หนทางหมดจดวิเศษ : หน้า 10/112

หนทางอันหมดจดวิเศษนั้น ท่านยกพระไตรลักษณ์ขึ้นไว้เป็นตำ รับตำรา ว่า สัพเพ สังขารา อนิจจา สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เทา ปญฺญาย ปสฺสติ เห็นตามปัญญาว่าไม่เที่ยง อถ นิพพินทติ ทุกเข เมื่อนั้นก็จะเบื่อ หน่ายในทุกข์ เอส มคฺโค วิสุทธิยา นี่หนทางหมดจดวิเศษข้อหนึ่ง สัพเพ สังขารา ทุกชาติ สัง ขารทั้งหลายทั้งปวงเป็นทุกข์ ยทา ปญฺญาย ปสฺสติ เมื่อใดบุคคลเห็น ตามปัญญาว่า สังขารทั้งหลายเป็น ทุกข์ เมื่อนั้นย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็นหนทางหมดจดวิเศษข้อที่สอง สัพเพ ธัมมา อนตฺตาติ ธรรม ทั้งหลายทั้งปวงไม่ใช่ตน ยทา ปญ ขาย ปสฺสติ เมื่อใดบุคคลเห็นธรรม ตามปัญญาว่า ธรรมทั้งหลายไม่ใช่ ตัว เมื่อนั้นย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็นหนทางหมดจดวิเศษข้อที่สาม หนทางหมดจดวิเศษนั้นคือ อะไร เมื่อฟังเพียงแค่นี้ก็ไม่เข้าใจ หนทางหมดจดวิเศษนะหนทางตั้งต้น ที่จะไปสู่มรรคผลนิพพาน ตั้งแต่ต้น กลางของกลาง ๆๆๆ ที่ใจหยุดนั่น หยุดคำเดียวเท่านั้นแหละ ตั้งแต่ต้น จนพระอรหัตทีเดียว ถ้าหยุดไม่ได้ ก็ไม่ถูกทางไปของพระพุทธเจ้าของ พระอรหันต์ ถ้าหยุดได้ก็ถูกทางไป ของพระพุทธเจ้าของพระอรหันต์ หยุดนั่นแหละ เป็นหนทางหมดจด วิเศษละ ที่พระองค์รับสั่งทางมรรค ผลนิพพานว่า ขนฺตี ปรม ตโป ดี ตกขา นิพพาน ปรม วทนติ พุทธา 66 หนทางหมดจดวิเศษน่ะ หนทางตั้งต้นที่จะไป สู่มรรคผลนิพพาน ตั้งแต่ต้น จนกระทั่งถึงพระอรหัต จนกระทั่งถึงพระอรหัต พระอรหัต ชนดี นั่นความอดทน ตีติกขา เป็นหนทางหมดจดวิเศษ ทนทาง หมดจดวิเศษน่ะอะไร ก็ทำใจให้หยุด คำเดียวเท่านั้นแหละ ให้หยุดที่ตรง ไหน หยุดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่า ฟองไข่แดงของไก่ ไปหยุดอยู่ตรง นั่นแหละ ไปหยุดก็เข้ากลางของ หยุดเชียว กลางของกลาง ๆๆๆ ที่ใจหยุดนั่น อย่าไปที่อื่นต่อไปเชียว กล่าวคือความอดใจ อดจนกระทั่ง หยุด พอใจหยุดเรียกว่าอดละ ต่อ อดมันก็หยุดทีเดียว ใจหยุด หยุด นั่นแหละเป็นสำคัญละ ยืนยันด้วย ตำรับตำราว่า นตฺถิ สนฺติ ปร์ สุข์ สุขอื่นนอกจากหยุดจากนิ่งไม่มี ยัง รับรองอย่างนี้อีก สุขอื่นนอกจาก หยุดจากนิ่งไม่มี ต้องทำใจให้หยุด นั่นแหละเป็นหนทางบริสุทธิ์หมดจด วิเศษทีเดียว เมื่อรู้หลักอันนี้แล้ว ต่อจากนี้ จงฟังวาระพระบาลีสืบต่อไปว่า อป ปกา เต มนุสฺเสสุ เย ชนา ปารคา มิโน อาย อิศรา ปชา ตรเมวาน ฮาวดี บรรดามนุษย์ทั้งหลายชน เหล่าใดมีปรกติไปสู่ฝั่งคือ พระนิพ พาน ชนเหล่านั้นน้อยนัก ส่วนชน นอกนี้เลาะอยู่ชายฝั่งนั่นเทียว คือ โลกโลกอ่าววัฏสงสารฝั่งน่ะคือวัฏฏะ นี่เอง กรรมวัฏ วิปากวัฏ กิเลสวัฏ วัฏฏะนี่เป็นฝั่งข้างนี้ ที่ไปสู่ฝั่งคือ นิพพานนะ คือฝั่งข้างโน้น โบราณ ท่านแปลว่า ไปสู่ฝั่งข้างโน้น คือ พระนิพพาน ไปสู่ฝั่งข้างนี้คือวัฏฏ สงสาร วางหลักไว้สองประการดังนี้ เย จ โข สมมากขาโต ธัมเม ธม มานุวัตติโน ก็ชนเหล่าใดแล ประ พฤติธรรมในธรรมที่พระตถาคตเจ้า กล่าวดีแล้ว เต ชนา ปากเมสสนฺติ ชนทั้งหลายเหล่านั้นย่อมถึงซึ่งฝั่งคือ นิพพานได้มาเธย์ สุทุตตร์ เป็นที่ ตั้งอันล่วงเสียซึ่งวัฏฏะเป็นที่ตั้งแห่ง ปัจจุบันบุคคลข้ามได้ยากยิ่งนักคณห์ ธมฺม วิปปหาย สุกก์ ภาเวต ปณฺฑิ โต บัณฑิตละธรรมอันดำเสียแล้ว ยังธรรมขาวให้เจริญขึ้น โอกา อโน ก็มาคมม วิเวเก ยตฺถ ทรม อาศัย นิพพานไม่มีอาลัยจากอาลัย ยินดี ในนิพพานอันสงัด ตตราภิรติมิจฺเฉย ย หิตวา กาเม อกิญจโน พึงละ กามทั้งหลายเสีย ไม่มีกังวลแล้ว พึงปรารถนายินดีในนิพพานนั้น ปริ โยทเปยย อตฺตานํ จิตตเกลเสหิ 4 กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๕