเช้า วันนี้เป็นเช่นวันวาน กายตื่นลืมตา แล้วก็หลับตาตื่นใจเสียก่อน หลัง ทำสมาธิให้สดใสแล้วอาบน้ำขับไล่ ความง่วงเหงา ขณะแต่งตัวเตรียมไปทำงาน ใบฎีกาบอกบุญกฐินบนโต๊ะปีกใหญ่ ปีก่อน ในตอนนั้นผมไม่ใคร่เข้าใจนัก ทั้งชีวิต หลวงพ่อธัมมชโย เคยสอน นั้น ทำให้ผมนึกและอดยิ้มกับตนเอง แต่ก็ยอมรับเหตุผลของการบอกบุญ ไว้ว่า "บุญนั้นเป็นเรื่องของความสำเร็จ ไม่ได้ เพื่อรอการขบคิดด้วยตัวเองต่อไป ทั้งนี้ ถ้าเรามีความบริสุทธิ์ พระท่านเลี้ยงเอง ทั้งนั้นผมยกธงขาวต่อความจริงใจ ดูอย่างเช่นพระธุดงค์ อยู่ในป่า "การบอกบุญนั้นเป็นการ และพากเพียรของคุณหมอ ในการ แท้ ๆ ไม่มีบ้าน ไม่มีคนตักบาตร ตามไปรักษาสมบัติให้คนอื่นเขา” พาผมมาวัดพระธรรมกายนั่นเอง เป็นส่วนหนึ่งของคำสัมภาษณ์ที่ กัลยาณมิตรคุณหมอสุรินทร์กล่าว อาหารเป็นเครื่องเลี้ยงกายา ก็มีเทวดามาตักบาตรให้...” "สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น” ในวารสารกัลยาณมิตร เมื่อ ๒-๓ ให้พออยู่ แต่ "บุญ" นั้นเลี้ยงหล่อ สุภาษิตไทย ๆ ที่ไม่ล้าสมัยเปรียบ 55 ก ล ย า ณ ม ต ร พฤศจิกายน ๒๕๓๔