ความรักของพ่อแม่ : หน้า 41/112

บวชแทนคุณ เหลืองเอย...กาสาวพัสตร์ ด ...นอนสาหล้า หลับตาสีแม่กล่อม แม่ไม่ใช่สีหมกไก่มาหา แม่ไปนา หมกปลามาป้อน.... เถิดแม่...พ่อนั้นรักลูกนักหนา ไปไร่ไปนาคิดแต่ว่าจะหาของมาป้อน ให้ 1 ลูกผู้มีผิวเนื้อบางอ่อนได้กินอิ่มหนำ ผิวแม่พ่อจะดำคล้ำด้านหนาก็ไม่ว่า ขอให้ลูกมีความเจริญหน้าตา มีปัญญาคุ้มหัว พาตัวและครอบครัวให้ถึงแดนสวรรค์ ยายเฒ่าผู้หนึ่งเคยรำพึงกับผู้เขียน ขณะที่ลูกสะใภ้ของแกกำลัง เห่กล่อมเจ้าลูกชายตัวน้อย ที่กำลังทำฤทธิ์นักหนา ชูแขนขาขึ้นแกว่งไกว ทั้ง ๆ ที่ตัวแม่ยังไม่ได้กินแม้แต่ข้าวเช้า เพราะห่วงว่าเจ้าตัวเล็กในเปลจะหิว จะคอยท่า หานมแม่ ที่จำต้องละลูกชั่วคราวเพื่อเข้าไร่ไปนาช่วยพ่อไอ้หนูลงผัก หาปลามาให้ ย่าหลานที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ด้วยคนหนึ่งก็แก่เฒ่าเต็มที่ อีกคนหนึ่งก็ยังไม่รู้เดียงสา แม้กระทั่งจะหาอาหารใส่ปากแก้หิว บาปกรรมหรือ พ่อแม่ไอ้หนูก็รู้อยู่เต็มอก แต่ถ้าไม่หมกปลา ปิ้งไก่มาใส่ ปากน้อย ๆ ลูกชายของตนคงไม่เติบใหญ่ บาปกรรมอย่างไรก็จำใจก้มหน้า ก้มตาทำไป เพราะน้ำหนักที่รักลูกนั้นยิ่งกว่าสิ่งใด สามารถลบความกลัวฝังใจ จากค่าบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ที่ว่า ไฟนรกนั้นร้อนแรงเผาผลาญคนบาปให้ทรมาน จนตายไปแล้วเกิดใหม่ หมกอยู่กองเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าบาปจะสิ้น มีนาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๙